แค่อยากระบายอะไรบ้าง นิด ๆ หน่อย ๆ ทั้ง ๆ ที่คิดว่าวันนี้เป็นวันพ่อ มันคงจะเป็นวันที่เรามีความสุขกับครอบครัว
ไม่ต้องมีเรื่องให้คิด ให้เหนื่อยใจปวดหัวเปล่า ๆ
เอาหล่ะมาเข้าเรื่องกันดีกว่า ( เวิ่นเว้อมาซะนาน )
เมื่อประมาณปีที่แล้ว ผมได้รู้จักกับผู้หญิงคนหนึ่ง ผ่านทางโลกออนไลน์ก็ได้คุยกันปกติซักระยะหนึ่ง ก็เกิดอาการคุยกันถูกคอมากขึ้น เราสองคนจึงได้ตกลงปลงใจ จะคบกันเป็นแฟนดู ซึ่งยังไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน นิสัยใจคอก็ยังไม่รู้จักกันดีนัก จะรู้สึกดีด้วยก็แค่ ตัวหนังสือประโยค ๆ หนึ่งที่พิมพ์ตอบโต้ไปมาแค่นั้น ที่ทำให้เราหัวเราะ แล้วก็รู้สึกดีไปกับเขา ( ซึ่งตอนนั้นผมก็พึ่งจะได้เข้า มหาลัย ปี 1 เค้าก็กำลังจะจบ ม.6 ผมก็คอยเป็นที่ปรึกษา ในเรื่องเกี่ยวกับมหาลัยต่าง ๆ ทำให้เราสนิทกันมากขึ้นเรื่อย ๆ แบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว )
คุยกันมาได้สักระยะหนึ่งก็ได้ตัดสินใจจะไปเที่ยวด้วยกัน ไปเที่ยวรอบแรกนั้นก็พาเพื่อน ๆ กันไปซึ่งรู้จักกันหมด ไปเดินเล่น กินข้าว ทำนั่นนี่ นิด ๆ หน่อย ๆ แต่มันก็คือครั้งแรกที่เราได้เจอเค้า ทำให้เรารู้สึกดีที่ได้เจอคน ๆ หนึ่งที่เราไม่สามารถคิดว่าจะได้เจอ ซึ่งเค้าเป็นคนน่ารัก ถึงเค้าจะไม่สวยแต่การพูดการจา ของเค้าเวลาที่เค้าเอ่ยปาก มันทำให้เราต้องตั้งใจฟังตลอด แต่เราก็ไม่ค่อยได้ทำอะไรให้เค้ารู้สึกประทับใจนัก คงเป็นเพราะนั่นเป็นครั้งแรกที่เราได้เจอกัน ( อนึ่งผมเป็นคนขี้อายเป็นอย่างมาก ไม่ค่อยประสีประสาเรื่องพวกนี้ซักเท่าไหร่ก็เลยไม่รู้จะวางตัวยังไงดี ) ถึงเวลาต่างคนก็แยกย้ายกันกลับบ้าน ซึ่งก่อนหน้านั้นเราได้วางแผนไว้หลายอย่างที่จะพยายามทำให้เค้าประทับใจ แต่พอถึงเวลาจริง ๆ มันก็ทำอะไรไม่ถูก ป้ำ ๆ เป๋อ ๆ ไปทั้งวัน หลังจากนั้นก็เลยตั้งใจจะพาเค้าไปดูหนังก็เลยพาเค้าไปดู ซึ่งก็คือหนังเรื่องนี้
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
ซึ่งเค้าก็เป็นคนที่ไม่ค่อยได้ไปดูหนังนัก แต่วันนั้นเราก็พยายามอย่างเต็มที่แล้ว พยายามชวนคุย ทั้งที่ปกติผมจะเป็นคนเงียบ ๆ ไม่ค่อยจะพูดอะไรกับใครซักเท่าไหร่ ท่าไม่ใช่คุยกับเพื่อน ๆ ผมก็ไม่รู้ว่าที่พยายามทำไปนั้นเค้าจะมีความสุขรึเปล่า แต่เท่าที่ถามเค้าเค้าก็บอกว่า
" สนุกดีนะหนัง " " ขอบคุณมากนะที่พามาดู " ซึ่งแค่นั้นมันก็ทำให้ผมรู้สึกมีกำลังใจในสิ่งที่เราพยายามทำไปด้วยความตั้งใจจริง
หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้ไปไหนมาไหนด้วยกันอีกเลย เนื่องจากเธอเตรียมตัวที่จะสอบเข้า มหาลัยทำให้ไม่ค่อยมีเวลา ผมก็ไม่ค่อยอยากจะรบกวนเธอ เดี๋ยวจะทำให้เธอเสียสมาธิ แต่ก็คอยโทรไปให้กำลังใจทุก ๆ วัน ทั้ง ๆ ที่บางวันผมก็เหนื่อยจากการช่วยที่บ้านขายของ แต่ก็เสียสละเวลา 5 - 10 นาที โทรไปหาเธอสักแปป ให้เธอชื่นใจว่ามีคน ๆ หนึ่งคอยเป็นกำลังใจให้เธอเสมอนะ
ในช่วงปิดเทอม ปี 1 ผมก็ได้ทำงานเก็บเงินเป็นพนักงานร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่ง ซึ่งจังหว่ะนั้นผมจึงกลายเป็นคนไม่ค่อยมีเวลาให้เธอ ตอนนั้นเธอก็คงจะว่างไม่มีอะไรทำแล้ว ( เพราะสอบติดมหาลัยเป็นที่เรียบร้อย ) ผมไม่ค่อยได้โทรไปหาเธอเหมือนแต่ก่อน ไม่ค่อยได้เล่นคอม ฯ ซักเท่าไหร่ เหมือนเวลาเราไม่ค่อยตรงกัน บางวันผมอยู่กะบ่าย เลิก ตี 1 ตี 2 กลับถึงบ้านเหนื่อยมากก็หลับไปเลย ซึ่งผมก็บอกเธอไปแล้ว แต่เธอจะเข้าใจผมรึเปล่าก็อีกเรื่องหนึ่ง บางวันที่ผมเหนื่อย รึ ท้อมาก ๆ ก็จะนึกถึงครอบครัว ที่คอยให้กำลังใจผมเสมอเวลาเหนื่อย แต่ทุกครั้งที่คิดถึงครอบครัว ผมก็จะเปิดรูปเธอที่เธอเคยส่งมาให้ผม พร้อมคำอวยพรคำหนึ่ง " ยิ้มเข้านะ " ซึ่งผมเปิดมันดูทุกครั้งนะ เวลาที่ผมนั่งกินข้าว มันทำให้เรามีกำลังใจขึ้นมาเหมือนกัน
แต่พอเธอเข้ามหาลัย................อะไร ๆ มันก็เริ่มเปลี่ยนไปหมด ผมก็ไม่ค่อยมีเวลายิ่งขึ้นเพราะเป็นพี่ปี 2 ซึ่งกิจกรรมมันก็เยอะ เธอเป็นเฟรชชี่ ปี 1 กิจกรรมรับน้องเธอก็เยอะเช่นกัน ผมจึงไม่ได้โทรไปหาเธอเลย อาจจะมีโทรไปบ้าง แต่ก็ได้คุยกันนิด ๆ หน่อย ๆ เพราะผมก็รู้ว่าเธอเหนื่อยอยากจะให้เธอพักผ่อน คอยโทรไปถามบ้าง ว่าเป็นยังไงบ้าง สบายดีรึเปล่า เหนื่อยบ้างรึเปล่า แต่เธอก็จะตอบบ้างไม่ตอบบ้าง โอเคไม่เป็นไร เรารู้เธอเหนื่อย
หลังจากนั้นไม่นาน เราไม่ได้คุยกันเหมือนแต่ก่อน เพราะเธอบอกประโยค ประโยคหนึ่งที่ทำให้ผมยังหาคำตอบไม่ได้จนถึงทุกวันนี้ เธอบอกกับผมว่า " เธอรู้สึกไม่เหมือนเดิม " ผมก็พยายามถามเธอว่าเป็นอะไรรึเปล่า เหนื่อยเกินไปหรอ มีอะไรก็คุย ก็ปรึกษากันได้นะ แต่เธอก็พยายามจะย้ำว่า เธอรู้สึกกับเราไม่เหมือนเดิม อะไร ๆ มันไม่เหมือนเดิม เขาบอกว่าเขาอาจจะทำตัวแปลก ๆ ไปบ้างเพราะเขาเป็นคนแบบนี้ ซึ่งก่อนหน้านี้ก็ไม่มีนะ แต่ผมพยายามคิดหาวิธีง้อเธอต่าง ๆ นา ๆ แต่มันก็คงใช้ไม่ได้สำหรับเธอ
จนในที่สุด เธอก็ได้ตัดสินใจ " บอกเลิก " ผม ซึ่งตอนนั้นผมก็ไม่รู้ว่าผมไปทำอะไรให้เธอผิดใจรึไม่พอใจรึเปล่า พยายามถามเธอว่าทำไมหรอ ทำไมถึงต้องบอกเลิกเราด้วย เธอแค่บอกผมมาว่า " ลองไปคิดทบทวนดูเองนะ " คำตอบนั้นมันทำให้ผมยิ่งเหมือนว่างเปล่า สิ่งที่ผมพยายามทำตลอดมามันดูไร้ค่าขึ้นมาทันที ผมก็เลยไม่ได้ตอบอะไรเธอมากนัก แค่บอกว่าให้เธอโชคดีแล้วกันรักษาสุขภาพด้วยนะ แล้วก็กลับมาตั้งคำถามกกับตัวเอง ว่าอะไรทำให้เธอบอกเลิกผม แล้วอะไรที่ทำให้ผมต้องกลับมาคิดทบทวนตัวเอง ซึ่ง ณ ตอนนี้ผมก็ยังหาคำตอบนั้นไม่ได้
ทุกวันนี้ ผมพยายามหากิจกรรมทำให้ตัวเองไม่ว่าง จะได้ไม่ต้องนึกถึงเรื่องของเราที่ผ่าน ๆ มามากนัก พยายามหากำลังใจให้กับตัวเองอยู่เสมอ ๆ แต่..........เธอก็ยังคงทักเฟสผมมาบ้าง ถามนั่นบ้าง ถามนี่บ้าง ผมก็คุยกับเธอปกติแต่น้อยลง จะตอบแค่คำถามที่เธอตอบแค่นั้น ไม่มีอะไรตลก ๆ กวน ๆ คุยหยอกล้อกันไปมาเหมือนแต่ก่อน เพราะผมไม่รู้จะต้องทำตัวในฐานะไหน จะให้เป็นแค่เพื่อนเหมือนแต่ก่อนก็คงทำใจลำบาก ( ลืมไปว่า เธอบอกว่าเธอขอเวลาเธอสักพัก ขอให้เธอคิดอะไรหน่อยระหว่างนี้เราเป็นเพื่อนกันไปก่อนนะ )
จนถึงวันนี้ ซึ่งเป็นวัน " พ่อ " หลังจากที่ได้ทำกิจกรรมกับที่บ้านเสร็จแล้ว ก็นั่งเล่นคอม เปิดเพลงฟัง สิงพันทิบหาอะไรอ่านไปเรื่อยเปื่อย เฟสก็เด้งขึ้นมาว่ามีคนทัก แต่ทักในโทรศัพท์ เพราะเดี๋ยวนี้ผมไม่ค่อยได้เล่นเฟสเท่าไหร่นอกจากจะไปดูงานในเฟสกลุ่ม ซึ่งก็เป็นเธอนั่นแหล่ะที่ทักมา เธอทักผมมาว่า ( ปล. จากนี้ในวงเล็บจะขอแทนชื่อ ( a ) คือผม ( b ) คือเค้า แล้วกันนะครับ ขออณุญาติลงเป็นบทสนทนาแล้วกัน เพราะไม่รู้จะตีความออกมาเป็นคำพูดยังไง
)
( b ) : ขอโทษนะ ยังมีอะไรอยากจะคุยอยากจะเล่าอีกเยอะ แต่ตอนนี้พูดไม่ออก ( a )โกรธเขามั้ยที่เขาทิ้ง ( a )
( b ) : มันก็ต้องโกรธดิ ( b ) เกลียดตัวเองวะที่เขาเข้มแข็งไม่พอ
( a ) : ไม่โกรธเขาหลอก อย่าโทษตัวเองเลย
แล้วเค้าก็บอกผมว่า ประมาณช่วงที่เข้ามหาลัยใหม่ ๆ มีคนมาคุยกับเค้า คุยกันได้ทุกเรื่องเลย เค้ายังเล่าเรื่องของเราให้เขาคนนั้นฟังอีก
แล้วก็จบบทสนทนากันไป
จนถึงตอนนี้ คำถามที่ผมพยายามจะค้นหาคำตอบมาตลอดเวลา เหมือนมันได้กระจ่างขึ้นมาในหัวผมทันที สรุปแล้วที่เค้าบอกว่า " เบื่อ " " เขารู้สึกไม่เหมือนเดิม " นั่นคงเป็นเพราะ เขามีคนที่คุยกับเขาได้ทุกเรื่อง อยู่ด้วยกันกับเขาตลอดเวลาใกล้ ๆ ในวันที่เขามีปัญหา ซึ่งคน ๆ นั้นมันไม่ใช่ " ผม "
ปล. ก็ไม่มีอะไรมากก็แค่อยากจะมาหาที่ระบาย ทั้ง ๆ ที่คิดไว้ว่าวันนี้มันคงเป็นวันที่เราต้องมีความสุขที่สุดในเดือนนี้แล้วแท้ ๆ
ปล. มีเพลงประกอบมาให้ฟังอีกแล้วครับ กลัวจะอ่านกระทู้กันจนเบื่อ ใครที่ขี้เกรียจอ่านก็มาฟังเพลงแทนก็ได้ครับ
ขอขอบคุณทุกท่านทีเข้ามารับฟังนะครับ
สำหรับเขาเราคืออะไร ???
ไม่ต้องมีเรื่องให้คิด ให้เหนื่อยใจปวดหัวเปล่า ๆ
เอาหล่ะมาเข้าเรื่องกันดีกว่า ( เวิ่นเว้อมาซะนาน )
เมื่อประมาณปีที่แล้ว ผมได้รู้จักกับผู้หญิงคนหนึ่ง ผ่านทางโลกออนไลน์ก็ได้คุยกันปกติซักระยะหนึ่ง ก็เกิดอาการคุยกันถูกคอมากขึ้น เราสองคนจึงได้ตกลงปลงใจ จะคบกันเป็นแฟนดู ซึ่งยังไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน นิสัยใจคอก็ยังไม่รู้จักกันดีนัก จะรู้สึกดีด้วยก็แค่ ตัวหนังสือประโยค ๆ หนึ่งที่พิมพ์ตอบโต้ไปมาแค่นั้น ที่ทำให้เราหัวเราะ แล้วก็รู้สึกดีไปกับเขา ( ซึ่งตอนนั้นผมก็พึ่งจะได้เข้า มหาลัย ปี 1 เค้าก็กำลังจะจบ ม.6 ผมก็คอยเป็นที่ปรึกษา ในเรื่องเกี่ยวกับมหาลัยต่าง ๆ ทำให้เราสนิทกันมากขึ้นเรื่อย ๆ แบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว )
คุยกันมาได้สักระยะหนึ่งก็ได้ตัดสินใจจะไปเที่ยวด้วยกัน ไปเที่ยวรอบแรกนั้นก็พาเพื่อน ๆ กันไปซึ่งรู้จักกันหมด ไปเดินเล่น กินข้าว ทำนั่นนี่ นิด ๆ หน่อย ๆ แต่มันก็คือครั้งแรกที่เราได้เจอเค้า ทำให้เรารู้สึกดีที่ได้เจอคน ๆ หนึ่งที่เราไม่สามารถคิดว่าจะได้เจอ ซึ่งเค้าเป็นคนน่ารัก ถึงเค้าจะไม่สวยแต่การพูดการจา ของเค้าเวลาที่เค้าเอ่ยปาก มันทำให้เราต้องตั้งใจฟังตลอด แต่เราก็ไม่ค่อยได้ทำอะไรให้เค้ารู้สึกประทับใจนัก คงเป็นเพราะนั่นเป็นครั้งแรกที่เราได้เจอกัน ( อนึ่งผมเป็นคนขี้อายเป็นอย่างมาก ไม่ค่อยประสีประสาเรื่องพวกนี้ซักเท่าไหร่ก็เลยไม่รู้จะวางตัวยังไงดี ) ถึงเวลาต่างคนก็แยกย้ายกันกลับบ้าน ซึ่งก่อนหน้านั้นเราได้วางแผนไว้หลายอย่างที่จะพยายามทำให้เค้าประทับใจ แต่พอถึงเวลาจริง ๆ มันก็ทำอะไรไม่ถูก ป้ำ ๆ เป๋อ ๆ ไปทั้งวัน หลังจากนั้นก็เลยตั้งใจจะพาเค้าไปดูหนังก็เลยพาเค้าไปดู ซึ่งก็คือหนังเรื่องนี้
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
ซึ่งเค้าก็เป็นคนที่ไม่ค่อยได้ไปดูหนังนัก แต่วันนั้นเราก็พยายามอย่างเต็มที่แล้ว พยายามชวนคุย ทั้งที่ปกติผมจะเป็นคนเงียบ ๆ ไม่ค่อยจะพูดอะไรกับใครซักเท่าไหร่ ท่าไม่ใช่คุยกับเพื่อน ๆ ผมก็ไม่รู้ว่าที่พยายามทำไปนั้นเค้าจะมีความสุขรึเปล่า แต่เท่าที่ถามเค้าเค้าก็บอกว่า
" สนุกดีนะหนัง " " ขอบคุณมากนะที่พามาดู " ซึ่งแค่นั้นมันก็ทำให้ผมรู้สึกมีกำลังใจในสิ่งที่เราพยายามทำไปด้วยความตั้งใจจริง
หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้ไปไหนมาไหนด้วยกันอีกเลย เนื่องจากเธอเตรียมตัวที่จะสอบเข้า มหาลัยทำให้ไม่ค่อยมีเวลา ผมก็ไม่ค่อยอยากจะรบกวนเธอ เดี๋ยวจะทำให้เธอเสียสมาธิ แต่ก็คอยโทรไปให้กำลังใจทุก ๆ วัน ทั้ง ๆ ที่บางวันผมก็เหนื่อยจากการช่วยที่บ้านขายของ แต่ก็เสียสละเวลา 5 - 10 นาที โทรไปหาเธอสักแปป ให้เธอชื่นใจว่ามีคน ๆ หนึ่งคอยเป็นกำลังใจให้เธอเสมอนะ
ในช่วงปิดเทอม ปี 1 ผมก็ได้ทำงานเก็บเงินเป็นพนักงานร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่ง ซึ่งจังหว่ะนั้นผมจึงกลายเป็นคนไม่ค่อยมีเวลาให้เธอ ตอนนั้นเธอก็คงจะว่างไม่มีอะไรทำแล้ว ( เพราะสอบติดมหาลัยเป็นที่เรียบร้อย ) ผมไม่ค่อยได้โทรไปหาเธอเหมือนแต่ก่อน ไม่ค่อยได้เล่นคอม ฯ ซักเท่าไหร่ เหมือนเวลาเราไม่ค่อยตรงกัน บางวันผมอยู่กะบ่าย เลิก ตี 1 ตี 2 กลับถึงบ้านเหนื่อยมากก็หลับไปเลย ซึ่งผมก็บอกเธอไปแล้ว แต่เธอจะเข้าใจผมรึเปล่าก็อีกเรื่องหนึ่ง บางวันที่ผมเหนื่อย รึ ท้อมาก ๆ ก็จะนึกถึงครอบครัว ที่คอยให้กำลังใจผมเสมอเวลาเหนื่อย แต่ทุกครั้งที่คิดถึงครอบครัว ผมก็จะเปิดรูปเธอที่เธอเคยส่งมาให้ผม พร้อมคำอวยพรคำหนึ่ง " ยิ้มเข้านะ " ซึ่งผมเปิดมันดูทุกครั้งนะ เวลาที่ผมนั่งกินข้าว มันทำให้เรามีกำลังใจขึ้นมาเหมือนกัน
แต่พอเธอเข้ามหาลัย................อะไร ๆ มันก็เริ่มเปลี่ยนไปหมด ผมก็ไม่ค่อยมีเวลายิ่งขึ้นเพราะเป็นพี่ปี 2 ซึ่งกิจกรรมมันก็เยอะ เธอเป็นเฟรชชี่ ปี 1 กิจกรรมรับน้องเธอก็เยอะเช่นกัน ผมจึงไม่ได้โทรไปหาเธอเลย อาจจะมีโทรไปบ้าง แต่ก็ได้คุยกันนิด ๆ หน่อย ๆ เพราะผมก็รู้ว่าเธอเหนื่อยอยากจะให้เธอพักผ่อน คอยโทรไปถามบ้าง ว่าเป็นยังไงบ้าง สบายดีรึเปล่า เหนื่อยบ้างรึเปล่า แต่เธอก็จะตอบบ้างไม่ตอบบ้าง โอเคไม่เป็นไร เรารู้เธอเหนื่อย
หลังจากนั้นไม่นาน เราไม่ได้คุยกันเหมือนแต่ก่อน เพราะเธอบอกประโยค ประโยคหนึ่งที่ทำให้ผมยังหาคำตอบไม่ได้จนถึงทุกวันนี้ เธอบอกกับผมว่า " เธอรู้สึกไม่เหมือนเดิม " ผมก็พยายามถามเธอว่าเป็นอะไรรึเปล่า เหนื่อยเกินไปหรอ มีอะไรก็คุย ก็ปรึกษากันได้นะ แต่เธอก็พยายามจะย้ำว่า เธอรู้สึกกับเราไม่เหมือนเดิม อะไร ๆ มันไม่เหมือนเดิม เขาบอกว่าเขาอาจจะทำตัวแปลก ๆ ไปบ้างเพราะเขาเป็นคนแบบนี้ ซึ่งก่อนหน้านี้ก็ไม่มีนะ แต่ผมพยายามคิดหาวิธีง้อเธอต่าง ๆ นา ๆ แต่มันก็คงใช้ไม่ได้สำหรับเธอ
จนในที่สุด เธอก็ได้ตัดสินใจ " บอกเลิก " ผม ซึ่งตอนนั้นผมก็ไม่รู้ว่าผมไปทำอะไรให้เธอผิดใจรึไม่พอใจรึเปล่า พยายามถามเธอว่าทำไมหรอ ทำไมถึงต้องบอกเลิกเราด้วย เธอแค่บอกผมมาว่า " ลองไปคิดทบทวนดูเองนะ " คำตอบนั้นมันทำให้ผมยิ่งเหมือนว่างเปล่า สิ่งที่ผมพยายามทำตลอดมามันดูไร้ค่าขึ้นมาทันที ผมก็เลยไม่ได้ตอบอะไรเธอมากนัก แค่บอกว่าให้เธอโชคดีแล้วกันรักษาสุขภาพด้วยนะ แล้วก็กลับมาตั้งคำถามกกับตัวเอง ว่าอะไรทำให้เธอบอกเลิกผม แล้วอะไรที่ทำให้ผมต้องกลับมาคิดทบทวนตัวเอง ซึ่ง ณ ตอนนี้ผมก็ยังหาคำตอบนั้นไม่ได้
ทุกวันนี้ ผมพยายามหากิจกรรมทำให้ตัวเองไม่ว่าง จะได้ไม่ต้องนึกถึงเรื่องของเราที่ผ่าน ๆ มามากนัก พยายามหากำลังใจให้กับตัวเองอยู่เสมอ ๆ แต่..........เธอก็ยังคงทักเฟสผมมาบ้าง ถามนั่นบ้าง ถามนี่บ้าง ผมก็คุยกับเธอปกติแต่น้อยลง จะตอบแค่คำถามที่เธอตอบแค่นั้น ไม่มีอะไรตลก ๆ กวน ๆ คุยหยอกล้อกันไปมาเหมือนแต่ก่อน เพราะผมไม่รู้จะต้องทำตัวในฐานะไหน จะให้เป็นแค่เพื่อนเหมือนแต่ก่อนก็คงทำใจลำบาก ( ลืมไปว่า เธอบอกว่าเธอขอเวลาเธอสักพัก ขอให้เธอคิดอะไรหน่อยระหว่างนี้เราเป็นเพื่อนกันไปก่อนนะ )
จนถึงวันนี้ ซึ่งเป็นวัน " พ่อ " หลังจากที่ได้ทำกิจกรรมกับที่บ้านเสร็จแล้ว ก็นั่งเล่นคอม เปิดเพลงฟัง สิงพันทิบหาอะไรอ่านไปเรื่อยเปื่อย เฟสก็เด้งขึ้นมาว่ามีคนทัก แต่ทักในโทรศัพท์ เพราะเดี๋ยวนี้ผมไม่ค่อยได้เล่นเฟสเท่าไหร่นอกจากจะไปดูงานในเฟสกลุ่ม ซึ่งก็เป็นเธอนั่นแหล่ะที่ทักมา เธอทักผมมาว่า ( ปล. จากนี้ในวงเล็บจะขอแทนชื่อ ( a ) คือผม ( b ) คือเค้า แล้วกันนะครับ ขออณุญาติลงเป็นบทสนทนาแล้วกัน เพราะไม่รู้จะตีความออกมาเป็นคำพูดยังไง
( b ) : ขอโทษนะ ยังมีอะไรอยากจะคุยอยากจะเล่าอีกเยอะ แต่ตอนนี้พูดไม่ออก ( a )โกรธเขามั้ยที่เขาทิ้ง ( a )
( b ) : มันก็ต้องโกรธดิ ( b ) เกลียดตัวเองวะที่เขาเข้มแข็งไม่พอ
( a ) : ไม่โกรธเขาหลอก อย่าโทษตัวเองเลย
แล้วเค้าก็บอกผมว่า ประมาณช่วงที่เข้ามหาลัยใหม่ ๆ มีคนมาคุยกับเค้า คุยกันได้ทุกเรื่องเลย เค้ายังเล่าเรื่องของเราให้เขาคนนั้นฟังอีก
แล้วก็จบบทสนทนากันไป
จนถึงตอนนี้ คำถามที่ผมพยายามจะค้นหาคำตอบมาตลอดเวลา เหมือนมันได้กระจ่างขึ้นมาในหัวผมทันที สรุปแล้วที่เค้าบอกว่า " เบื่อ " " เขารู้สึกไม่เหมือนเดิม " นั่นคงเป็นเพราะ เขามีคนที่คุยกับเขาได้ทุกเรื่อง อยู่ด้วยกันกับเขาตลอดเวลาใกล้ ๆ ในวันที่เขามีปัญหา ซึ่งคน ๆ นั้นมันไม่ใช่ " ผม "
ปล. ก็ไม่มีอะไรมากก็แค่อยากจะมาหาที่ระบาย ทั้ง ๆ ที่คิดไว้ว่าวันนี้มันคงเป็นวันที่เราต้องมีความสุขที่สุดในเดือนนี้แล้วแท้ ๆ
ปล. มีเพลงประกอบมาให้ฟังอีกแล้วครับ กลัวจะอ่านกระทู้กันจนเบื่อ ใครที่ขี้เกรียจอ่านก็มาฟังเพลงแทนก็ได้ครับ