วิกฤตประชานิยม

ต้นตอของความวุ่นวายในประเทศคือสิ่งนั้นครับ นโยบายช่วยเหลือชั่วคราวแบบถาวรของประเทศ คือระเบิดเวลาที่ถูกซ่อนอยู่ ด้วยสติปัญญาของนักการเมืองไทย ทำอะไรไปไม่ได้มากกว่าการลูบหน้าปะจมูก ขายผ้าเอาหน้ารอดไปวันๆ คือสิ่งที่ตัวเองถนัด จะทำอะไรเชิงบูรณาการก็เกรงว่าจะช้าไปหรือไม่ได้รับความนิยม หรือคิดไม่เป็นอันนั้นก็ไม่ทราบ เพราะเป็นมาทุกยุคสมัย พอใช้ไปนานๆแบบเคยตัว ครั้นจะกระชับให้เข้ากฎระเบียบก็ม็อบกัน ครั้นพอจะไปประละเลยประเทศก็จะพัง  หากเป็นแบบนี้ต่อให้แก้รัฐธรรมนูญกี่ฉบับ แก้กฏหมายกี่มาตรา ก่อม็อบวันเว้นวัน มันก็ไม่ช่วยอะไรหรอกครับ เพราะปัญหาของประเทศเป็นปัญหาทางโครงสร้างที่สะสมมาอย่างยาวนาน ไม่สามารถแก้ไขได้ในหนึ่งเดือนหรือหนึ่งปี  เราเองในภาคประชาขนต้องเข้มแข็งไม่ตกเป็นเหยื่อกระพี้ของปัญหาครับ ในส่วนภาคการเมืองเราคงไปขี้นำอะไรไม่ได้ถ้าภาคประชาชนยังอ่อนแอและเป็นทาสของประชานิยม ผมเองจึงไม่สนใจการเมืองครับ ทำมาหากินสร้างชาติดีกว่าครับ รักชาติมีหลายแบบครับหนึ่งในนั้นแค่ช่วยพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้น ก็เสมือนหนึ่งเป็นการช่วยชาติโดยตรงที่วัดผลได้ด้วยตัวเราอีกหนึ่งทางเช่นกันครับ