เมื่อศาลรัฐธรรมนูญไม่มีอำนาจที่จะพิจารณาคำร้องใดๆเลย แล้วจะฟ้องไปทำไม

สงสัยมานานครับว่า ศาลรัฐธรรมนูญใช้อำนาจส่วนใดมาพิจารณาวินิจฉัยคดี เพราะ
1. ศาลแพ่ง จะมีประมวกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาเป็นหลักในการใช้อำนาจ
2. ศาลอาญา จะมีประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา  มาเป็นหลักในการใช้อำนาจ
3. ศาลปกครอง  จะมี พรบ.การจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง  มาเป็นหลักในการใช้อำนาจ
4. ศาลคดีผู้บริโภค  จะมีข้อกำหนดประธานศาลฎีกาว่าด้วยวิธีพิจารณา ฯ พ.ศ.2551  มาเป็นหลักในการใช้อำนาจ
คราวนี้มาดูศาลรัฐธรรมนูญ  รัฐธรรมนูญ ปี 2550 บัญญัติในส่วนนี้ไว้ว่า
มาตรา 216  วรรคหก  วิธีพิจารณาของศาลรัฐธรรมนูญให้เป็นตามพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยวิธีพิจารณาของศาลรัฐธรรมนูญ
มาตรา 300 วรรคห้า  ในระหว่างที่ยังมิได้มีการตราพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยวิธีพิจารณาของศาลรัฐธรรมนูญ  ให้ศาลรัฐธรรมนูญมีอำนาจออกข้อกำหนดเกี่ยวกับวิธีพิจารณาและการทำคำวินิจฉัยได้  แต่ทั้งนี้  ต้องตราพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญดังกล่าวให้แล้วเสร็จภายในหนึ่งปี
ซึ่งรัฐธรรมนูญ ปี  2550  มีการตราขึ้นเมื่อ  24  สิงหาคม  2550 ดังนั้นครบหนึ่งปีก็คือ  24  สิงหาคม  2551
คำถาม  ผมถามว่า
เมื่อไม่มีการตราพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญได้เสร็จภายในหนึ่งปีตามที่รัฐธรรมนูญกำหนด จึงมีความชอบธรรมในการใช้ข้อกำหนดตามมาตรา 300 วรรคห้า อยู่อีกหรือไม่  อีกทั้งไม่มีบทบัญญัติที่กำหนดว่า หากยังตรา พรบ.ประกอบรัฐธรรมนูญให้แล้วเสร็จในหนึ่งปีได้ให้ใช้ข้อกำหนดดังกล่าวไปพลางๆก่อน  
ดังนั้น
การปฏิบัติหน้าที่ในการรับคดี รับคำร้อง สั่งคดี  สั่งคำร้อง  พิพากษา ของศาลรัฐธรรมนูญ ใช้อำนาจโดยเงื่อนไขใด