สองสามวันนี้ว่างงานค่ะ อยู่ออฟฟิสไม่มีอะไรทำ นอกจากนั้งดูเวป อ่านพันทิพย์ไปเรื่อยๆ
เปิดเฟสบุคบ้าง พอดีเห็นเพื่อนคนนึงที่เีราเคยช่วยเหลือ โพสว่าดีใจจัง ได้งานทำแล้ว
เลยคิดถึง ช่วงเวลาหนึ่งไม่นานมานี้..จะขอระบายให้ฟัง เผื่อใครที่รู้สึกว่ากำลังลำบาก จะได้มีแรงสู้ขึ้นมาบ้าง
เราเป็นผู้หญิงที่เิกิดมา อาศัยในครอบครัวใหญ่ แต่ก็ไม่ได้อยู่กับพ่อแม่ค่ะ พ่อจะมาหาเราเฉพาะวันเสาร์อาทิตย์
และเมื่อเราโดยญาติๆเอาเปรียบตั้งแต่เล็กๆ พ่อจะบอกแค่เพียงว่า "เป็นลูกพ่อต้องอดทน" ไม่มีการถือหางหรือปกป้องใดๆทั้งสิ้น
ต่อให้เราจะผิดหรือไม่ผิด พ่อจะว่าเราก่อนเสมอ ซึ่งตอนนี้ พ่อเรามีปัญหาล้มละลายค่ะ
เลยไม่สามารถเลี้ยงดูคนในครอบครัว ครอบครัวแตกแยก พ่อแม่เลิกกัน
ตอนนี้เราก็ทำงานหาเลี้ยงตัวเอง เมื่อปีที่แล้ว เราตกงาน อาศัยอยู่กับแม่
แม่เราเป็นคนติดไพ่ ไม่ค่อยสนใจลูกมาตั้งแต่ไหนแต่ไร เราใช้เงินที่มีอยู่ ยังชีพ โดยไม่ปริปากขอแม่เลย
เราจะซื้อของสดมาแช่ไว้ทำกับข้าว จนเงินหมด งานใหม่ก็ยังไม่เรียกสัมภาษณ์
แม่เราไปทำงานต่างจังหวัดพอดี จะขอยืมเขาเขาก็จะว่าเราว่าล้างผลาญ
ตอนนั้นมีเงินติดตัวอยู่ 3 บาท เราเลยไปเปิดตู้เย็น หาของในตู้ ดูว่ามีอะไร
เราไปเจอหมูเน่าในตู้เย็น อ่านไม่ผิดค่ะ หมูเน่า แต่เน่าในที่นี้ไม่ใช่หนอนไชนะคะ เน่าแบบแห้งเข็งๆ คาตู้เพระาอยู่ในช่องฟรีส
และเจอพริกแห้ง 1 ถุง กระเทียมแระมาณ 7 กลีบ และหอมแดงประมาณ 5 หัว เพื่อความอยู่รอด
เราต้องกินหมูเน่าค่ะ บอกเลยว่าเพื่อความอยู่รอกจริงๆ เราเอามาหันออกหมูมีกลิ่นตุๆ เราเลยเอามาต้มในน้ำร้อนใส่เกลือ
หันฝอยๆและต้มในน้ำร้อนอีกที แล้วนำพริกกระเทียมหอมแดงมาโขลก ทำน้ไพริกเผาค่ะ นำทุกอย่างผัดรวมกัน จะได้น้ำพริก 1กระปุกกลางๆ
กระปุกนั้นเรากินได้ 1 อาทิตย์ ถ้าถามว่า ทำไมไม่หายืมเงนใคร เราบอกเลยค่ะว่า หยิบยืมใครก็ไม่มี ถ้าถามว่า
ทำไมไม่ขอแม่ บอกเลยค่ะขอไปก็ไม่ได้
จน1อาทิตย์ผ่านไป เพื่อนเราบังเอิญได้เงินและเห็นว่าติดหนี้เราอยู่ เลยมาหา และเอาเงินให้ 1พันบาท และเราก็เริ่มที่จะได้งานพอดี
เราเอาเงิน1พันบาทที่มี ส่วนหนึ่งซื้อเส้นหมี แป้งเกี๊ยว ที่เหลือ เก็บไว้กินข้าวกลางวัน ค่ะ บางวันกับข้าวที่แม่ซื้อมาเหลือ ก็เก็บไว้กินตอนเช้า
เราอาศัยตื่นเช้านั่งรถเมล์ฟรีค่ะ จากพัฒนาการ มา สะพานควาย ช่วงนั้นเป็นเดือนที่ทรหดมากๆ หลายคนบอกว่า 1 พันใช้ได้ยังไง 1 เดือน
ไม่น่าเชื่อ ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อค่ะ เราใช้มาแล้ว
จนเราลืมตาอ้าปากได้ วันนึงมีเพื่อนเก่าเราคนนึง แชตเฟสบุคมาว่า ทะเลาะกับที่บาน แม่ไล่ออกจากบ้านมีเงินอยู่แค่ 15 บาท
เราเลยบอกว่ามาหาเราก่อนเดี่ยวเราไปรับที่ประตูน้ำ เค้าก็มาอยู่ที่บ้านเรานี่แหละค่ะ กลางวันเราก็ไปทำงาน
เขาก็อยู่บ้านเรา แรกๆ เราก็ไม่เท่าไหร่ ซื้อของไว้ให้กิน แต่เค้าเหมือนว่า มาอยู่บ้านเราสบาย เลยไม่ึคิดจะหางานทำ
วันๆเอาแต่นอน น้ำยังไม่อาบเลยค่ะ เรากลับมาก็ ยังไม่กระเตื้องจนเรารู้สึกว่าต้องหัดให้เขาลำบากบ้าง
เราเลยไม่ซื้ออะไรเข้าบ้าน ให้อดมื้อกินมื้อ เหมือนจะบอกเป็นนัยๆให้รู้เองว่าไม่มีใครเลี้ยงเราได้ตลอด
แล้วเขาก็พูดว่าไม่เคยลำบากเท่านี้มาก่อน เราก็นิ่ง จนเราฝากงานให้ เขาก็ไปทำงานกับเพื่อนเรา
และเราก็นึกว่าเขาจะอยู่ที่ทำงาน ปล่าวค่ะ ดีกับแม่กลับบ้านแล้ว ทำงานอยู่กับเพื่อนเราได้ 1เดือนกว่าๆ แล้วก็เลิกทำ
แล้วหลังจากนั้นก็ไม่ได้คุยกะเรา เมื่ออาทิตย์ที่แล้วเราเห็นเพื่อนคนนี้เข้าโรงบาล และแชตมาบอกว่าเรากำลังจะตายแล้ว
ลำบากมากเลย เราเลยบอกว่าชีวิตเราต้องอดทน สู้งาน ถึงจะมีอารมขี้เกียดไปบ้าง แต่ไม่มีใครหาเลี้ยงหรือช่วยเหลือเราได้ตลอดเวลา
บางทีไิ้อ้ที่พูดว่าลำบากเนี่ย เพราะกินอยู่ไม่สบายเหมือนเก่าหรือเปล่า คนเราต้องรู้จักกินรู้จักใช้ ให้เพียงพอกับเงินในกระเป๋า
เราเลยเล่าเรื่องช่วงที่เรากินหมูเน่าให้ฟัง เราถามใครหลายๆคนที่มาบ่นกับเราว่าเคยลำบากขนาดนี้ไหม
แต่ละคนบอกว่าไม่เคย เราเลยรู้สึกว่า เพื่อนเราได้อะไรดีดี และมีกำลังใจในการดำเนินชีวิตจากเรื่องนี้อยู่มาก
เลยอยากจะบอกต่อเผื่อมีเพื่อนคนไหนกำลังท้อแท้กับชีวิตค่ะ
หวังว่าเรื่องนี้จะช่วยให้คุณๆมีกำลังใจสู้ต่อไปนะคะ
โลกอยู่ยาก..ถึง..ลำบาก..ก็ต้องอดทน เพราะมีคนลำบากมากกว่าเรา
เปิดเฟสบุคบ้าง พอดีเห็นเพื่อนคนนึงที่เีราเคยช่วยเหลือ โพสว่าดีใจจัง ได้งานทำแล้ว
เลยคิดถึง ช่วงเวลาหนึ่งไม่นานมานี้..จะขอระบายให้ฟัง เผื่อใครที่รู้สึกว่ากำลังลำบาก จะได้มีแรงสู้ขึ้นมาบ้าง
เราเป็นผู้หญิงที่เิกิดมา อาศัยในครอบครัวใหญ่ แต่ก็ไม่ได้อยู่กับพ่อแม่ค่ะ พ่อจะมาหาเราเฉพาะวันเสาร์อาทิตย์
และเมื่อเราโดยญาติๆเอาเปรียบตั้งแต่เล็กๆ พ่อจะบอกแค่เพียงว่า "เป็นลูกพ่อต้องอดทน" ไม่มีการถือหางหรือปกป้องใดๆทั้งสิ้น
ต่อให้เราจะผิดหรือไม่ผิด พ่อจะว่าเราก่อนเสมอ ซึ่งตอนนี้ พ่อเรามีปัญหาล้มละลายค่ะ
เลยไม่สามารถเลี้ยงดูคนในครอบครัว ครอบครัวแตกแยก พ่อแม่เลิกกัน
ตอนนี้เราก็ทำงานหาเลี้ยงตัวเอง เมื่อปีที่แล้ว เราตกงาน อาศัยอยู่กับแม่
แม่เราเป็นคนติดไพ่ ไม่ค่อยสนใจลูกมาตั้งแต่ไหนแต่ไร เราใช้เงินที่มีอยู่ ยังชีพ โดยไม่ปริปากขอแม่เลย
เราจะซื้อของสดมาแช่ไว้ทำกับข้าว จนเงินหมด งานใหม่ก็ยังไม่เรียกสัมภาษณ์
แม่เราไปทำงานต่างจังหวัดพอดี จะขอยืมเขาเขาก็จะว่าเราว่าล้างผลาญ
ตอนนั้นมีเงินติดตัวอยู่ 3 บาท เราเลยไปเปิดตู้เย็น หาของในตู้ ดูว่ามีอะไร
เราไปเจอหมูเน่าในตู้เย็น อ่านไม่ผิดค่ะ หมูเน่า แต่เน่าในที่นี้ไม่ใช่หนอนไชนะคะ เน่าแบบแห้งเข็งๆ คาตู้เพระาอยู่ในช่องฟรีส
และเจอพริกแห้ง 1 ถุง กระเทียมแระมาณ 7 กลีบ และหอมแดงประมาณ 5 หัว เพื่อความอยู่รอด
เราต้องกินหมูเน่าค่ะ บอกเลยว่าเพื่อความอยู่รอกจริงๆ เราเอามาหันออกหมูมีกลิ่นตุๆ เราเลยเอามาต้มในน้ำร้อนใส่เกลือ
หันฝอยๆและต้มในน้ำร้อนอีกที แล้วนำพริกกระเทียมหอมแดงมาโขลก ทำน้ไพริกเผาค่ะ นำทุกอย่างผัดรวมกัน จะได้น้ำพริก 1กระปุกกลางๆ
กระปุกนั้นเรากินได้ 1 อาทิตย์ ถ้าถามว่า ทำไมไม่หายืมเงนใคร เราบอกเลยค่ะว่า หยิบยืมใครก็ไม่มี ถ้าถามว่า
ทำไมไม่ขอแม่ บอกเลยค่ะขอไปก็ไม่ได้
จน1อาทิตย์ผ่านไป เพื่อนเราบังเอิญได้เงินและเห็นว่าติดหนี้เราอยู่ เลยมาหา และเอาเงินให้ 1พันบาท และเราก็เริ่มที่จะได้งานพอดี
เราเอาเงิน1พันบาทที่มี ส่วนหนึ่งซื้อเส้นหมี แป้งเกี๊ยว ที่เหลือ เก็บไว้กินข้าวกลางวัน ค่ะ บางวันกับข้าวที่แม่ซื้อมาเหลือ ก็เก็บไว้กินตอนเช้า
เราอาศัยตื่นเช้านั่งรถเมล์ฟรีค่ะ จากพัฒนาการ มา สะพานควาย ช่วงนั้นเป็นเดือนที่ทรหดมากๆ หลายคนบอกว่า 1 พันใช้ได้ยังไง 1 เดือน
ไม่น่าเชื่อ ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อค่ะ เราใช้มาแล้ว
จนเราลืมตาอ้าปากได้ วันนึงมีเพื่อนเก่าเราคนนึง แชตเฟสบุคมาว่า ทะเลาะกับที่บาน แม่ไล่ออกจากบ้านมีเงินอยู่แค่ 15 บาท
เราเลยบอกว่ามาหาเราก่อนเดี่ยวเราไปรับที่ประตูน้ำ เค้าก็มาอยู่ที่บ้านเรานี่แหละค่ะ กลางวันเราก็ไปทำงาน
เขาก็อยู่บ้านเรา แรกๆ เราก็ไม่เท่าไหร่ ซื้อของไว้ให้กิน แต่เค้าเหมือนว่า มาอยู่บ้านเราสบาย เลยไม่ึคิดจะหางานทำ
วันๆเอาแต่นอน น้ำยังไม่อาบเลยค่ะ เรากลับมาก็ ยังไม่กระเตื้องจนเรารู้สึกว่าต้องหัดให้เขาลำบากบ้าง
เราเลยไม่ซื้ออะไรเข้าบ้าน ให้อดมื้อกินมื้อ เหมือนจะบอกเป็นนัยๆให้รู้เองว่าไม่มีใครเลี้ยงเราได้ตลอด
แล้วเขาก็พูดว่าไม่เคยลำบากเท่านี้มาก่อน เราก็นิ่ง จนเราฝากงานให้ เขาก็ไปทำงานกับเพื่อนเรา
และเราก็นึกว่าเขาจะอยู่ที่ทำงาน ปล่าวค่ะ ดีกับแม่กลับบ้านแล้ว ทำงานอยู่กับเพื่อนเราได้ 1เดือนกว่าๆ แล้วก็เลิกทำ
แล้วหลังจากนั้นก็ไม่ได้คุยกะเรา เมื่ออาทิตย์ที่แล้วเราเห็นเพื่อนคนนี้เข้าโรงบาล และแชตมาบอกว่าเรากำลังจะตายแล้ว
ลำบากมากเลย เราเลยบอกว่าชีวิตเราต้องอดทน สู้งาน ถึงจะมีอารมขี้เกียดไปบ้าง แต่ไม่มีใครหาเลี้ยงหรือช่วยเหลือเราได้ตลอดเวลา
บางทีไิ้อ้ที่พูดว่าลำบากเนี่ย เพราะกินอยู่ไม่สบายเหมือนเก่าหรือเปล่า คนเราต้องรู้จักกินรู้จักใช้ ให้เพียงพอกับเงินในกระเป๋า
เราเลยเล่าเรื่องช่วงที่เรากินหมูเน่าให้ฟัง เราถามใครหลายๆคนที่มาบ่นกับเราว่าเคยลำบากขนาดนี้ไหม
แต่ละคนบอกว่าไม่เคย เราเลยรู้สึกว่า เพื่อนเราได้อะไรดีดี และมีกำลังใจในการดำเนินชีวิตจากเรื่องนี้อยู่มาก
เลยอยากจะบอกต่อเผื่อมีเพื่อนคนไหนกำลังท้อแท้กับชีวิตค่ะ
หวังว่าเรื่องนี้จะช่วยให้คุณๆมีกำลังใจสู้ต่อไปนะคะ