สวัสดีค่ะ
จากกระทู้ pantip.com/topic/31101135 มาอัพเดทสถานการณ์ค่ะ
สรุปแล้วเราไม่ได้ลงชุมพรค่ะ คุณพ่อแฟนบอกว่าให้อยู่บ้าน เดี๋ยวพ่อไปเอง
คุณพ่อแฟนถึงชุมพรเก้าโมงเช้า ด้วยความร้อนใจ ก็ตรงไปที่ค่ายก่อนเลย
ซึ่งคุณพ่อแฟนเจอทหารยียวน "คนเดียวกัน" กับคนที่คุยกับเรา
(ทราบเพราะคุณพ่อแฟนส่งโทรศัพท์ให้เราคุยกับเขาค่ะ)
เขาก็ยังคงปฏิเสธค่ะว่า แฟนเราไม่ได้อยู่ที่นี่ ไม่ได้ทำงานที่นี่ ไม่มีๆๆๆ
แต่ด้วยความเป็นห่วงลูก คุณพ่อแฟนจึงขอร้องให้อนุญาตให้เข้าไปดูหน่อย
ประกอบกับเราโทรประสานรุ่นพี่ที่นราฯ ให้คุยให้ ทหารคุยกันเองน่าจะเข้าในกัน
แต่ไม่เลย เค้ายังปฏิเสธว่าไม่มีจนรุ่นพี่ยั๊วะ เพราะรุ่นพี่เป็นคนถือคำสั่งมาให้แฟนเราเอง
จนสุดท้าย ทหารยียวนยอมให้เข้าแบบไม่พอใจนัก (จากน้ำเสียงที่ได้ยินผ่านโทรศัพท์นะคะ)
คุณพ่อแฟนขับรถวนไปวนมาอยู่ในค่ายเพื่อมองหารถเก๋งของลูกชาย
และมองหาอาคารที่มีลักษณะของการก่อสร้างต่อเติม
สักพัก สห. ก็ขี่รถตามมา แลับอกกับคุณพ่อแฟนว่า
"ไม่มีหรอกลูกชายลุงน่ะ เขาไม่ได้อยู่ที่นี่ ไม่ได้มาที่นี่ ทางออกอยู่ทางโน้นนะครับ"
คุณพ่อจึงออกมาตั้งหลักใหม่ ตั้งสติใหม่
เราบอกให้คุณพ่อแฟนทำตามที่คุณๆ กรุณาแนะนำในกระทู้เมื่อวาน
นั่นคือ แจ้งความ>ประสานค่าย ais>ค้นหา
ซึ่งแน่นอนว่าจับสัญญาณได้
และสัญญาณชี้เป้าไปในค่ายนั้น..
คุณพ่อพร้อมตำรวจอีกสองนายจึงกลับมายังค่ายและขอความร่วมมือในการค้นหาอีกครั้ง
คราวนี้ทางค่ายไม่สามารถปฏิเสธได้เพราะหลักฐานชี้ชัดว่าโทรศัพท์ของแฟนเราอยู่ที่นี่
จึงพากันไปยังจุดที่จับสัญญาณได้ จนในที่สุดก็เจอโทรศัพท์ของแฟนเรา
โทรศัพท์ของแฟนเราอยู่ใน บก. ใหม่ที่กำลังก่อสร้างจริงๆ ตามที่แฟนและรุ่นพี่ที่นราฯ บอก
แต่คุณพ่อแฟนเราไม่เจอแฟนเราค่ะ
รุ่นน้องของแฟนที่เข้าเวรอยู่บอกว่าไปหาเพื่อนที่ อ.สวี และลืมโทรศัพท์ไว้
เขาบอกว่า ได้ยินเสียงโทรเข้า แต่ไม่กล้ารับสาย เพราะเป็นโทรศัพท์ของรุ่นพี่ ไม่กล้ายุ่ง (โธ่ๆ)
ก็เป็นอันจบค่ะ ตอนนี้คุณพ่อแฟนสบายใจแล้วและพักผ่อนเพื่อเตรียมเดินทางกลับ
ส่วนแฟนเรา กลับมาเมื่อไหร่ล่ะน่าดู
ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกคำแนะนำเมื่อวานนะคะ
เราซึ้งเลย ว่าตอนที่เรากำลังมืดมนแล้วมีอีกหลายคนคอยช่วยเรานั้นดีขนาดไหน
ขอบพระคุณมากๆ จริงๆ ค่ะ
ความคืบหน้าจากกระทู้ "ตามหาแฟนหายที่ชุมพร" ค่ะ
จากกระทู้ pantip.com/topic/31101135 มาอัพเดทสถานการณ์ค่ะ
สรุปแล้วเราไม่ได้ลงชุมพรค่ะ คุณพ่อแฟนบอกว่าให้อยู่บ้าน เดี๋ยวพ่อไปเอง
คุณพ่อแฟนถึงชุมพรเก้าโมงเช้า ด้วยความร้อนใจ ก็ตรงไปที่ค่ายก่อนเลย
ซึ่งคุณพ่อแฟนเจอทหารยียวน "คนเดียวกัน" กับคนที่คุยกับเรา
(ทราบเพราะคุณพ่อแฟนส่งโทรศัพท์ให้เราคุยกับเขาค่ะ)
เขาก็ยังคงปฏิเสธค่ะว่า แฟนเราไม่ได้อยู่ที่นี่ ไม่ได้ทำงานที่นี่ ไม่มีๆๆๆ
แต่ด้วยความเป็นห่วงลูก คุณพ่อแฟนจึงขอร้องให้อนุญาตให้เข้าไปดูหน่อย
ประกอบกับเราโทรประสานรุ่นพี่ที่นราฯ ให้คุยให้ ทหารคุยกันเองน่าจะเข้าในกัน
แต่ไม่เลย เค้ายังปฏิเสธว่าไม่มีจนรุ่นพี่ยั๊วะ เพราะรุ่นพี่เป็นคนถือคำสั่งมาให้แฟนเราเอง
จนสุดท้าย ทหารยียวนยอมให้เข้าแบบไม่พอใจนัก (จากน้ำเสียงที่ได้ยินผ่านโทรศัพท์นะคะ)
คุณพ่อแฟนขับรถวนไปวนมาอยู่ในค่ายเพื่อมองหารถเก๋งของลูกชาย
และมองหาอาคารที่มีลักษณะของการก่อสร้างต่อเติม
สักพัก สห. ก็ขี่รถตามมา แลับอกกับคุณพ่อแฟนว่า
"ไม่มีหรอกลูกชายลุงน่ะ เขาไม่ได้อยู่ที่นี่ ไม่ได้มาที่นี่ ทางออกอยู่ทางโน้นนะครับ"
คุณพ่อจึงออกมาตั้งหลักใหม่ ตั้งสติใหม่
เราบอกให้คุณพ่อแฟนทำตามที่คุณๆ กรุณาแนะนำในกระทู้เมื่อวาน
นั่นคือ แจ้งความ>ประสานค่าย ais>ค้นหา
ซึ่งแน่นอนว่าจับสัญญาณได้
และสัญญาณชี้เป้าไปในค่ายนั้น..
คุณพ่อพร้อมตำรวจอีกสองนายจึงกลับมายังค่ายและขอความร่วมมือในการค้นหาอีกครั้ง
คราวนี้ทางค่ายไม่สามารถปฏิเสธได้เพราะหลักฐานชี้ชัดว่าโทรศัพท์ของแฟนเราอยู่ที่นี่
จึงพากันไปยังจุดที่จับสัญญาณได้ จนในที่สุดก็เจอโทรศัพท์ของแฟนเรา
โทรศัพท์ของแฟนเราอยู่ใน บก. ใหม่ที่กำลังก่อสร้างจริงๆ ตามที่แฟนและรุ่นพี่ที่นราฯ บอก
แต่คุณพ่อแฟนเราไม่เจอแฟนเราค่ะ
รุ่นน้องของแฟนที่เข้าเวรอยู่บอกว่าไปหาเพื่อนที่ อ.สวี และลืมโทรศัพท์ไว้
เขาบอกว่า ได้ยินเสียงโทรเข้า แต่ไม่กล้ารับสาย เพราะเป็นโทรศัพท์ของรุ่นพี่ ไม่กล้ายุ่ง (โธ่ๆ)
ก็เป็นอันจบค่ะ ตอนนี้คุณพ่อแฟนสบายใจแล้วและพักผ่อนเพื่อเตรียมเดินทางกลับ
ส่วนแฟนเรา กลับมาเมื่อไหร่ล่ะน่าดู
ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกคำแนะนำเมื่อวานนะคะ
เราซึ้งเลย ว่าตอนที่เรากำลังมืดมนแล้วมีอีกหลายคนคอยช่วยเรานั้นดีขนาดไหน
ขอบพระคุณมากๆ จริงๆ ค่ะ