เราอายุย่าง 35 เราคบกับแฟนอายุย่าง 40 มาได้จะ 7 ปีแล้ว
เรื่องของเราอาจจยาวซักหน่อย แต่อยากจะเล่าเรื่องราวจากมุมมองของเรา ว่าทำไมเราถึงคิดไม่ตก ว่าเราควรพอ หรือ รอต่อไป
แรกๆที่เราคุยกับแฟนเรา เราบอกเลย เราไม่คบเล่นๆนะ เราจริงจัง ถ้าเค้าคิดจะคบไปงั้นๆ ให้คุยกันเป็นพี่เป็นน้องดีกว่า ตอนนั้นเราอายุ 20ปลายๆ ไม่อยากจะเสียเวลากับความสัมพันธ์ไม่จริงจัง
ตกลงเราก็คบกัน เริ่มไปดูหนัง กินข้าว มาส่งเราที่บ้าน แต่เราให้ส่งแค่หน้าปากซอย ในตอนนั้น เรายังไม่อยากให้แนะนำเค้ากับที่บ้านเพราะไม่แน่ใจว่าความสัมพันธ์จะจริงจังขนาดไหน คบกันมาได้ซักเดือน เค้าขอเข้ามาส่งเราที่บ้าน นั่นคือครั้งแรกที่เราเริ่มคิดว่าผู้ชายคนนี้คงจริงจังกับเรา ไม่งั้นเค้าคงไม่เอ่ยปากขอเข้ามาที่บ้านเอง
มาวันนึงที่บ้านเรามีเรื่อง น้องเรามีปัญหาต้องเข้า รพ (ขอไม่เล่านะคะว่าปัญหาอะไร) แม่เราต้องไปเฝ้าที่ รพ ทั้งคืน เช้ามา เค้าไปหาแม่เราที่ รพ ซื้อข้าวไปให้แม่เรากิน โดยที่เราไม่ได้เอ่ยปากขอซักนิด นั่นทำให้เราเริ่มมองว่าเค้าคงรักเรา เค้ายอมรับในตัวตนของเรา ไม่ได้รังเกียจที่บ้านเรามีปัญหา แถมยังเต็มใจช่วยในเวลาที่เราแย่
แล้วเราก็เริ่มคบกันจริงจังขึ้น ปีแรกที่คบกัน เรายอมรับเลยว่าเราก็งี่เง่า ระแวง เหมือนระยะจับตาดู ทะเลาะกันบ่อย แต่ก็เป็นเรื่องเล็กน้อย มีที่ทะเลาะกันใหญ่โตก็ตอนที่จับได้ว่าเค้ามีโทรคุยกับแฟนเก่าเค้า แต่เค้าก็บอกจบไปแล้ว แค่เพื่อนกัน แล้วเค้าก็ทำตัวปกติ ดูแลเราทุกอย่าง จนเราวางใจ เชื่อใจ คิดว่าเค้ารักเราแหละ เค้าจะไปไหนเราไม่เคยห้าม ไม่เคยโทรตามให้รำคาญใจ
ความสัมพันธ์ของเราไปได้ด้วยดี โทรคุยกันทุกวัน มาส่งไม่เคยขาด ไม่เคยขัดใจ เราต้องไปต่างประเทศบ่อยๆ ก็อาสามาไปเดินแลกเงินให้ เรากลับมาจากต่างประเทศ ก็มารับเราที่สนามบินไปส่งบ้านเกือบทุกครั้ง (เค้าไม่ได้ขับรถนะคะ มันเลยทำให้เราซึ้งใจมากว่าเค้ายอมเหนื่อยเพื่อเรา) ในสายตาคนรอบข้างก็ห็นว่าคู่เรารักกันดี ไม่มีปัญหา คิดว่าคู่เราแต่งแน่ๆ
ตอนคบกันได้ประมาณปีที่ 3 ก็คุยกันตามประสาคนรักเรื่องแต่งงาน เค้าบอกว่าเราคือคนที่ใช่ เค้าอยากแต่ง แต่เค้ายังไม่พร้อม เค้ายังไม่มีเงิน แต่งไปจะอยู่ยังไง ไม่อยากเอาเราไปลำบาก ขอเวลาเค้าหน่อย เราก็โอเค รอได้ เพราะเรารู้ว่าปัญหาการเงินของที่บ้านเค้าหนักหนาพอสมควร
เราก็คบกันต่อมาเรื่อย เรารอมาเรื่อยๆ โดยที่เชื่อว่าเค้ารักเรา
แต่เราก็มาทะเลาะกันใหญ่โตเมื่อต้นปีที่แล้ว เพราะเรารู้สึกว่าเค้าเปลี่ยนไป ดูเฉยชาลง ดูใส่ใจเราน้อยลง คือยังเจอกัน คุยกัน เหมือนเดิม แต่เรารู้สึกได้ว่ามันไม่เหมือนเดิม คนเราอยู่กันมา 5ปี จะสัมผัสถึงเปลี่ยนแปลงไม่ได้เหรอเราก็พูด บ่น น้อยใจ ชวนทะเลาะ เค้าบอกเค้าเครียดทั้งเรื่องเงิน เรื่องบ้านโดนน้ำท่วม ลามปามใหญ่โตจนถึงขนาดจะเลิกกัน สุดท้ายก็กลับมาคบกันต่อ เค้าบอกเค้าจะพยายามทำให้ดีขึ้น เราก็โอเค เริ่มกันใหม่ รอกันต่อไป
แต่ปลายปีที่แล้ว เหมือนฟ้าถล่มตรงหน้า... มีโทรศัพท์เข้ามาหาเรา เป็นเบอร์ที่เราไม่เคยรู้จัก
เรารับสายขึ้นมา เป็นเสียงผู้หญิง ถามเราว่า รู้จัก xxx (ชื่อแฟนเรา) มั้ย วินาทีนั้น ใจเราวูบมาก รู้แล้วว่าจะได้ฟังอะไรต่อไป เราคุยกับผู้หญิงคนนั้นเป็นชั่วโมง ไม่โวยวาย ไม่ร้องไห้ สรุปได้ว่า ผู้หญิงคนนี้คบกับแฟนเรามาได้ 2ปีแล้ว เค้าไปเที่ยวต่างจังหวัดด้วยกัน แฟนเราเคยไปนอนค้างคอนโดเค้า เค้าเคยมานอนค้าง รร ที่แฟนเราพักอยู่ตอนน้ำท่วม เค้ามีอะไรกันแล้ว แถมยังเคยมานอนค้างบ้านแฟนเราด้วยซ้ำ และอีกสารพัดที่เธอบรรยายว่าแฟนเรารักและยอมเธอ ง้อเธอตลอด แต่วันนี้เธอมาบอกเราเพราะทั้งคู่รู้สึกผิด เธอจะเลิก และอยากบอกเราว่าแฟนเราไม่ได้ดีอย่างที่เราเชื่อมาตลอด
มันคงเป็นคำตอบของความเปลี่ยนแปลงที่เรารู้สึก
มันคงเป็นคำตอบว่าทำไมวันสิ้นปีก่อนหน้านี้แฟนเราไม่โทรมาหา ทั้งๆที่เราต้องคุยโทรศัพท์กันตอนสิ้นปี จะได้รู้สึกเหมือนอยู่ด้วยกัน (เราไม่ออกไปฉลองกันวันสิ้นปีเพราะคนเยอะมาก)
มันคงเป็นคำตอบว่าทำไมบางคืนเค้าไม่โทรหาเรา เราโทรไปก็ไม่รับสาย ตอนนั้นเค้าบอกเค้าเผลอหลับ แต่เหตุผลคือเค้าอยู่กับผู้หญิงอื่น
มันคงเป็นคำตอบว่าทำไมบางวันเราโทรหาแฟนเราทั้งวัน เค้าก็ไม่รับ
มันคงเป็นคำตอบว่าทำไมเราถึงไม่มีอะไรกันมา 3ปีแล้ว ตอนแรกเราคิดว่าแฟนเราดีจัง ไม่เอาเปรียบเรา (คือเราเคยมีอะไรกับแฟน แต่ไม่บ่อย แค่เฉพาะเวลาเราไปต่างจังหวัดด้วยกัน แต่3ปีหลังมานี้ เราไม่มีอะไรกันเลย )
วางหูจากเธอคนนั้น เราส่งข้อความหาแฟนเรา ว่าเรารู้หมดแล้ว เค้าโทรมา เค้าก็ยอมรับทุกอย่าง เค้าก็รู้สึกผิด แต่เค้าไม่เคยคิดจริงจังกับผู้หญิงคนนี้ คุยกันมาหลายวัน ตกลงเค้าเลือกเรา เค้าเลิกเด็ดขาดกับผู้หญิงคนนั้น เราคิดทบทวนไปมาว่าเราควรจะกลับไปคบเค้าต่อมั้ย สุดท้าย เรากลับไปอยู่ที่จุดเดิม ไปรอเค้าต่อไป เพราะเราคิดแล้วว่าเรารักเค้า คบกันมานาน นี่คือความผิดพลาดครั้งเดียว และผู้หญิงเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาเค้าก่อน ตัวเราก็ใช่จะดีเลิศทุกอย่าง เราเลยกลับมาคบกันต่อ
ผ่านเรื่องนั้นมาได้ 1 ปี เราถามเค้าเรื่องแต่งงานอีกครั้ง เพราะเราเคยตกลงกันว่าจะแต่งปีหน้า เราถามเค้าว่าจะยังไง นี่ก็จะสิ้นปีแล้ว จะไม่เตรียมอะไรเลยเหรอ
คำตอบที่เราได้คือ
เค้าเริ่มไม่แน่ใจแล้ว ว่าเราคือคนที่ใช่สำหรับเค้า ไม่แน่ใจว่าเค้าคือคนที่ใช่สำหรับเรา เพราะเค้าทำอะไรก็ดูจะไม่ถูกใจเรา เราหงุดหงิดมากขึ้น เราตามเช็คเค้ามากขึ้น บางทีเค้ารู้สึกอึดอัดเวลาอยู่กับเรา เราก็ยอมรับว่าสิ่งที่เค้าพูดมันถูก แต่ที่เราเป็นแบบนั้นเพราะเราระแวง
ปัญหาเรื่องเงินก็ยังมีเหมือนเดิม
เค้าไม่แน่ใจว่าแต่งแล้วจะอยู่กันรอด เราจะรับได้เหรอ ในเมื่อเค้าไม่ได้รู้สึกมีอารมณ์กับเราเลย
เค้าพูดว่าเค้ายังรักเรา แต่ไม่เหมือนเดิม ความเป็นเพื่อนมันมากขึ้น เค้าบอกเค้าคิดนะเรื่องแต่งงาน หาเพลง หาที่ คิดถึงภาพงานแต่งงานในหัว ผู้หญิงในภาพครอบครัวเล็กๆน่ารักก็ยังเป็นเรา แต่เค้ายังไม่อยากแต่งตอนนี้
เรางง และสับสน มาก ตกลงเค้ารักหรือไม่รัก เราไม่เข้าใจคำว่ารักแต่ไม่อยากแต่ง เราเลยอยากถามคุณๆที่ผ่านมาอ่าน ถ้าเป็นคุณ คุณจะทำยังไง
เราควรจะพอ หรือ รอต่อไป
เรื่องของเราอาจจยาวซักหน่อย แต่อยากจะเล่าเรื่องราวจากมุมมองของเรา ว่าทำไมเราถึงคิดไม่ตก ว่าเราควรพอ หรือ รอต่อไป
แรกๆที่เราคุยกับแฟนเรา เราบอกเลย เราไม่คบเล่นๆนะ เราจริงจัง ถ้าเค้าคิดจะคบไปงั้นๆ ให้คุยกันเป็นพี่เป็นน้องดีกว่า ตอนนั้นเราอายุ 20ปลายๆ ไม่อยากจะเสียเวลากับความสัมพันธ์ไม่จริงจัง
ตกลงเราก็คบกัน เริ่มไปดูหนัง กินข้าว มาส่งเราที่บ้าน แต่เราให้ส่งแค่หน้าปากซอย ในตอนนั้น เรายังไม่อยากให้แนะนำเค้ากับที่บ้านเพราะไม่แน่ใจว่าความสัมพันธ์จะจริงจังขนาดไหน คบกันมาได้ซักเดือน เค้าขอเข้ามาส่งเราที่บ้าน นั่นคือครั้งแรกที่เราเริ่มคิดว่าผู้ชายคนนี้คงจริงจังกับเรา ไม่งั้นเค้าคงไม่เอ่ยปากขอเข้ามาที่บ้านเอง
มาวันนึงที่บ้านเรามีเรื่อง น้องเรามีปัญหาต้องเข้า รพ (ขอไม่เล่านะคะว่าปัญหาอะไร) แม่เราต้องไปเฝ้าที่ รพ ทั้งคืน เช้ามา เค้าไปหาแม่เราที่ รพ ซื้อข้าวไปให้แม่เรากิน โดยที่เราไม่ได้เอ่ยปากขอซักนิด นั่นทำให้เราเริ่มมองว่าเค้าคงรักเรา เค้ายอมรับในตัวตนของเรา ไม่ได้รังเกียจที่บ้านเรามีปัญหา แถมยังเต็มใจช่วยในเวลาที่เราแย่
แล้วเราก็เริ่มคบกันจริงจังขึ้น ปีแรกที่คบกัน เรายอมรับเลยว่าเราก็งี่เง่า ระแวง เหมือนระยะจับตาดู ทะเลาะกันบ่อย แต่ก็เป็นเรื่องเล็กน้อย มีที่ทะเลาะกันใหญ่โตก็ตอนที่จับได้ว่าเค้ามีโทรคุยกับแฟนเก่าเค้า แต่เค้าก็บอกจบไปแล้ว แค่เพื่อนกัน แล้วเค้าก็ทำตัวปกติ ดูแลเราทุกอย่าง จนเราวางใจ เชื่อใจ คิดว่าเค้ารักเราแหละ เค้าจะไปไหนเราไม่เคยห้าม ไม่เคยโทรตามให้รำคาญใจ
ความสัมพันธ์ของเราไปได้ด้วยดี โทรคุยกันทุกวัน มาส่งไม่เคยขาด ไม่เคยขัดใจ เราต้องไปต่างประเทศบ่อยๆ ก็อาสามาไปเดินแลกเงินให้ เรากลับมาจากต่างประเทศ ก็มารับเราที่สนามบินไปส่งบ้านเกือบทุกครั้ง (เค้าไม่ได้ขับรถนะคะ มันเลยทำให้เราซึ้งใจมากว่าเค้ายอมเหนื่อยเพื่อเรา) ในสายตาคนรอบข้างก็ห็นว่าคู่เรารักกันดี ไม่มีปัญหา คิดว่าคู่เราแต่งแน่ๆ
ตอนคบกันได้ประมาณปีที่ 3 ก็คุยกันตามประสาคนรักเรื่องแต่งงาน เค้าบอกว่าเราคือคนที่ใช่ เค้าอยากแต่ง แต่เค้ายังไม่พร้อม เค้ายังไม่มีเงิน แต่งไปจะอยู่ยังไง ไม่อยากเอาเราไปลำบาก ขอเวลาเค้าหน่อย เราก็โอเค รอได้ เพราะเรารู้ว่าปัญหาการเงินของที่บ้านเค้าหนักหนาพอสมควร
เราก็คบกันต่อมาเรื่อย เรารอมาเรื่อยๆ โดยที่เชื่อว่าเค้ารักเรา
แต่เราก็มาทะเลาะกันใหญ่โตเมื่อต้นปีที่แล้ว เพราะเรารู้สึกว่าเค้าเปลี่ยนไป ดูเฉยชาลง ดูใส่ใจเราน้อยลง คือยังเจอกัน คุยกัน เหมือนเดิม แต่เรารู้สึกได้ว่ามันไม่เหมือนเดิม คนเราอยู่กันมา 5ปี จะสัมผัสถึงเปลี่ยนแปลงไม่ได้เหรอเราก็พูด บ่น น้อยใจ ชวนทะเลาะ เค้าบอกเค้าเครียดทั้งเรื่องเงิน เรื่องบ้านโดนน้ำท่วม ลามปามใหญ่โตจนถึงขนาดจะเลิกกัน สุดท้ายก็กลับมาคบกันต่อ เค้าบอกเค้าจะพยายามทำให้ดีขึ้น เราก็โอเค เริ่มกันใหม่ รอกันต่อไป
แต่ปลายปีที่แล้ว เหมือนฟ้าถล่มตรงหน้า... มีโทรศัพท์เข้ามาหาเรา เป็นเบอร์ที่เราไม่เคยรู้จัก
เรารับสายขึ้นมา เป็นเสียงผู้หญิง ถามเราว่า รู้จัก xxx (ชื่อแฟนเรา) มั้ย วินาทีนั้น ใจเราวูบมาก รู้แล้วว่าจะได้ฟังอะไรต่อไป เราคุยกับผู้หญิงคนนั้นเป็นชั่วโมง ไม่โวยวาย ไม่ร้องไห้ สรุปได้ว่า ผู้หญิงคนนี้คบกับแฟนเรามาได้ 2ปีแล้ว เค้าไปเที่ยวต่างจังหวัดด้วยกัน แฟนเราเคยไปนอนค้างคอนโดเค้า เค้าเคยมานอนค้าง รร ที่แฟนเราพักอยู่ตอนน้ำท่วม เค้ามีอะไรกันแล้ว แถมยังเคยมานอนค้างบ้านแฟนเราด้วยซ้ำ และอีกสารพัดที่เธอบรรยายว่าแฟนเรารักและยอมเธอ ง้อเธอตลอด แต่วันนี้เธอมาบอกเราเพราะทั้งคู่รู้สึกผิด เธอจะเลิก และอยากบอกเราว่าแฟนเราไม่ได้ดีอย่างที่เราเชื่อมาตลอด
มันคงเป็นคำตอบของความเปลี่ยนแปลงที่เรารู้สึก
มันคงเป็นคำตอบว่าทำไมวันสิ้นปีก่อนหน้านี้แฟนเราไม่โทรมาหา ทั้งๆที่เราต้องคุยโทรศัพท์กันตอนสิ้นปี จะได้รู้สึกเหมือนอยู่ด้วยกัน (เราไม่ออกไปฉลองกันวันสิ้นปีเพราะคนเยอะมาก)
มันคงเป็นคำตอบว่าทำไมบางคืนเค้าไม่โทรหาเรา เราโทรไปก็ไม่รับสาย ตอนนั้นเค้าบอกเค้าเผลอหลับ แต่เหตุผลคือเค้าอยู่กับผู้หญิงอื่น
มันคงเป็นคำตอบว่าทำไมบางวันเราโทรหาแฟนเราทั้งวัน เค้าก็ไม่รับ
มันคงเป็นคำตอบว่าทำไมเราถึงไม่มีอะไรกันมา 3ปีแล้ว ตอนแรกเราคิดว่าแฟนเราดีจัง ไม่เอาเปรียบเรา (คือเราเคยมีอะไรกับแฟน แต่ไม่บ่อย แค่เฉพาะเวลาเราไปต่างจังหวัดด้วยกัน แต่3ปีหลังมานี้ เราไม่มีอะไรกันเลย )
วางหูจากเธอคนนั้น เราส่งข้อความหาแฟนเรา ว่าเรารู้หมดแล้ว เค้าโทรมา เค้าก็ยอมรับทุกอย่าง เค้าก็รู้สึกผิด แต่เค้าไม่เคยคิดจริงจังกับผู้หญิงคนนี้ คุยกันมาหลายวัน ตกลงเค้าเลือกเรา เค้าเลิกเด็ดขาดกับผู้หญิงคนนั้น เราคิดทบทวนไปมาว่าเราควรจะกลับไปคบเค้าต่อมั้ย สุดท้าย เรากลับไปอยู่ที่จุดเดิม ไปรอเค้าต่อไป เพราะเราคิดแล้วว่าเรารักเค้า คบกันมานาน นี่คือความผิดพลาดครั้งเดียว และผู้หญิงเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาเค้าก่อน ตัวเราก็ใช่จะดีเลิศทุกอย่าง เราเลยกลับมาคบกันต่อ
ผ่านเรื่องนั้นมาได้ 1 ปี เราถามเค้าเรื่องแต่งงานอีกครั้ง เพราะเราเคยตกลงกันว่าจะแต่งปีหน้า เราถามเค้าว่าจะยังไง นี่ก็จะสิ้นปีแล้ว จะไม่เตรียมอะไรเลยเหรอ
คำตอบที่เราได้คือ
เค้าเริ่มไม่แน่ใจแล้ว ว่าเราคือคนที่ใช่สำหรับเค้า ไม่แน่ใจว่าเค้าคือคนที่ใช่สำหรับเรา เพราะเค้าทำอะไรก็ดูจะไม่ถูกใจเรา เราหงุดหงิดมากขึ้น เราตามเช็คเค้ามากขึ้น บางทีเค้ารู้สึกอึดอัดเวลาอยู่กับเรา เราก็ยอมรับว่าสิ่งที่เค้าพูดมันถูก แต่ที่เราเป็นแบบนั้นเพราะเราระแวง
ปัญหาเรื่องเงินก็ยังมีเหมือนเดิม
เค้าไม่แน่ใจว่าแต่งแล้วจะอยู่กันรอด เราจะรับได้เหรอ ในเมื่อเค้าไม่ได้รู้สึกมีอารมณ์กับเราเลย
เค้าพูดว่าเค้ายังรักเรา แต่ไม่เหมือนเดิม ความเป็นเพื่อนมันมากขึ้น เค้าบอกเค้าคิดนะเรื่องแต่งงาน หาเพลง หาที่ คิดถึงภาพงานแต่งงานในหัว ผู้หญิงในภาพครอบครัวเล็กๆน่ารักก็ยังเป็นเรา แต่เค้ายังไม่อยากแต่งตอนนี้
เรางง และสับสน มาก ตกลงเค้ารักหรือไม่รัก เราไม่เข้าใจคำว่ารักแต่ไม่อยากแต่ง เราเลยอยากถามคุณๆที่ผ่านมาอ่าน ถ้าเป็นคุณ คุณจะทำยังไง