เงียบจังเลย

ไปปฏิบัติที่วัดประจำแถวบ้าน ชอบที่นี่เพราะมีหลักการสอนที่ดี เงียบสงบ และโยคีทุกคนปิดวาจา มีระเบียบมาก พระอาจารย์สอนฝึกสมาธิโดยให้กำหนดภาวนา "ยุบหนอ พองหนอ" แต่ในใจจะนึกแต่คำ "พุทโธ"

อยากจะขอเตือนนักปฏิบัติทั้งหลาย ทั้ง สติปัฏฐาน พองหนอ ยุบหนอ ก็ดี หรือ อานาปานสติ ก็ดี ว่าการที่เราปฏิบัติพระกรรมฐานนั้น ทำให้อารมณ์เราสงบ มีความร่มเย็น อยู่กับปัจจุบัน ส่วนตัวผมนั้น ปฏิบัติ พองยุบ ขอ

แบบแรกคือ กำหนดลมหายใจเข้า-ออกที่ปลายจมูก ภาวนาพุทโธ ผลคือ - มันสงบยากจังเลย และนั่งได้แปปเดียวก็ทนไม่ไหว พอเลิกนั่งแล้วรู้สึกหัวมันตื้อๆยังไงไม่ทราบครับ อีกแบบคือ กำหนดที่หน้าท้อง ภาวนายุบหนอ พองหนอ

ผมอยากขอความคิดเห็นจากท่านผู้รู้และผู้ปฏิบัติจริงจังหน่อยครับ ช่วงหลายปีที่ผ่านมา ผมพยายามปฏิบัติธรรมอย่างสม่ำเสมอ แนวทางที่ผมเคยใช้ 1. การกำหนดลมหายใจเข้าออก มีทั้งบริกรรมว่า พุท-โธ /กำหนดว่า เข้าออ

.... " คนคลำทาง " .... เหมือนสงบ ไม่สงบ พบสับสน สติตน สติเลือน เหมือนใดหนอ โน่นนี่นั่น นั่นโน่นนี่ จิตรีรอ พร่ำยุบหนอ พองหนอ .. ไม่ได้การ ภาวนา สมาธิ ซิขัดข้อง ทำแล้วลอง ลองแล้วทำ ธรรมแตกส

เรียนถาม เพื่อนสมาชิกว่า ขณะที่เห็นอาการต้นพอง –กลางพอง – สุดพอง – พร้อมกับบริกรรมว่า “พองหนอ” ขณะเห็นอาการ ต้นยุบ – กลางยุบ –สุดยุบ – พร้อมกับบริกรรมว่

ยุบหนอ พองหน่อ นั่งหนอ ถูกหนอ กับวันนี้ไปวัดธรรมยุตแห่งหนึ่ง กำหนดจิตว่า พุทธโธ ผมอยากถามว่าท่องแบบไหนที่ดีกว่ากันมันสับสน เดี๋ยวยุบหนอ พองหนอ กับ พุทธโธ ครับ

เมื่อวันมึนกับมันส์มาหลายรอบละ วันนี้เล่นต่อ เล็งแล้ว ท่องไว้ ยุบหนอ พองหนอ