บทที่1 ตอน
ฝันวัยเด็กสู่รุ่งเช้าวันใหม่กับปลาตกเบ็ด
ภายใต้ความเงียบสงบของห้องพักในอพาร์ตเมนต์ย่านชานเมืองโตเกียว แสงอาทิตย์ยามเช้าค่อยๆ ทอดผ่านผ้าม่านสีอ่อนเข้ามาสะท้อนร่างของเด็กสาวคนหนึ่งบนเตียงนอน หม่อมหลวงรวิวรรณ หรือ "หญิงโอ๋" ในวัยสิบแปดปี กำลังขมวดคิ้วแน่น จมดิ่งลงสู่ห้วงความฝันในอดีตที่เธอไม่มีวันลืม...
ในภาพความฝันสีจาง... หญิงโอ๋วัยเพียงสี่ขวบกำลังวิ่งเล่นอยู่ในศูนย์กีฬาความมั่นคง ร่างป้อมๆ วิ่งไล่ตามลูกฟุตบอลที่หลุดลอยออกนอกสนามหญ้าตรงไปยังถนนเส้นเล็กข้างอาคาร ซึ่งปกติแล้วไม่ค่อยมีรถพลุกพล่าน
ทว่า ในความเงียบเชียบนั้น รถเก๋งญี่ปุ่นคันหนึ่งกลับแล่นมาด้วยความเร็ว เจ้าหน้าที่ ศคป.
ศูนย์ควบคุมปรากฏการณ์เหนือมนุษย์ ผู้เป็นคนขับขาดความระมัดระวังเพราะคิดว่าเป็นเขตปิด กว่าจะรู้ตัว เด็กหญิงตัวน้อยก็ก้มลงเก็บลูกบอลอยู่หน้ารถเสียแล้ว
เอี๊ยด... โครม!!! เสียงเบรกดังสนั่นพร้อมแรงปะทะ ม้วนร่างของเด็กหญิงลอยละลิ่วขึ้นไปบนอากาศก่อนจะตกลงมากระแทกพื้นดิน ท่ามกลางเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของคนรอบข้าง
แต่ปาฏิหาริย์กลับเกิดขึ้น... เด็กน้อยลุกขึ้นมานั่งตาแป๋ว ร่างกายไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนหรือหยาดเลือด มีเพียงลูกฟุตบอลพลาสติกใบโตที่คั่นกลางระหว่างเธอกับกันชนรถไว้ราวกับเป็นโล่กำบัง
เจ้าหน้าที่ ศคป. คนขับรถรีบเปิดประตูลงมาด้วยท่าทางงกๆ เงิ่นๆ หน้าตาตื่นลนลาน เขาก้มลงมองหน้ารถของตัวเองที่ยุบฮวบลงไปเป็นรอยลึกจนแผงเหล็กฉีกขาด ก่อนจะเกาหัวแล้วบ่นอุบหน้านิ่ง: "
เจ๊ย... กันชนรถญี่ปุ่นมันยุบขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย? สงสัยเหล็กมันจะบางกว่ารถยุโรปจริงๆ แฮะ..."
(โดยที่เจ้าตัวไม่มีทางรู้เลยว่า ที่รถยุบจนพังพินาศขนาดนั้น ไม่ใช่เพราะเหล็กบาง…แต่เป็นเพราะเนื้อแท้ของเด็กหญิงสี่ขวบคนนี้ แข็งแกร่งและแผ่รังสีร้อนแรงราวดวงตะวันต่างหาก)
TCB...
นิยายแหวน AI กับยัยหนูพลังดวงตะวัน
ฝันวัยเด็กสู่รุ่งเช้าวันใหม่กับปลาตกเบ็ด
ภายใต้ความเงียบสงบของห้องพักในอพาร์ตเมนต์ย่านชานเมืองโตเกียว แสงอาทิตย์ยามเช้าค่อยๆ ทอดผ่านผ้าม่านสีอ่อนเข้ามาสะท้อนร่างของเด็กสาวคนหนึ่งบนเตียงนอน หม่อมหลวงรวิวรรณ หรือ "หญิงโอ๋" ในวัยสิบแปดปี กำลังขมวดคิ้วแน่น จมดิ่งลงสู่ห้วงความฝันในอดีตที่เธอไม่มีวันลืม...
ในภาพความฝันสีจาง... หญิงโอ๋วัยเพียงสี่ขวบกำลังวิ่งเล่นอยู่ในศูนย์กีฬาความมั่นคง ร่างป้อมๆ วิ่งไล่ตามลูกฟุตบอลที่หลุดลอยออกนอกสนามหญ้าตรงไปยังถนนเส้นเล็กข้างอาคาร ซึ่งปกติแล้วไม่ค่อยมีรถพลุกพล่าน
ทว่า ในความเงียบเชียบนั้น รถเก๋งญี่ปุ่นคันหนึ่งกลับแล่นมาด้วยความเร็ว เจ้าหน้าที่ ศคป. ศูนย์ควบคุมปรากฏการณ์เหนือมนุษย์ ผู้เป็นคนขับขาดความระมัดระวังเพราะคิดว่าเป็นเขตปิด กว่าจะรู้ตัว เด็กหญิงตัวน้อยก็ก้มลงเก็บลูกบอลอยู่หน้ารถเสียแล้ว
เอี๊ยด... โครม!!! เสียงเบรกดังสนั่นพร้อมแรงปะทะ ม้วนร่างของเด็กหญิงลอยละลิ่วขึ้นไปบนอากาศก่อนจะตกลงมากระแทกพื้นดิน ท่ามกลางเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของคนรอบข้าง
แต่ปาฏิหาริย์กลับเกิดขึ้น... เด็กน้อยลุกขึ้นมานั่งตาแป๋ว ร่างกายไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนหรือหยาดเลือด มีเพียงลูกฟุตบอลพลาสติกใบโตที่คั่นกลางระหว่างเธอกับกันชนรถไว้ราวกับเป็นโล่กำบัง
เจ้าหน้าที่ ศคป. คนขับรถรีบเปิดประตูลงมาด้วยท่าทางงกๆ เงิ่นๆ หน้าตาตื่นลนลาน เขาก้มลงมองหน้ารถของตัวเองที่ยุบฮวบลงไปเป็นรอยลึกจนแผงเหล็กฉีกขาด ก่อนจะเกาหัวแล้วบ่นอุบหน้านิ่ง: "เจ๊ย... กันชนรถญี่ปุ่นมันยุบขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย? สงสัยเหล็กมันจะบางกว่ารถยุโรปจริงๆ แฮะ..."
(โดยที่เจ้าตัวไม่มีทางรู้เลยว่า ที่รถยุบจนพังพินาศขนาดนั้น ไม่ใช่เพราะเหล็กบาง…แต่เป็นเพราะเนื้อแท้ของเด็กหญิงสี่ขวบคนนี้ แข็งแกร่งและแผ่รังสีร้อนแรงราวดวงตะวันต่างหาก)
TCB...