(แต่งไว้เล่นๆบน facebook เมื่อก่อนสงกรานต์ เอามา post ให้ลองอ่านกันดูครับ)
ช่วงสายๆวันนี้หัวหน้าใหญ่ของขวัญใช้ให้พี่ป้อมเลขานุการส่วนตัวโทรมาเรียกเธอให้เข้าพบตอนบ่าย พี่ป้อมเองไม่ได้บอกว่าเรื่องอะไร แต่ตัวเธอเองก็ไม่จำเป็นต้องถามเพราะมีอยู่เรื่องเดียวเท่านั้นที่น่าจะทำให้หัวหน้าต้องการพบในช่วงนี้
เมื่อถึงเวลานัดหมาย ขวัญเปิดประตูเข้าไปในห้องส่วนตัวของหัวหน้าใหญ่ ป้ายทองเหลืองขัดเงาบนโต๊ะที่บอกชื่อและตำแหน่งแสดงให้เห็นว่าเป็นหัวหน้าที่ใหญ่กว่าหัวหน้าโดยตรงของเธออีกทีหนึ่ง แน่นอนว่าเขากำลังง่วนอยู่กับเอกสารตรงหน้าจึงยังไม่ได้สังเกตการมาถึงของเธอ ขวัญจึงลอบสังเกตพฤติกรรมของหัวหน้าใหญ่อยู่เงียบๆ และพบว่าเขาแทบไม่ได้อ่านรายละเอียดของเอกสารตรงหน้าแม้แต่น้อยและเธอคาดว่าเขาก็คงจำไม่ได้ว่าตัวเองลงนามในเรื่องอะไรบ้าง
'ขวัญชนก นั่งก่อนสิ' หัวหน้าเชื้อเชิญเธอตามมารยาท
'พี่เรียกหนูมาพบเรื่องอะไรหรอคะ?' ขวัญถามทั้งๆที่พอมีคำตอบในใจอยู่แล้ว
'คุณลาช่วงสงกรานต์นี้ใช่ไหม?'
'ใช่ค่ะ'
'เร็วๆนี้ที่โรงงานจะมีการขึ้นไลน์การผลิตใหม่ ผมเข้าใจว่าคุณอยากกลับบ้านวันหยุด แต่ผมก็อยากให้คุณอยู่ช่วยงานก่อนที่จะต้องผลิตเต็มตัวในเดือนหน้า... สงกรานต์นี้คุณอยู่ทำงานได้ใช่ไหม?'
ถึงแม้จะเตรียมใจไว้แล้วว่าเป็นเรื่องการลาหยุดงานของเธอ ขวัญก็อดตกใจไม่ได้ เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าอาจจะไม่ได้กลับบ้านเกิดของเธอในช่วงสงกรานต์นี้ อันที่จริงเธอตั้งตารอตั้งแต่ปลายปีที่แล้วเลยทีเดียว
'คือ... หนูวางแผนไว้แล้วจะกลับ แล้ว...' เธอนึกคำพูดต่อไปไม่ออก
หัวหน้าชิงจังหวะพูดต่อ 'ผมไม่เข้าใจ คุณไม่เคยกลับบ้านมาก่อนหรือไง? ตอนนี้โรงงานกำลังต้องการคุณ คุณจะอยู่ทำงานให้หน่อยไม่ได้เชียวหรือ?'
ขวัญนิ่งเงียบไปพักหนึ่ง พลางคิดในใจว่าคนๆนี้พูดคำพูดแบบนี้ออกมาได้อย่างไร เวลาช่วงนี้ของปีเป็นช่วงที่ทุกคนจะได้กลับบ้านไปหาครอบครัว โดยเฉพาะคนบ้านไกลอย่างเธอ คนทั้งประเทศเค้าก็รู้กัน แต่ทำไม...
'หัวหน้าคะ' ขวัญเริ่มต้นพูด 'ถ้าหนูจะลาออก นานมั้ยคะกว่าหัวหน้าจะหาคนใหม่มาแทนได้?'
'ทำไมหรือ? คุณจะลาออกงั้นสิ? ผมบอกไว้เลยนะว่าผมหาคนมาแทนคุณได้ไม่ยากเลย' หัวหน้าตอบพลางทำสีหน้าเย้ยหยันในที
'แล้วสมมติว่าถ้าหัวหน้าลาออก นานมั้ยคะกว่าบริษัทจะหาคนมาแทนหัวหน้าได้?' ขวัญถามต่อไปโดยไม่สนใจอากัปกริยาของคู่สนทนาแม้แต่น้อย
'ทำไมคุณถามแบบนั้นล่ะ? ตำแหน่งผู้จัดการอย่างผมเนี่ยนะ คงใช้เวลานานมากกว่าจะมีคนกล้าสมัคร ความรับผิดชอบแบบนี้ใช่ว่าจะหาคนมาทำได้ง่ายๆ' เธอเห็นสีหน้าภูมิใจของเขาเจืออยู่เล็กๆ
ขวัญเว้นระยะห่างสักพัก ก่อนจะเริ่มต้นพูดอีกครั้ง 'หนูขอถามอีกคำถามเดียวค่ะ สมมติว่าหัวหน้าจำเป็นต้องออกจากหน้าที่หัวหน้าครอบครัว ไม่ว่าจะด้วยเหตุใด ใช้เวลานานมั้ยคะ กว่าที่ภรรยาและลูกของหัวหน้าจะหาหัวหน้าครอบครัวใหม่ได้?'
ครั้งนี้หัวหน้าของเธอเป็นฝ่ายนิ่งเงียบบ้าง รอยยิ้มเยาะเย้ยและความภูมิใจที่มีอยู่บนใบหน้าจางหายไป
'นั่นแหละค่ะ บริษัทนี้หาคนมาแทนเราได้ไม่ยากเย็น แต่คนในครอบครัวหนูคงหาใครมาแทนหนูไม่ได้ หน้าที่ของการเป็นลูก เป็นพี่ เป็นเพื่อน หรือการเป็นคนรัก ไม่มีใครมาแทนได้ทั้งนั้นค่ะ ถ้าสงกรานต์นี้หนูไม่ได้เจอครอบครัวของหนู หัวหน้ามีอะไรรับประกันหรือเปล่าคะว่าหลังจากนี้เราจะยังได้เจอกันร้อยเปอร์เซ็นต์?'
หัวหน้าของเธอนิ่งอยู่อีกพักใหญ่ แต่ไม่นานหลังจากนั้นเขาก็เอาใบลาของเธอขึ้นมาเซ็นตรงช่องอนุมัติ
เรื่องเล่าของสาวโรงงาน (เรื่องสั้น)
ช่วงสายๆวันนี้หัวหน้าใหญ่ของขวัญใช้ให้พี่ป้อมเลขานุการส่วนตัวโทรมาเรียกเธอให้เข้าพบตอนบ่าย พี่ป้อมเองไม่ได้บอกว่าเรื่องอะไร แต่ตัวเธอเองก็ไม่จำเป็นต้องถามเพราะมีอยู่เรื่องเดียวเท่านั้นที่น่าจะทำให้หัวหน้าต้องการพบในช่วงนี้
เมื่อถึงเวลานัดหมาย ขวัญเปิดประตูเข้าไปในห้องส่วนตัวของหัวหน้าใหญ่ ป้ายทองเหลืองขัดเงาบนโต๊ะที่บอกชื่อและตำแหน่งแสดงให้เห็นว่าเป็นหัวหน้าที่ใหญ่กว่าหัวหน้าโดยตรงของเธออีกทีหนึ่ง แน่นอนว่าเขากำลังง่วนอยู่กับเอกสารตรงหน้าจึงยังไม่ได้สังเกตการมาถึงของเธอ ขวัญจึงลอบสังเกตพฤติกรรมของหัวหน้าใหญ่อยู่เงียบๆ และพบว่าเขาแทบไม่ได้อ่านรายละเอียดของเอกสารตรงหน้าแม้แต่น้อยและเธอคาดว่าเขาก็คงจำไม่ได้ว่าตัวเองลงนามในเรื่องอะไรบ้าง
'ขวัญชนก นั่งก่อนสิ' หัวหน้าเชื้อเชิญเธอตามมารยาท
'พี่เรียกหนูมาพบเรื่องอะไรหรอคะ?' ขวัญถามทั้งๆที่พอมีคำตอบในใจอยู่แล้ว
'คุณลาช่วงสงกรานต์นี้ใช่ไหม?'
'ใช่ค่ะ'
'เร็วๆนี้ที่โรงงานจะมีการขึ้นไลน์การผลิตใหม่ ผมเข้าใจว่าคุณอยากกลับบ้านวันหยุด แต่ผมก็อยากให้คุณอยู่ช่วยงานก่อนที่จะต้องผลิตเต็มตัวในเดือนหน้า... สงกรานต์นี้คุณอยู่ทำงานได้ใช่ไหม?'
ถึงแม้จะเตรียมใจไว้แล้วว่าเป็นเรื่องการลาหยุดงานของเธอ ขวัญก็อดตกใจไม่ได้ เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าอาจจะไม่ได้กลับบ้านเกิดของเธอในช่วงสงกรานต์นี้ อันที่จริงเธอตั้งตารอตั้งแต่ปลายปีที่แล้วเลยทีเดียว
'คือ... หนูวางแผนไว้แล้วจะกลับ แล้ว...' เธอนึกคำพูดต่อไปไม่ออก
หัวหน้าชิงจังหวะพูดต่อ 'ผมไม่เข้าใจ คุณไม่เคยกลับบ้านมาก่อนหรือไง? ตอนนี้โรงงานกำลังต้องการคุณ คุณจะอยู่ทำงานให้หน่อยไม่ได้เชียวหรือ?'
ขวัญนิ่งเงียบไปพักหนึ่ง พลางคิดในใจว่าคนๆนี้พูดคำพูดแบบนี้ออกมาได้อย่างไร เวลาช่วงนี้ของปีเป็นช่วงที่ทุกคนจะได้กลับบ้านไปหาครอบครัว โดยเฉพาะคนบ้านไกลอย่างเธอ คนทั้งประเทศเค้าก็รู้กัน แต่ทำไม...
'หัวหน้าคะ' ขวัญเริ่มต้นพูด 'ถ้าหนูจะลาออก นานมั้ยคะกว่าหัวหน้าจะหาคนใหม่มาแทนได้?'
'ทำไมหรือ? คุณจะลาออกงั้นสิ? ผมบอกไว้เลยนะว่าผมหาคนมาแทนคุณได้ไม่ยากเลย' หัวหน้าตอบพลางทำสีหน้าเย้ยหยันในที
'แล้วสมมติว่าถ้าหัวหน้าลาออก นานมั้ยคะกว่าบริษัทจะหาคนมาแทนหัวหน้าได้?' ขวัญถามต่อไปโดยไม่สนใจอากัปกริยาของคู่สนทนาแม้แต่น้อย
'ทำไมคุณถามแบบนั้นล่ะ? ตำแหน่งผู้จัดการอย่างผมเนี่ยนะ คงใช้เวลานานมากกว่าจะมีคนกล้าสมัคร ความรับผิดชอบแบบนี้ใช่ว่าจะหาคนมาทำได้ง่ายๆ' เธอเห็นสีหน้าภูมิใจของเขาเจืออยู่เล็กๆ
ขวัญเว้นระยะห่างสักพัก ก่อนจะเริ่มต้นพูดอีกครั้ง 'หนูขอถามอีกคำถามเดียวค่ะ สมมติว่าหัวหน้าจำเป็นต้องออกจากหน้าที่หัวหน้าครอบครัว ไม่ว่าจะด้วยเหตุใด ใช้เวลานานมั้ยคะ กว่าที่ภรรยาและลูกของหัวหน้าจะหาหัวหน้าครอบครัวใหม่ได้?'
ครั้งนี้หัวหน้าของเธอเป็นฝ่ายนิ่งเงียบบ้าง รอยยิ้มเยาะเย้ยและความภูมิใจที่มีอยู่บนใบหน้าจางหายไป
'นั่นแหละค่ะ บริษัทนี้หาคนมาแทนเราได้ไม่ยากเย็น แต่คนในครอบครัวหนูคงหาใครมาแทนหนูไม่ได้ หน้าที่ของการเป็นลูก เป็นพี่ เป็นเพื่อน หรือการเป็นคนรัก ไม่มีใครมาแทนได้ทั้งนั้นค่ะ ถ้าสงกรานต์นี้หนูไม่ได้เจอครอบครัวของหนู หัวหน้ามีอะไรรับประกันหรือเปล่าคะว่าหลังจากนี้เราจะยังได้เจอกันร้อยเปอร์เซ็นต์?'
หัวหน้าของเธอนิ่งอยู่อีกพักใหญ่ แต่ไม่นานหลังจากนั้นเขาก็เอาใบลาของเธอขึ้นมาเซ็นตรงช่องอนุมัติ