EP: 4.2
วงกตหัวใจ
เช้าวันจันทร์วันแห่งการเริ่มต้นทำงาน วันที่ทุกๆ คนควรจะกระปรี้กระเปร่าให้พร้อมทำงานให้สมกับได้พักผ่อนในวันหยุดเสาร์อาทิตย์ แต่หลายๆ คนกลับไม่เป็นเช่นนั้น โดยเฉพาะคนที่ต้องเดินทางมาทำงานไกลๆ เฉกเช่นเดียวกับวุฒิชัย ถ้าไม่นับรวมการต้องตื่นตั้งแต่ตี5 เพื่อเดินทางจากกรุงเทพมาทำงานระยอง กิจกรรมในร่มเมื่อคืนกับหญิงสาวคู่ขาคู่ใจ ก็ทำให้เขาอ่อนล้าไม่น้อย
วุฒิชัยขับรถมาถึงมาบตพุดอย่างสะลึมสะลือ ระหว่างที่เขาหาวนอนก่อนหักพวงมาลัยเข้าโรงงาน พลันรถเบนซ์ C220 สีขาวคันงามขับตัดหน้าอย่างรวดเร็ว จนเขาต้องเบรกกะทันหัน ปากก็สบถในรถดังๆ “ขับรถเห้ไรฟระ!!!” ใจจริงอยากจะหมุนกระจกตะโกนด่า แต่เกรงว่าจะเป็นผู้บริหารระดับสูง จึงได้แต่เก็บอารมณ์ แล้วขบเคี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความแค้น
วุฒิชัยขับตามรถเบนซ์เข้าไปในโรงงาน รถคันงานเลี้ยวไปส่งคนที่หน้าออฟฟิต เขาจึงจอดดูเพราะอยากรู้ว่า ใครนะ เป็นเจ้าของรถเบนซ์นิสัยเสียคันนี้
ประตูรถเบนซ์ด้านข้างคนขับเปิดออก นั้นแสดงว่า คนที่ขับมาไม่ใช่คนขับรถ...
เพียงเห็นขาเรียวงาม ก้าวลงจากรถ เขาก็จำได้...บิวตี้
รถเบนซ์คันงาม เพียงจอดส่งคนแล้วก็ขับออกไปจากโรงงาน เหลือเพียงแต่สาวน้อย ขาสวยเดินเข้าในออฟฟิตเพียงลำพัง วุฒิชัยรีบขับรถไปจอดแล้วเดินตามเข้าไปในออฟฟิต จึงพบบิวตี้ยืนคุยทักทายเพื่อนร่วมงานอย่างอารมณ์ดี
“บิว...พ่อมาส่งเหรอ?” วุฒิชัยทักทายสาวสวย แน่นอน...หญิงสาวรูปร่าง หน้าตาดี ผิวพรรณขาวหมดจด ย่อมเป็นลูกคุณหนูจากบ้านที่ร่ำรวย และพ่อหวงจนต้องขับเบนซ์มาส่งอย่างแน่นอน
“ไม่ใช่พ่อค่ะ...แฟน” บิวตอบสั่นๆ แต่เสียงเนิบๆ และสายตาบ๊องแบ้ว กลับทำให้วุฒิชัยหน้าชา
ประหนึ่งได้ยินคำตอบที่เสียดแทงใจ วุฒิชัยตั้งสติ ก่อนแซวสาวน้อยไปกับยิ้มที่ฝืนๆ “ก็ดี...ต่อไปแฟนมารับมาส่ง จะได้กลับบ้านเย็นๆ ได้”
“มารับมาส่งทุกวันไม่ได้หรอกค่ะ...แฟนหนูเขาอยู่กรุงเทพ วันนี้ที่มาส่ง เพราะเสาร์อาทิตย์เขามาหาหนูค่ะ” บิวตอบซื่อๆ เช่นเดิม
วุฒิชัยเหมือนจะโล่งอกเพราะแฟนสาวน้อยอยู่ไกล แต่ก็แอบหมั้นไส้ในใจ
ผู้หญิงอะไรพูดออกมาได้ว่าแฟนมาหา...ถ้ามาหา ก็ต้องค้างด้วยกัน สาวน้อยเนื้อเนียน หน้าสวย จะโดนจูบลูบคลำไปถึงไหน อกเต่งตึงที่ต้องผ่านมือชาย ขาขาวๆ โดนลูบไล้ลามเลียถึงไหนต่อไหนบ้าง ชายหนุ่มมองชายกระโปรงหญิงสาวที่สั้นคืบกว่าๆ เปิดเผยขาอ่อนที่พึ่งผ่านมือชายมา
สายตาเขาคงจับจ้องมากเกินไป จนบิวตี้และเพื่อนที่ยืนคุยอยู่สังเกตได้ ทุกคนต่างมองเขาเป็นตาเดียว
วุฒิชัยแก้เขินเพราะโดนจับได้ ด้วยเสียงดุดัน “บิว! เมื่อไหร่จะเลิกใส่กระโปรงสั้นมาทำงาน”
“ทำไมละ ก็บิวไม่ได้เข้า Plant สักหน่อย ทำงานออฟฟิต...ใส่กระโปรงมาทำงาน ก็ไม่เห็นเป็นไร” บิวตี้ต่อคำอย่างเด็กดื้อ
“อ่าว...แล้วถ้าต้องตามพี่ หรือตามผู้หลักผู้ใหญ่เข้า Plant จะทำไง” วุฒิชัยดุต่ออย่างไม่ลดละ
บิวตี้ตีหน้าเจือนก่อนตอบสั้นๆ ว่า “บิวแพ้ผ้า...ใส่กางเกงขายาวไม่ได้ มันจะคัน เป็นผื่นขึ้น”
วุฒิชัยมองแบบไม่ค่อยเชื่อ ‘พูดมาได้ไง แพ้ผ้า มันมีด้วยเหรอโรคนี้...อย่างนี้ไม่ต้องแก้ผ้ามาทำงานรึ’
แม้จะไม่ค่อยเชื่อ แต่ก็ไม่อยากซักไซ้ เพราะเขาเองก็อยากให้สาวน้อยใส่กระโปรงสั้นมาทำงานอยู่แล้ว “เอ่อๆ ยังไงก็เบิกชุดโรงงานมาไว้หน่อยละกัน เอาไว้ลิ้นชักโต๊ะก็ได้...ถ้าฉุกละหุกต้องเดิน Plant ขึ้นมา จะได้เปลี่ยน อย่าให้ผู้ใหญ่เขาตำหนิได้ เข้าใจไหม” วุฒิชัยตัดบท ก่อนเดินนำไปห้องทำงาน
“แล้วเตรียมตัวเข้าประชุมตอน 9 โมงด้วยนะ” วุฒิชัยออกคำสั่งสาวน้อยที่เดินตามมาติดๆ
“บิวต้องเข้าด้วยเหรอ?” สาวน้อยถามอย่างอิดออดเช่นเคย
“บิว!!!” วุฒิชัยเสียงเข้มอย่างไม่พอใจกับการอิดออดของเด็กสาว เขาแกล้งทำตาเขียวปั๊ด หันกลับไปดุหญิงสาวที่ไม่รู้จักโตสักที แต่สาวน้อยที่เดินตามมาติดๆ มิทันรู้ว่าชายหนุ่มที่เดินนำหน้าจะหยุดหันกลับมา จึงเดินชนเข้าอย่างจัง...สัมผัสนั้นทำให้เขารู้ว่าสาวน้อยแสนดื้อ หน้าตาบ้องแบ้ว ไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้ว หน้าอกนุ่มนิ่มที่กระแทกอกผายของเขา ทำเขาเสียวสะท้านไปทั้งตัว มนต์สะกดของตากลมโตบนผิวหน้าใสดั่งเซรามิก ปากเล็กๆ แต่อวบอิ่ม เครือบด้วยลิปกลอสสีชมพูมันวาวชวนให้สัมผัสยิ่งนัก ขนาดมองไกลๆ ยังใจเต้นไม่เป็นจังหวะ นี่อยู่ใกล้ไม่ถึงคืบ...เขาจะห้ามใจได้อย่างไร
“วุฒิชัย...ถ้ามาถึงแล้ว เอารีพอร์ตมาส่งด้วย” เสียงดุเข้มดังจากภายในห้อง เพราะได้ยินเสียงลูกน้องตัวดีดุเลขาอยู่หน้าห้อง “พี่จะตรวจก็เข้าประชุม”
วุฒิชัยสะดุ้ง ทั้งโล่งอก ทั้งเสียดาย...
สัมผัสนั้น ทำให้เขาคิดต่อไปไกลเกินกว่าจะนั่งดูอยู่แค่ในออฟฟิตแล้ว...
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
เรื่องโดย: จัณฑ์นิทาน
Happy Friday (วงกตรัก กับดักดาว ชื่อเดิม'สุขสันต์วันศุกร์')_EP4: วงกตหัวใจ (2)
วุฒิชัยขับรถมาถึงมาบตพุดอย่างสะลึมสะลือ ระหว่างที่เขาหาวนอนก่อนหักพวงมาลัยเข้าโรงงาน พลันรถเบนซ์ C220 สีขาวคันงามขับตัดหน้าอย่างรวดเร็ว จนเขาต้องเบรกกะทันหัน ปากก็สบถในรถดังๆ “ขับรถเห้ไรฟระ!!!” ใจจริงอยากจะหมุนกระจกตะโกนด่า แต่เกรงว่าจะเป็นผู้บริหารระดับสูง จึงได้แต่เก็บอารมณ์ แล้วขบเคี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความแค้น
วุฒิชัยขับตามรถเบนซ์เข้าไปในโรงงาน รถคันงานเลี้ยวไปส่งคนที่หน้าออฟฟิต เขาจึงจอดดูเพราะอยากรู้ว่า ใครนะ เป็นเจ้าของรถเบนซ์นิสัยเสียคันนี้
ประตูรถเบนซ์ด้านข้างคนขับเปิดออก นั้นแสดงว่า คนที่ขับมาไม่ใช่คนขับรถ...
เพียงเห็นขาเรียวงาม ก้าวลงจากรถ เขาก็จำได้...บิวตี้
รถเบนซ์คันงาม เพียงจอดส่งคนแล้วก็ขับออกไปจากโรงงาน เหลือเพียงแต่สาวน้อย ขาสวยเดินเข้าในออฟฟิตเพียงลำพัง วุฒิชัยรีบขับรถไปจอดแล้วเดินตามเข้าไปในออฟฟิต จึงพบบิวตี้ยืนคุยทักทายเพื่อนร่วมงานอย่างอารมณ์ดี
“บิว...พ่อมาส่งเหรอ?” วุฒิชัยทักทายสาวสวย แน่นอน...หญิงสาวรูปร่าง หน้าตาดี ผิวพรรณขาวหมดจด ย่อมเป็นลูกคุณหนูจากบ้านที่ร่ำรวย และพ่อหวงจนต้องขับเบนซ์มาส่งอย่างแน่นอน
“ไม่ใช่พ่อค่ะ...แฟน” บิวตอบสั่นๆ แต่เสียงเนิบๆ และสายตาบ๊องแบ้ว กลับทำให้วุฒิชัยหน้าชา
ประหนึ่งได้ยินคำตอบที่เสียดแทงใจ วุฒิชัยตั้งสติ ก่อนแซวสาวน้อยไปกับยิ้มที่ฝืนๆ “ก็ดี...ต่อไปแฟนมารับมาส่ง จะได้กลับบ้านเย็นๆ ได้”
“มารับมาส่งทุกวันไม่ได้หรอกค่ะ...แฟนหนูเขาอยู่กรุงเทพ วันนี้ที่มาส่ง เพราะเสาร์อาทิตย์เขามาหาหนูค่ะ” บิวตอบซื่อๆ เช่นเดิม
วุฒิชัยเหมือนจะโล่งอกเพราะแฟนสาวน้อยอยู่ไกล แต่ก็แอบหมั้นไส้ในใจ
ผู้หญิงอะไรพูดออกมาได้ว่าแฟนมาหา...ถ้ามาหา ก็ต้องค้างด้วยกัน สาวน้อยเนื้อเนียน หน้าสวย จะโดนจูบลูบคลำไปถึงไหน อกเต่งตึงที่ต้องผ่านมือชาย ขาขาวๆ โดนลูบไล้ลามเลียถึงไหนต่อไหนบ้าง ชายหนุ่มมองชายกระโปรงหญิงสาวที่สั้นคืบกว่าๆ เปิดเผยขาอ่อนที่พึ่งผ่านมือชายมา
สายตาเขาคงจับจ้องมากเกินไป จนบิวตี้และเพื่อนที่ยืนคุยอยู่สังเกตได้ ทุกคนต่างมองเขาเป็นตาเดียว
วุฒิชัยแก้เขินเพราะโดนจับได้ ด้วยเสียงดุดัน “บิว! เมื่อไหร่จะเลิกใส่กระโปรงสั้นมาทำงาน”
“ทำไมละ ก็บิวไม่ได้เข้า Plant สักหน่อย ทำงานออฟฟิต...ใส่กระโปรงมาทำงาน ก็ไม่เห็นเป็นไร” บิวตี้ต่อคำอย่างเด็กดื้อ
“อ่าว...แล้วถ้าต้องตามพี่ หรือตามผู้หลักผู้ใหญ่เข้า Plant จะทำไง” วุฒิชัยดุต่ออย่างไม่ลดละ
บิวตี้ตีหน้าเจือนก่อนตอบสั้นๆ ว่า “บิวแพ้ผ้า...ใส่กางเกงขายาวไม่ได้ มันจะคัน เป็นผื่นขึ้น”
วุฒิชัยมองแบบไม่ค่อยเชื่อ ‘พูดมาได้ไง แพ้ผ้า มันมีด้วยเหรอโรคนี้...อย่างนี้ไม่ต้องแก้ผ้ามาทำงานรึ’
แม้จะไม่ค่อยเชื่อ แต่ก็ไม่อยากซักไซ้ เพราะเขาเองก็อยากให้สาวน้อยใส่กระโปรงสั้นมาทำงานอยู่แล้ว “เอ่อๆ ยังไงก็เบิกชุดโรงงานมาไว้หน่อยละกัน เอาไว้ลิ้นชักโต๊ะก็ได้...ถ้าฉุกละหุกต้องเดิน Plant ขึ้นมา จะได้เปลี่ยน อย่าให้ผู้ใหญ่เขาตำหนิได้ เข้าใจไหม” วุฒิชัยตัดบท ก่อนเดินนำไปห้องทำงาน
“แล้วเตรียมตัวเข้าประชุมตอน 9 โมงด้วยนะ” วุฒิชัยออกคำสั่งสาวน้อยที่เดินตามมาติดๆ
“บิวต้องเข้าด้วยเหรอ?” สาวน้อยถามอย่างอิดออดเช่นเคย
“บิว!!!” วุฒิชัยเสียงเข้มอย่างไม่พอใจกับการอิดออดของเด็กสาว เขาแกล้งทำตาเขียวปั๊ด หันกลับไปดุหญิงสาวที่ไม่รู้จักโตสักที แต่สาวน้อยที่เดินตามมาติดๆ มิทันรู้ว่าชายหนุ่มที่เดินนำหน้าจะหยุดหันกลับมา จึงเดินชนเข้าอย่างจัง...สัมผัสนั้นทำให้เขารู้ว่าสาวน้อยแสนดื้อ หน้าตาบ้องแบ้ว ไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้ว หน้าอกนุ่มนิ่มที่กระแทกอกผายของเขา ทำเขาเสียวสะท้านไปทั้งตัว มนต์สะกดของตากลมโตบนผิวหน้าใสดั่งเซรามิก ปากเล็กๆ แต่อวบอิ่ม เครือบด้วยลิปกลอสสีชมพูมันวาวชวนให้สัมผัสยิ่งนัก ขนาดมองไกลๆ ยังใจเต้นไม่เป็นจังหวะ นี่อยู่ใกล้ไม่ถึงคืบ...เขาจะห้ามใจได้อย่างไร
“วุฒิชัย...ถ้ามาถึงแล้ว เอารีพอร์ตมาส่งด้วย” เสียงดุเข้มดังจากภายในห้อง เพราะได้ยินเสียงลูกน้องตัวดีดุเลขาอยู่หน้าห้อง “พี่จะตรวจก็เข้าประชุม”
วุฒิชัยสะดุ้ง ทั้งโล่งอก ทั้งเสียดาย...
สัมผัสนั้น ทำให้เขาคิดต่อไปไกลเกินกว่าจะนั่งดูอยู่แค่ในออฟฟิตแล้ว...