วันเหงาๆ ...

0 จะบอกว่ารักหลงก็คงไม่ แต่หากไล่เลียงมองอาจฟ้องอยู่ อ่อนโยนที่แฝงเร้นด้วยเอ็นดู เผลอให้รู้เห็นบ้างเป็นบางครั้ง 0 ผูกพันในท่วงทีแบบพี่น้อง ห่วงจะป้องผองภัยก่อนใจจะสั่ง ที่ทุกการเคลื่อนขยับเกินยับยั้ง

เมื่อ-ก่อนเคยเอ่ยอ้อนเขียนกลอนรัก เมื่อ-ก่อนเคยท้วงทักสลักฝัน เมื่อ-ก่อนกาลผ่านห้วงหลายช่วงวัน เมื่อ-ก่อนนั้นใครเล่าที่เฝ้าเยือน เธอ-ใช่ไหมคอยเคียงไม่เลี่ยงหลบ เธอ-ใช่ไหมซ่อนซบแกล้งกลบเกลื่อน เธอ-ใช่

0 สุดรอคอยค่อยเห็นว่าเป็นเจ้า กี่ภพกาลผ่านเล่าที่เฝ้าหา เหมือนพิมพ์ภาคฝากมั่นลงสัญญา ให้ตรึงตราแต่ในน้ำใจเดียว 0 เกิดแต่เมื่อ .. กาพย์กลอนสุนทรถ้อย เผยนัยร้อยความตอบให้ลอบเหลียว สายใย-อย่างแฝงเร้น ..

0 แววตาค่อยค่อยกวาด, อีกวาดหวัง ค่อยค่อยหยั่งลงทรวงพร้อมห่วงหา แล้วร่องรอยรูปสะอางก็ค้างคา เช้าจนตราบสนธยาไม่ล้าเลือน 0 อักษรรำร่ายบทหวังจดจ่อ แล้วตามต่อสืบสาวเรื่องราวเสมือน มือที่มองไม่เห็นบีบเค้น-เ

0 เผยออกมาสักทีจะดีไหม ซ่อนเร้นอยู่ทำไม .. หนอ-ใจนั่น เมื่อต่างก็ .. มีใจมอบให้กัน พร้อมใฝ่ฝันเฝ้าอยู่ .. อย่างรู้คอย 0 คิดถึง .. ละห้อยเห็นเมื่อเร้นหน้า ด้วยแววตาว่างเปล่า-คู่เหงาหงอย เพียงเพราะภาพจั

เพียงบทกวีเขียนจากใจให้ใครอ่าน ฝากสื่อสารความเหงาเศร้าความฝัน ถ้อยคำกลอนอ่อนละมุนอบอุ่นนั้น หวังสักวันแตะหัวใจผู้พบเจอ มิได้หวังชื่อเสียงหรือเกียรติใหญ่ เพียงตั้งใจเรียงคำข้ามค่ำเผลอ ให้บทกวีปลอบใจยา

@ เดียวดายกลางสายลมชมจันทร์ดาว เหงาเดียวดาย กายอย่าง มิว่างเว้นแอบซ่อนปลีก หลีกเร้น ลำเค็ญยิ่งเดินทอดน่อง ท่องเอื่อย เฉื่อยประวิงคราเหนื่อยพิง ผืนฟ้า ภูผาเคียง รำพึงร้าง ลางเลา เงาแม่หญิงสรรพสิ่ง นิ่ง

0 ย่อมหวังเพียงหวานซึ้ง .. ใจหนึ่งนั้น ต้องรำพันกรองร้อย .. แล้วคอยท่า คอยโอบกล่อมดวงขวัญด้วยพรรณนา เคลือบคุณค่าหวานประคองถึงห้องหทัย 0 เพื่อบอกว่าอาวรณ์เคยซ่อนเร้น นั้น-บีบคั้นบีบเค้น .. เกินเร้นไหว