โลกไม่เคยเว้นว่างจากเพลงรัก...
ทุกๆ วันเพลงรักใหม่ๆ ลอยล่องในอากาศ ประโยค "ฉันรักเธอ"ถูกเปล่งนับพันล้านครั้ง
...ฉันรักเธอที่สุดในโลก
...ฉันไม่ต้องการอยู่ในโลกที่ปราศจากเธอ
...ไม่มีเธอ ฉันตายดีกว่า
...เธอเป็นคนที่ทำให้ฉันเป็นฉัน
...เธอกับฉันคือบุบเพสันนิวาสที่พูกพันมาแต่ปางบรรพ์
ฯลฯ
ทุกวันเพลงรักเพลงแล้วเพลงเล่ากรอกหูของเราให้คล้อยตามว่า เราอยู่คนเดียวในโลกนี้ไม่ได้
ถาพยนตร์รักโหมไส่เราว่ารักทำให้เราเป็นคนโดยสมบูรณ์
ละครรักตอกย้ำเราว่า คนที่ไร้คนรักน่าสงสารที่สุดในโลก
เป็นเรื่องที่น่าสนใจอย่างยิ่งที่ประชาชนกว่าหกพันล้านคนในโลก
มีเพียงคนเดียวที่ทำให้ชีวิของเรามีมีความหมายเพราะความเชื่อนี้หรือไม่ ที่ทำให้เราต้องดิ้นรนทำตัวให้ใครคนนั้นพอใจ
ใช้ชีวิตตามวิถีของคนคนนั้น แม้ว่าจะขัดกับตัวตนของเราก็ตาม
พลันโลกก็ถูกโหมกระโหมหน่ำด้วยพายุความเชื่อจากสินค้าต่างๆ
ตอกย้ำเราทุกวันทุกคืนว่า ปราศจากพวกมัน ชีวิตของเราก็ไร้คู่และไร้ค่า
ไม่ขับรถคันนี้ เธอจะไม่เลียวแล
ไม่ใช้น้ำหอมขวดนี้ เขาจะไปสนใจคนอื่น
ไม่สร้างฐานะการเงินที่มั่นคง เธอจะไม่เหลียวแล
ไม่ทำตัวให้ผอม เขาจะสิ้นเยื้อใย
ทันใดนั้นทุกคนก็พากันกลบกลิ่นตัว สวมเสื้อผ้าตามกระแสที่คนกลุ่มหนึ่งสร้าง กิน ดื่ม เล่น นอน ตามตารางที่ถูกกำหนดมาราวกับหุ่นยนต์ที่ออกจากโรงงานเดียวกัน
จริงหรือ เราใช้ชีวิตของเราด้วยตัวเราเองไม่ได้ หรือถ้าจริงก็เป็นเรื่องแปลก ในเมื่อเราทุกคนเกิมาในโลกนี้ตัวคนเดียว และจากโลกนี้ไปคนเดียว เมื่อเราหมดลมหายใจสุดท้าย เราสิ้นใจด้วยตัวเราเอง
ถ้าจริงก็น่าขันที่เมื่อถึงวัยหนึ่ง คู่รักมากมายแยกเตียงนอนกันกระทั่งอย่าร้าง รักซึ่งเคยเป็นความจำเป็นของชีวิตสามารถจืดจาง จนเพลงรักสักล้านเพลงก็มิอาจเยียวยา บางทีถึงจุดจุดหนึ่ง เราก็พบว่าการสวมเงาของคนอื่นเป็นการเสแสร้งและความเสียสละอย่างผิดๆ
นักจิตวิทยาด้านความรักบางคนฟันธงว่า ความรักระหว่างหนุ่มสาวคือความเห็นแก่ตัวอย่างหนึ่ง พฤติกรรมที่เรียกว่า "ความเสียสละ" ที่แท้ก็เพื่อตัวเราเองนั่นเอง
บางทีความรักที่สวยงามที่สุดคือการเข้าใจอีกฝ่าย และไม่พยามเปลี่ยนอีกฝ่ายหนึ่งมาให้เหมือนกับเรา หรือเปลี่ยนตัวเราให้เหมือนกับอีกฝ่าย หากเคารพความเป็นมนุษย์ซึ่งกันและกัน
เมื่อนั้นประโยค "ฉันรักเธอ" อาจมีความหมายมากกว่านี้
และ "การให้ชีวิตด้วยตัวของเราเอง" อาจไม่เงียบเหงาอย่างที่คิด
คุณลืมตอบคำถามที่ * จำเป็นต้องตอบ
เพลงรัก
ทุกๆ วันเพลงรักใหม่ๆ ลอยล่องในอากาศ ประโยค "ฉันรักเธอ"ถูกเปล่งนับพันล้านครั้ง
...ฉันรักเธอที่สุดในโลก
...ฉันไม่ต้องการอยู่ในโลกที่ปราศจากเธอ
...ไม่มีเธอ ฉันตายดีกว่า
...เธอเป็นคนที่ทำให้ฉันเป็นฉัน
...เธอกับฉันคือบุบเพสันนิวาสที่พูกพันมาแต่ปางบรรพ์
ฯลฯ
ทุกวันเพลงรักเพลงแล้วเพลงเล่ากรอกหูของเราให้คล้อยตามว่า เราอยู่คนเดียวในโลกนี้ไม่ได้
ถาพยนตร์รักโหมไส่เราว่ารักทำให้เราเป็นคนโดยสมบูรณ์
ละครรักตอกย้ำเราว่า คนที่ไร้คนรักน่าสงสารที่สุดในโลก
เป็นเรื่องที่น่าสนใจอย่างยิ่งที่ประชาชนกว่าหกพันล้านคนในโลก
มีเพียงคนเดียวที่ทำให้ชีวิของเรามีมีความหมายเพราะความเชื่อนี้หรือไม่ ที่ทำให้เราต้องดิ้นรนทำตัวให้ใครคนนั้นพอใจ
ใช้ชีวิตตามวิถีของคนคนนั้น แม้ว่าจะขัดกับตัวตนของเราก็ตาม
พลันโลกก็ถูกโหมกระโหมหน่ำด้วยพายุความเชื่อจากสินค้าต่างๆ
ตอกย้ำเราทุกวันทุกคืนว่า ปราศจากพวกมัน ชีวิตของเราก็ไร้คู่และไร้ค่า
ไม่ขับรถคันนี้ เธอจะไม่เลียวแล
ไม่ใช้น้ำหอมขวดนี้ เขาจะไปสนใจคนอื่น
ไม่สร้างฐานะการเงินที่มั่นคง เธอจะไม่เหลียวแล
ไม่ทำตัวให้ผอม เขาจะสิ้นเยื้อใย
ทันใดนั้นทุกคนก็พากันกลบกลิ่นตัว สวมเสื้อผ้าตามกระแสที่คนกลุ่มหนึ่งสร้าง กิน ดื่ม เล่น นอน ตามตารางที่ถูกกำหนดมาราวกับหุ่นยนต์ที่ออกจากโรงงานเดียวกัน
จริงหรือ เราใช้ชีวิตของเราด้วยตัวเราเองไม่ได้ หรือถ้าจริงก็เป็นเรื่องแปลก ในเมื่อเราทุกคนเกิมาในโลกนี้ตัวคนเดียว และจากโลกนี้ไปคนเดียว เมื่อเราหมดลมหายใจสุดท้าย เราสิ้นใจด้วยตัวเราเอง
ถ้าจริงก็น่าขันที่เมื่อถึงวัยหนึ่ง คู่รักมากมายแยกเตียงนอนกันกระทั่งอย่าร้าง รักซึ่งเคยเป็นความจำเป็นของชีวิตสามารถจืดจาง จนเพลงรักสักล้านเพลงก็มิอาจเยียวยา บางทีถึงจุดจุดหนึ่ง เราก็พบว่าการสวมเงาของคนอื่นเป็นการเสแสร้งและความเสียสละอย่างผิดๆ
นักจิตวิทยาด้านความรักบางคนฟันธงว่า ความรักระหว่างหนุ่มสาวคือความเห็นแก่ตัวอย่างหนึ่ง พฤติกรรมที่เรียกว่า "ความเสียสละ" ที่แท้ก็เพื่อตัวเราเองนั่นเอง
บางทีความรักที่สวยงามที่สุดคือการเข้าใจอีกฝ่าย และไม่พยามเปลี่ยนอีกฝ่ายหนึ่งมาให้เหมือนกับเรา หรือเปลี่ยนตัวเราให้เหมือนกับอีกฝ่าย หากเคารพความเป็นมนุษย์ซึ่งกันและกัน
เมื่อนั้นประโยค "ฉันรักเธอ" อาจมีความหมายมากกว่านี้
และ "การให้ชีวิตด้วยตัวของเราเอง" อาจไม่เงียบเหงาอย่างที่คิด