สวัสดีทุกคนครับ ผมอายุ 28 เป็นชายรักชาย นิสัยเรียบร้อย ไม่เคยมั่ว และเป็นคนเรียนค่อนข้างโอเค ตอนนี้รับทุนมาเรียนอยู่ต่างประเทศครับ เรื่องมีอยู่ว่าผมรู้จักรุ่นน้องคนนึงมาหลายปีแล้ว น้องเค้าเคยบอกชอบผม แต่ผมก็ไม่ได้เล่นด้วย เพราะไม่ได้สนใจอะไร แต่เมื่อเดือนที่แล้วเราได้ไปเที่ยวต่างจังหวัดกัน ไปกันหลายคน วันนั้นเราสองคนเมามากเลยไม่ได้ป้องกัน ที่แน่ ๆ คือไม่ได้เสร็จภาระกิจเพราะผมผลักออกแต่รู้สึกได้ว่ามีน้ำหล่อลื่นเยอะมาก (ขอโทษหากพูดติดเรท) เช้ามาผมโกรธมากและกลัวมากด้วย เพราะน้องเค้ามีแฟนเป็นผู้ชายที่ผมคิดว่าค่อนข้างชอบเที่ยว...
หลังจากนั้นผมก็เดินทางมาเรียนต่อครับ และเพิ่งทราบจากน้องเค้าเมื่อวานว่าน้องเค้าติดเชื้อ แต่หมอยังไม่ให้กินยาเพราะภูมิยังไม่ลดต่ำมาก ผมเข่าแทบทรุด เสียใจสุด ๆ ไม่คิดว่าจะเกิดกับตัวเองเพราะตัวเองทำตัวดีมาตลอด อันนี้เป็นครั้งแรก (และคงเป็นครั้งเดียว) จริง ๆ ในชีวิต ตอนนี้ไม่กล้าไปตรวจที่นี่เพราะกลัวถูกถอนทุนแล้วไล่กลับประเทศ อีกอย่างผมค่อนข้างมั่นใจว่าติดเชื้อแน่นอน ผมไม่กล้าเล่าให้ใครฟัง โทรไปหาแม่ได้ยินเสียงท่านแล้วแทบร้องไห้ แม่ยังเล่าให้ฟังเลยว่าฝันว่างูกัดนิ้ว...ลูกสบายดีใช่มั้ย ผมน้ำตาไหลเลยครับ
บ่นมาเสียยาว ผมมีสิ่งอยากทำหลาย ๆ อย่างในชีวิต อยากมาเรียนต่างประเทศโดยไม่รบกวนทางบ้านเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ผมทำได้ ผมยังไม่ได้บวช ยังไ่มได้เก็บเงินจริงจังเพื่อดูแลพ่อแม่ ยังไม่ได้มีชีวิตความรักที่มีความสุข ที่สำคัญ..ยังเรียนไม่จบตามที่ตั้งเป้าไว้เลย ไม่รู้ว่าจะอยู๋ต่อได้อย่างน้อยที่สุดกี่ปี ผมหวังอย่างยิ่งว่าขั้นต่ำต้องอยู๋ให้ได้สักสิบปี ตอนนั้นอายุ 38 อาจจะดูยังหนุ่ม แต่ผมคงพอมีเวลาทำอะไรที่อยากทำได้ครบถ้วนกว่านี้ ตอนนี้เครียดมาก โทรไปคุยกับคลีนิกนิรนาม สภากาชาต เจ้าหน้าที่ให้คำปรึกษาดีมาก แต่นั่นล่ะครับตอนนี้ผมอยู๋ที่นี่ตัวคนเดียว ฟุ้งซ่านได้ง่าย พยายามอ่านหนังสือเตรียมทำรายงาน ฟังเพลง ออกกำลังกาย แต่มันก็กลับมาให้คิดตลอด...
ผมไม่รู้ว่าผมสมควรได้รับกำลังใจจากใครไหม เพราะทั้งหมดผมผิดเอง โตมาขนาดนี้ไม่น่าจะปล่อยให้อารมณ์มาอยู๋เหนือเหตุผลเลย อยากให้เอาเรื่องนี้เป็นอุทาหรณ์ครับ ผมเป็นตัวอย่างหนึ่งจริง ๆ ที่ "ครั้งเดียว" เท่านั้น ขอให้ทุกคนสุขภาพแข็งแรงครับ
อยากระบาย เมื่อสงสัย (แต่ค่อนข้างแน่ใจ) ว่าตัวเองติดเชื้อ HIV
หลังจากนั้นผมก็เดินทางมาเรียนต่อครับ และเพิ่งทราบจากน้องเค้าเมื่อวานว่าน้องเค้าติดเชื้อ แต่หมอยังไม่ให้กินยาเพราะภูมิยังไม่ลดต่ำมาก ผมเข่าแทบทรุด เสียใจสุด ๆ ไม่คิดว่าจะเกิดกับตัวเองเพราะตัวเองทำตัวดีมาตลอด อันนี้เป็นครั้งแรก (และคงเป็นครั้งเดียว) จริง ๆ ในชีวิต ตอนนี้ไม่กล้าไปตรวจที่นี่เพราะกลัวถูกถอนทุนแล้วไล่กลับประเทศ อีกอย่างผมค่อนข้างมั่นใจว่าติดเชื้อแน่นอน ผมไม่กล้าเล่าให้ใครฟัง โทรไปหาแม่ได้ยินเสียงท่านแล้วแทบร้องไห้ แม่ยังเล่าให้ฟังเลยว่าฝันว่างูกัดนิ้ว...ลูกสบายดีใช่มั้ย ผมน้ำตาไหลเลยครับ
บ่นมาเสียยาว ผมมีสิ่งอยากทำหลาย ๆ อย่างในชีวิต อยากมาเรียนต่างประเทศโดยไม่รบกวนทางบ้านเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ผมทำได้ ผมยังไม่ได้บวช ยังไ่มได้เก็บเงินจริงจังเพื่อดูแลพ่อแม่ ยังไม่ได้มีชีวิตความรักที่มีความสุข ที่สำคัญ..ยังเรียนไม่จบตามที่ตั้งเป้าไว้เลย ไม่รู้ว่าจะอยู๋ต่อได้อย่างน้อยที่สุดกี่ปี ผมหวังอย่างยิ่งว่าขั้นต่ำต้องอยู๋ให้ได้สักสิบปี ตอนนั้นอายุ 38 อาจจะดูยังหนุ่ม แต่ผมคงพอมีเวลาทำอะไรที่อยากทำได้ครบถ้วนกว่านี้ ตอนนี้เครียดมาก โทรไปคุยกับคลีนิกนิรนาม สภากาชาต เจ้าหน้าที่ให้คำปรึกษาดีมาก แต่นั่นล่ะครับตอนนี้ผมอยู๋ที่นี่ตัวคนเดียว ฟุ้งซ่านได้ง่าย พยายามอ่านหนังสือเตรียมทำรายงาน ฟังเพลง ออกกำลังกาย แต่มันก็กลับมาให้คิดตลอด...
ผมไม่รู้ว่าผมสมควรได้รับกำลังใจจากใครไหม เพราะทั้งหมดผมผิดเอง โตมาขนาดนี้ไม่น่าจะปล่อยให้อารมณ์มาอยู๋เหนือเหตุผลเลย อยากให้เอาเรื่องนี้เป็นอุทาหรณ์ครับ ผมเป็นตัวอย่างหนึ่งจริง ๆ ที่ "ครั้งเดียว" เท่านั้น ขอให้ทุกคนสุขภาพแข็งแรงครับ