เศร้าใจครับ สูญเสียคนในครอบครัวในวันคล้ายวันแม่

คือผมเป็นเด็กกำพร้า อยู่กับป้ามาตั้งแต่2ขวบ เคารพเหมือนแม่ โตมาเรียนจบ ทำงานทุกวันนี้ได้ก็เพราะป้าส่งเสีย ทำงานเก็บหอมรอมริบเงินซื้อรถพาป้าไปทานอาหารทะเลได้แค่1ครั้ง เพราะต้องมาทำงานที่จังหวัดอื่น แต่งงานมีลูก ก็ไม่ทันที่จะได้เอาหลานไปให้แกดูหน้า แกก็มาเสียไปซะก่อนในวันที่ 5 สิงหาคม หมอวินิจฉัยว่า ติดเชื้อในกระแสเลือด เข้าโรงพยาบาลเที่ยง ตอนค่ำแกก็เสียเลย เศร้าใจมากครับอายุผมตั้งขนาดนี้แล้ว ยังไม่ได้กลับไปดูแลแกเลย รู้สึกเหมือนหลานอกตัญญู เฝ้าคิดว่าถ้าทำงานอยู่บ้านกับแก แกคงไม่ต้องมาเสียชีวิตแบบนี้ ปวดใจมากๆ ไม่รู้จะทำยังไงต่อไปดี จะทำงานที่เดิม หรือจะกลับไปดูแลบ้าน จะไปตอนนี้คงทำใจไม่ได้ คิดว่าทำไมไม่กลับมาอยู่ให้เร็วกว่านี้
มองบ้านตัวเองนึกถึงทีไรก็เหงา เหงามากๆ ไม่มีแกอยู่แล้ว ไม่มีคนที่มานอนดูทีวีคุยกัน ปรับทุกข์ต่าง เฮ้อ ชีวิตคนเราช่างบอบบางนะครับ จะอยู่จะตายยังไงวันพรุ่งนี้ก็ไม่รู้ ทำดีกับคนที่เค้ายังอยู่ไว้นะครับ คำว่า เด๋วจะ อย่าพูดเลยครับทำเลย ก่อนที่จะไม่มีมีโอกาสได้ทำสิ่งดีๆ

มาระบายเฉยๆครับ