นิทานห้องเฉลิมไทย ณ ตอนนี้

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว

    A กำลังเดินเล่นดูนี่นั่นตามปกติ บังเอิญมาเจอกลุ่มขาเมาท์
B1 :    เอๆ มานี่

A:    มีอะไรเหรอ

B1 :    มาเมาท์มอยกัน

A :     เรื่อง?

B2 :    ก็เรื่องที่ยัย...ไปยุ่งกับผ.ของบ้านนี้ไง  

B3 :    ใช่ๆ น่ารังเกียจมาก ไม่มีปัญญาหาเองหรือไงถึงต้องมายุ่งกับ ผ.คนอื่น ประวัตินางก็ไม่ค่อยดี

B 1 :    ใช่ๆ ชั้นรู้มาว่าเมื่อก่อนนะนางเคย...แล้วก็...แล้วก็...บลาๆๆ

    B 1-3 กรี๊ดกร๊าด อย่างเมามัน / A พยักหน้างงๆ ยิ้มเจื่อนๆ

A :    เหรอ เราไม่รู้หรอก ..แล้วพวกเธอเห็นกับตาเลยเหรอ

B 1 :    แหม..เรื่องแค่นี้ใครๆเค้าก็รู้......เค้าว่า กันมาแบบนี้ มันก็ต้องแบบนี้ล่ะ แล้วทีแรกนางจะยังมาโกหกอีกว่าไม่มีอะไร

A:    ..............

B3 :    เนี่ย ชั้นล่ะหมั่นไส้นางมาก พวกเราแบนนางไปเลยดีกว่าไม่ต้องไปทักไปอะไร รุมด่าอย่างเดียวพอ... ดีมั๊ย A

A :    ไม่ดีกว่า เราไม่รู้เรื่องว่าใครเป็นยังไง ..ถ้าจริงเราก็สงสารแฟนพี่คนนั้นนะ ลูกด้วย ..แต่เราว่าแค่ให้กำลังใจก็พอ

B :    ได้ไง แค่นั้นไม่พอ..เราต้องด่าอีผู้หญิงอีกคนด้วย..ในฐานะที่พวกเราเป็นคนดีมีศีลธรรม เราต้องช่วยกันด่า ช่วยกันขุดออกมา  คนชอบโกหก ชอบแย่งแบบนั้น สมควรๆ

    B1-3พยักหน้ารับ จีบปากจีบคอ

A :    เราขอบายนะ .. เราไม่รู้เรื่องจริงเป็นยังไง ..ส่วนเรื่องโกหก ก็เป็นกรรมที่เค้าจะต้องรับไป ต่อไปเราก็แค่ระวังกับคำพูดเค้าพอ

    พูดจบเอเดินกลับเข้าบ้านไป /B1-3 หันมาเมาท์กันต่อ

B1 :    หืม..นังA ..ชั้นว่านะมันต้องเป็นพวกเดียวกัน ชอบแย่งคนอื่นเหมือนกันเลยไม่มาร่วมด่าเพื่อความถูกต้องเหมือนเรา

ว่าแล้วทุกนางก็นั่งเมาท์ทั้งตัวต้นเรื่องและ A กันต่อไป (ในฐานะที่ไม่เข้าร่วม)

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ใครไม่เข้าพวกกับกรู..มันผิดหมด และ ตรงกับสุภาษิตที่ว่า มือถือสาก ปากถือ....

THE END