ตอนที่ 27 ประกาศิต...จ้าวมังกร
สิทธิชัยนั้นหลังจาก ได้รับปฐมพยาบาลเบื้องต้น ทางเจ้าหน้าที่ตำรวจ สอบปากคำ ถึงรูปพรรณ
สัณฐานของคนร้าย รูปแบบการโจมตี ช่วงเวลา รายละเอียดต่างๆ ที่เขาพอจำได้...รถที่ใช้ก่อคดีนั้น
ทางเจ้าหน้าที่ได้เช็คเลขทะเบียนแล้ว ได้ความว่า รถคันนี้ถูกขโมยมาเมื่อ ๓ วันก่อน ปลอกกระสุน
ที่ตกภายในรถ จากผู้เชี่ยวชาญอาวุธปืนพบว่า เป็นปลอกกระสุน เอ็ม๑๖ และ ปลอกกระสุนขนาด
.๔๕ หรือ ปืนที่คนทั่วไปเรียกติดปากว่า... ๑๑ ม.ม. ภายในรถ มีแม็กกาซีนที่ใช้แล้วของปืนทั้งสอง
ชนิด ตกอยู่อย่างละ แม็กกาซีน...
แต่ในบริเวณใกล้เคียง ไม่พบศพของคนร้าย ตำรวจพบหัวกระสุนตกอยู่ ๓ นัด คาดว่าเป็นของสิทธิชัย
ที่ระบุว่า เขายิงโดนคนร้ายถึง ๓ นัดซ้อน ไม่มีทางที่คนร้ายจะมีชีวิตรอดไปได้ หรืออย่างน้อยก็ต้อง
บาดเจ็บสาหัส...เรื่องนี้สร้างความแปลกใจ ให้สิทธิชัยเป็นอย่างมาก....ส่วนศิริศรนั้น มีรอยฟกช้ำ
เล็กน้อย ตลอดเวลา ศิริศรแอบชำเรืองมองสิทธิชัย ในขณะที่เขากำลังครุ่นคิด....
เมื่อสอบปากคำทั้งคู่เสร็จสิ้น ศิริศรขอกลับไปทำงานต่อ โดยเอกขับรถมารับที่ สถานีตำรวจ
สายตาที่เอกมองมายัง สิทธิชัยบ่งบอกถึงความไม่พอใจอย่างยิ่ง...สิทธิชัยนั้นยังไม่กลับ เขาเดินเข้า
ไปสอบถามนายตำรวจที่ดูแลคดีนี้ สิทธิชัยมีข้อข้องใจ
"สารวัตรคิดว่าการลงมือกับผมในรูปแบบนี้ มันเป็นของใคร ผมคิดว่ามันทำการนี้ ด้วยตัวคนเดียว
ที่สำคัญ ผมคิดว่าผมยิงถูกมัน อย่างน้อยสามนัดเข้าที่หน้าอก แต่มันเหมือนไม่เป็นอะไร...ผมว่า
ไอ้มือปีนลักษณะนี้ น่าจะมีไม่มาก...สารวัตรคิดถึงใครครับ..."
สารวัตรธงชัย มือปราบที่มีความเชี่ยวชาญด้านนี้เป็นพิเศษ นั่งคิดอยู่สักครู่ก่อนจะตอบออกมา
"ผมคิดถึง ไอ้จอม จอม เดชไกล...หรือที่วงการเรียกมันว่า จอมเพชฌฆาตเก้าชีวิต ไอ้นี่ทางกรม
ต้องการจับตัวมันไม่ว่าเป็นหรือตาย มันก่อคดีมามากมาย แล้วที่น่าสนใจมีข่าวลือว่ามันหนังเหนียว...
ยิง แทง ไม่เข้า...แต่เรื่องนี้ผมไม่ยืนยัน...ถ้าเป็นหมอนี่ น่ากลัวว่า....เรื่องมันจะไม่จบแค่นี้..."
สารวัตรธงชัยเว้นช่วงก่อนจะกล่าวต่อ
"เพราะข่าวว่า...มันจะไม่ยอมหยุด ถ้าเป้าหมายของมันยังมีลมหายใจ...."
สิทธิชัยยังคงมีสีหน้าไม่เปลี่ยน ก่อนจะกล่าวออกมา
"ถ้าอย่างนั้น...ผมก็มีโอกาสได้เจอกับมันอีกนะสิครับ..."
"ถ้าเป็นไอ้นี่...ผมว่าคุณสิทธิชัย...อย่าเจอมันจะดีกว่า...เพราะคนที่ดวงตกเท่านั้นที่จะเสือร้ายตนนี้
ถึงสองครั้ง...เพราะมันอาจไม่มีหนที่ สาม..."
สีหน้าของสารวัตรธงชัย มือปราบที่ปิดคดีมากมาย มีสีหน้าเป็นกังวลในเรื่องนี้ สิทธิชัยรู้ได้ทันที
เรื่องนี้ ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นสำหรับเขา สิทธิชัยกล่าวออกมาให้ สารวัตรธงชัยเพื่อให้รู้ความคิด
"ผมไม่เชื่อว่าคนที่หนังเหนียว...จะไม่มีจุดอ่อน...มนุษย์เราถูกห่อหุ้มด้วยเนื้อหนัง...ต่อให้หนังเหนียว
ทั้งตัวจริงๆ... ก็ต้องมีสักจุดที่เราจะสามารถ ทะลวงกระสุนเข้าไปได้..."
สารวัตรหัวเราะออกมา ก่อนจะกล่าวขึ้น
"คุณสิทธิชัย...มันคงไม่น่ากลัว ถ้ามันไม่มีปืนในมือ แล้วปล่อยให้คุณยิงอยู่ฝ่ายเดียว จนรู้ว่าจุดอ่อน
ของมันอยู่ตรงไหน...ตอนนี้ผมอยากให้คุณ อยู่ภายใต้การคุ้มครองของเจ้าหน้าที่ ถ้ามันโผล่ขึ้นมา
รับรองว่าไอ้จอม หรือคนร้ายที่ตามล่าคุณ...ถูกจับได้แน่..."
ทั้งสองยิ้มให้กัน เพราะทั้งคู่มีเป้าหมายเดียวกัน
...............................
นฤมลตกใจข่าวการลอบสังหาร สิทธิชัย ที่ฝ่ายอารักษ์ขาของเธอมารายงาน ที่ทำงานบกพร่อง
จนสิทธิชัยเกือบเอาชีวิตไม่รอด....นฤมลไตร่ตรองสักครู่ ก็พอเดาออกว่าเป็นฝีมือของใคร....
"....หิรัญ...คุณนี่...มัน...หาเรื่องใส่ตัวจริงๆ...เป็นเจ้าพ่อดี..ๆ..ไม่ชอบ...แล้วคุณ...ต้องโดนลงโทษ
อย่างสาสม...ไม่จากสมาพันธ์ห้ามังกร...ก็ต้องจาก...ดิฉัน...คนนี้..."
สายตาของนฤมล เกือบเป็นไฟ ด้วยความแค้น ที่หลานชายของเธอ เกือบต้องตาย เพราะนายหิรัญ
แต่เธอยังไม่ลงมือในตอนนี้...เธอยังไม่อยากมีเรื่องกับ ดราก้อนกรุ๊ป...แล้วเธอเชื่อว่า อีกไม่นาน หิรัญ
ต้องโดนลงโทษจาก...จ้าวมังกรอย่างแน่นอน...
................................
หิรัญได้รับข่าวจาก กล้า เรื่องที่ จอมไม่สามารถสังหาร สิทธิชัยได้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึก
เครียดแค้นจนแทบกระอักเลือด....แต่ตอนนี้มีสิ่งที่ต้องขบคิดมากกว่านั้น เพราะถ้าสิทธิชัยยังไม่ตาย
อาจสาวมาถึงตัวเขา...แล้วความยุ่งยากก็จะตามมา...ตอนนี้หิรัญเริ่มนึกถึงผลร้ายที่กำลังจะเกิด.....
เมื่อความกลัวเข้ามา สายตาก็เริ่มกระจ่างชัด ตอนนี้เขาต้องหาทางแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าไปก่อน
หิรัญเอ่ยถาม...เพื่อหาหนทางออกจากกล้า
"ฉันควรทำยังไงดี...ความจริงถ้าฉันเชื่อแกตั้งแต่แรก...ก็คงไม่ต้องมานั่งกลุ้มแบบนี้...แล้วที่สำคัญ
ไอ้สิทธิชัยมันก็ไม่ตาย...ตรงนี้ล่ะที่ฉันแค้นนัก.....ไอ้จอมมันยังไม่ตายใช่ไหม???..."
"ยังครับ!!..แต่เรื่องของไอ้จอมเราคงต้องพับไว้ก่อน...เพราะเรื่องบรรณาการ ทางตำหนักมังกร ก็ส่ง
จดหมายเตือนมาแล้ว เมื่อบวกกับเรื่องนี้...."
กล้าได้แต่ถอนใจ...ตอนนี้เขาเองก็ยังไม่เห็นหนทางว่า จะออกไปทางไหน ที่สำคัญวันนี้มีจดหมาย
เตือนมาถึง เรื่องบรรณาการที่จ่ายให้เมื่อต้นปี...กล้านั้นต้องเปิดอ่านก่อน...นั่นเป็นความไว้ใจที่หิรัญ
มอบให้...กล้าแจ้งข้อความให้หิรัญทราบเรื่องแล้ว...ถ้ารวมกับเรื่องการส่งคนไปเก็บสิทธิชัย
เรื่องบรรณาการ...กลายเป็นเรื่องเล็กไปเลย...ยังดีที่สมาพันธ์ห้ามังกรถือหลักฐานเป็นสำคัญ...
แต่ถ้าใครมองเหตุการณ์นี้อยู่...ก็จะรู้ได้ทันทีว่าเป็นฝีมือของหิรัญ...แต่ไม่ใช่การตัดสินของ
สมาพันธ์ห้ามังกร เพราะต้องมีหลักฐานครบถ้วน จึงจะส่งประกาศิตมังกร...มาลงโทษ กล้าเอ่ย
ขึ้นต่อ หลังจากหาทางออกอยู่นาน
"เจ้านายครับ...ที่ตำหนักมังกร ออกจดหมายมา ก็คงเป็นการเตือน มิให้เราทำอะไรแบบนั้นอีก
ดังนั้น....อย่างแรกที่เราต้องทำ ก็คืออย่าเพิ่งให้ไอ้จอมลงมือซ้ำ...สอง ทำหนังสือขอโทษ
ไปตำหนักจ้าวมังกร แล้วเพิ่มบรรณาการเป็น สามเท่า... ข้อสามวางมือจากเรื่อง ที่ทำให้เกิด
ความแตกแยก...รวมทั้ง ทรัพย์สินของจอมพลเงา...ที่เรากำลังตามหา...ผมว่าขนาดเรื่องการ
หลีกเลี่ยงบรรณาการ จ้าวมังกรยังรู้...แล้วเรื่อง ทรัพย์สินของจอมพลเงา มีหรือว่าท่านจะไม่รู้
นี่เป็นทางออกที่ดีที่สุด..."
หิรัญคิดตามก็เห็นเป็นเช่นนั้น...แต่ความละโมบรู้สึกเสียดายที่จะครอบครับ ทรัพย์สินที่ประเมิน
มูลค่ามิได้...ทำให้เขาตัดสินใจยาก...ไหนจะเรื่องการต้องจ่ายค่าปรับเป็นมูลค่าอีกมหาศาล
อีกทั้งความแค้นที่ยังมิได้ถูกชำระความ หิรัญตรึกตรองอยู่นาน ก่อนจะกล่าวออกมา
"ไอ้กล้า...ที่แกหาทางออกมาให้้ ก็น่าจะเป็นทางออกที่ดี สำหรับคนทั่วไป...แต่มันไม่ใช่สำหรับ
ข้า... ในเมื่อมันอยากทำลายดราก้อนกรุ๊ป...ก็ให้มันมา...ข้าก็อยากดูเหมือนกันว่ามันจะทำลาย
ธาตุดินทิ้ง ก็ให้มันรู้ไป...ถ้าสมาพันธ์ห้ามังกร เหลื่อแค่สี่ แล้วมันจะใช้ชื่อนี้ ทำซากอะไร...แกไป
บอกให้ไอ้จอมหาเวลาไปจัดการไอ้สิทธิชัย แล้วถ้ามันต้องการคนของเราให้ช่วย ก็บอกมา...
ตอนนี้ข้าจะประกาศสงครามเต็มรูปแบบ...รวมทั้งแบ่งกำลังไปส่วน คอยระวังยัยนฤมลด้วย
ถ้ามันมีอะไรไม่ชอบมาพากล ก็ให้เก็บมัน...แม่ลูกมันจะได้ไปอยู่ด้วยกัน...หึ..ๆ..."
กล้าตกใจในความคิดที่บ้าบิ่น ไม่สนใจในความเป็นจริง แต่จะทำในสิ่งที่เกินกำลัง กล้าจึงเอ่ยเตือน
...เป็นครั้งสุดท้าย
เหนือตะวัน ตอนที่ 27
สิทธิชัยนั้นหลังจาก ได้รับปฐมพยาบาลเบื้องต้น ทางเจ้าหน้าที่ตำรวจ สอบปากคำ ถึงรูปพรรณ
สัณฐานของคนร้าย รูปแบบการโจมตี ช่วงเวลา รายละเอียดต่างๆ ที่เขาพอจำได้...รถที่ใช้ก่อคดีนั้น
ทางเจ้าหน้าที่ได้เช็คเลขทะเบียนแล้ว ได้ความว่า รถคันนี้ถูกขโมยมาเมื่อ ๓ วันก่อน ปลอกกระสุน
ที่ตกภายในรถ จากผู้เชี่ยวชาญอาวุธปืนพบว่า เป็นปลอกกระสุน เอ็ม๑๖ และ ปลอกกระสุนขนาด
.๔๕ หรือ ปืนที่คนทั่วไปเรียกติดปากว่า... ๑๑ ม.ม. ภายในรถ มีแม็กกาซีนที่ใช้แล้วของปืนทั้งสอง
ชนิด ตกอยู่อย่างละ แม็กกาซีน...
แต่ในบริเวณใกล้เคียง ไม่พบศพของคนร้าย ตำรวจพบหัวกระสุนตกอยู่ ๓ นัด คาดว่าเป็นของสิทธิชัย
ที่ระบุว่า เขายิงโดนคนร้ายถึง ๓ นัดซ้อน ไม่มีทางที่คนร้ายจะมีชีวิตรอดไปได้ หรืออย่างน้อยก็ต้อง
บาดเจ็บสาหัส...เรื่องนี้สร้างความแปลกใจ ให้สิทธิชัยเป็นอย่างมาก....ส่วนศิริศรนั้น มีรอยฟกช้ำ
เล็กน้อย ตลอดเวลา ศิริศรแอบชำเรืองมองสิทธิชัย ในขณะที่เขากำลังครุ่นคิด....
เมื่อสอบปากคำทั้งคู่เสร็จสิ้น ศิริศรขอกลับไปทำงานต่อ โดยเอกขับรถมารับที่ สถานีตำรวจ
สายตาที่เอกมองมายัง สิทธิชัยบ่งบอกถึงความไม่พอใจอย่างยิ่ง...สิทธิชัยนั้นยังไม่กลับ เขาเดินเข้า
ไปสอบถามนายตำรวจที่ดูแลคดีนี้ สิทธิชัยมีข้อข้องใจ
"สารวัตรคิดว่าการลงมือกับผมในรูปแบบนี้ มันเป็นของใคร ผมคิดว่ามันทำการนี้ ด้วยตัวคนเดียว
ที่สำคัญ ผมคิดว่าผมยิงถูกมัน อย่างน้อยสามนัดเข้าที่หน้าอก แต่มันเหมือนไม่เป็นอะไร...ผมว่า
ไอ้มือปีนลักษณะนี้ น่าจะมีไม่มาก...สารวัตรคิดถึงใครครับ..."
สารวัตรธงชัย มือปราบที่มีความเชี่ยวชาญด้านนี้เป็นพิเศษ นั่งคิดอยู่สักครู่ก่อนจะตอบออกมา
"ผมคิดถึง ไอ้จอม จอม เดชไกล...หรือที่วงการเรียกมันว่า จอมเพชฌฆาตเก้าชีวิต ไอ้นี่ทางกรม
ต้องการจับตัวมันไม่ว่าเป็นหรือตาย มันก่อคดีมามากมาย แล้วที่น่าสนใจมีข่าวลือว่ามันหนังเหนียว...
ยิง แทง ไม่เข้า...แต่เรื่องนี้ผมไม่ยืนยัน...ถ้าเป็นหมอนี่ น่ากลัวว่า....เรื่องมันจะไม่จบแค่นี้..."
สารวัตรธงชัยเว้นช่วงก่อนจะกล่าวต่อ
"เพราะข่าวว่า...มันจะไม่ยอมหยุด ถ้าเป้าหมายของมันยังมีลมหายใจ...."
สิทธิชัยยังคงมีสีหน้าไม่เปลี่ยน ก่อนจะกล่าวออกมา
"ถ้าอย่างนั้น...ผมก็มีโอกาสได้เจอกับมันอีกนะสิครับ..."
"ถ้าเป็นไอ้นี่...ผมว่าคุณสิทธิชัย...อย่าเจอมันจะดีกว่า...เพราะคนที่ดวงตกเท่านั้นที่จะเสือร้ายตนนี้
ถึงสองครั้ง...เพราะมันอาจไม่มีหนที่ สาม..."
สีหน้าของสารวัตรธงชัย มือปราบที่ปิดคดีมากมาย มีสีหน้าเป็นกังวลในเรื่องนี้ สิทธิชัยรู้ได้ทันที
เรื่องนี้ ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นสำหรับเขา สิทธิชัยกล่าวออกมาให้ สารวัตรธงชัยเพื่อให้รู้ความคิด
"ผมไม่เชื่อว่าคนที่หนังเหนียว...จะไม่มีจุดอ่อน...มนุษย์เราถูกห่อหุ้มด้วยเนื้อหนัง...ต่อให้หนังเหนียว
ทั้งตัวจริงๆ... ก็ต้องมีสักจุดที่เราจะสามารถ ทะลวงกระสุนเข้าไปได้..."
สารวัตรหัวเราะออกมา ก่อนจะกล่าวขึ้น
"คุณสิทธิชัย...มันคงไม่น่ากลัว ถ้ามันไม่มีปืนในมือ แล้วปล่อยให้คุณยิงอยู่ฝ่ายเดียว จนรู้ว่าจุดอ่อน
ของมันอยู่ตรงไหน...ตอนนี้ผมอยากให้คุณ อยู่ภายใต้การคุ้มครองของเจ้าหน้าที่ ถ้ามันโผล่ขึ้นมา
รับรองว่าไอ้จอม หรือคนร้ายที่ตามล่าคุณ...ถูกจับได้แน่..."
ทั้งสองยิ้มให้กัน เพราะทั้งคู่มีเป้าหมายเดียวกัน
...............................
นฤมลตกใจข่าวการลอบสังหาร สิทธิชัย ที่ฝ่ายอารักษ์ขาของเธอมารายงาน ที่ทำงานบกพร่อง
จนสิทธิชัยเกือบเอาชีวิตไม่รอด....นฤมลไตร่ตรองสักครู่ ก็พอเดาออกว่าเป็นฝีมือของใคร....
"....หิรัญ...คุณนี่...มัน...หาเรื่องใส่ตัวจริงๆ...เป็นเจ้าพ่อดี..ๆ..ไม่ชอบ...แล้วคุณ...ต้องโดนลงโทษ
อย่างสาสม...ไม่จากสมาพันธ์ห้ามังกร...ก็ต้องจาก...ดิฉัน...คนนี้..."
สายตาของนฤมล เกือบเป็นไฟ ด้วยความแค้น ที่หลานชายของเธอ เกือบต้องตาย เพราะนายหิรัญ
แต่เธอยังไม่ลงมือในตอนนี้...เธอยังไม่อยากมีเรื่องกับ ดราก้อนกรุ๊ป...แล้วเธอเชื่อว่า อีกไม่นาน หิรัญ
ต้องโดนลงโทษจาก...จ้าวมังกรอย่างแน่นอน...
................................
หิรัญได้รับข่าวจาก กล้า เรื่องที่ จอมไม่สามารถสังหาร สิทธิชัยได้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึก
เครียดแค้นจนแทบกระอักเลือด....แต่ตอนนี้มีสิ่งที่ต้องขบคิดมากกว่านั้น เพราะถ้าสิทธิชัยยังไม่ตาย
อาจสาวมาถึงตัวเขา...แล้วความยุ่งยากก็จะตามมา...ตอนนี้หิรัญเริ่มนึกถึงผลร้ายที่กำลังจะเกิด.....
เมื่อความกลัวเข้ามา สายตาก็เริ่มกระจ่างชัด ตอนนี้เขาต้องหาทางแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าไปก่อน
หิรัญเอ่ยถาม...เพื่อหาหนทางออกจากกล้า
"ฉันควรทำยังไงดี...ความจริงถ้าฉันเชื่อแกตั้งแต่แรก...ก็คงไม่ต้องมานั่งกลุ้มแบบนี้...แล้วที่สำคัญ
ไอ้สิทธิชัยมันก็ไม่ตาย...ตรงนี้ล่ะที่ฉันแค้นนัก.....ไอ้จอมมันยังไม่ตายใช่ไหม???..."
"ยังครับ!!..แต่เรื่องของไอ้จอมเราคงต้องพับไว้ก่อน...เพราะเรื่องบรรณาการ ทางตำหนักมังกร ก็ส่ง
จดหมายเตือนมาแล้ว เมื่อบวกกับเรื่องนี้...."
กล้าได้แต่ถอนใจ...ตอนนี้เขาเองก็ยังไม่เห็นหนทางว่า จะออกไปทางไหน ที่สำคัญวันนี้มีจดหมาย
เตือนมาถึง เรื่องบรรณาการที่จ่ายให้เมื่อต้นปี...กล้านั้นต้องเปิดอ่านก่อน...นั่นเป็นความไว้ใจที่หิรัญ
มอบให้...กล้าแจ้งข้อความให้หิรัญทราบเรื่องแล้ว...ถ้ารวมกับเรื่องการส่งคนไปเก็บสิทธิชัย
เรื่องบรรณาการ...กลายเป็นเรื่องเล็กไปเลย...ยังดีที่สมาพันธ์ห้ามังกรถือหลักฐานเป็นสำคัญ...
แต่ถ้าใครมองเหตุการณ์นี้อยู่...ก็จะรู้ได้ทันทีว่าเป็นฝีมือของหิรัญ...แต่ไม่ใช่การตัดสินของ
สมาพันธ์ห้ามังกร เพราะต้องมีหลักฐานครบถ้วน จึงจะส่งประกาศิตมังกร...มาลงโทษ กล้าเอ่ย
ขึ้นต่อ หลังจากหาทางออกอยู่นาน
"เจ้านายครับ...ที่ตำหนักมังกร ออกจดหมายมา ก็คงเป็นการเตือน มิให้เราทำอะไรแบบนั้นอีก
ดังนั้น....อย่างแรกที่เราต้องทำ ก็คืออย่าเพิ่งให้ไอ้จอมลงมือซ้ำ...สอง ทำหนังสือขอโทษ
ไปตำหนักจ้าวมังกร แล้วเพิ่มบรรณาการเป็น สามเท่า... ข้อสามวางมือจากเรื่อง ที่ทำให้เกิด
ความแตกแยก...รวมทั้ง ทรัพย์สินของจอมพลเงา...ที่เรากำลังตามหา...ผมว่าขนาดเรื่องการ
หลีกเลี่ยงบรรณาการ จ้าวมังกรยังรู้...แล้วเรื่อง ทรัพย์สินของจอมพลเงา มีหรือว่าท่านจะไม่รู้
นี่เป็นทางออกที่ดีที่สุด..."
หิรัญคิดตามก็เห็นเป็นเช่นนั้น...แต่ความละโมบรู้สึกเสียดายที่จะครอบครับ ทรัพย์สินที่ประเมิน
มูลค่ามิได้...ทำให้เขาตัดสินใจยาก...ไหนจะเรื่องการต้องจ่ายค่าปรับเป็นมูลค่าอีกมหาศาล
อีกทั้งความแค้นที่ยังมิได้ถูกชำระความ หิรัญตรึกตรองอยู่นาน ก่อนจะกล่าวออกมา
"ไอ้กล้า...ที่แกหาทางออกมาให้้ ก็น่าจะเป็นทางออกที่ดี สำหรับคนทั่วไป...แต่มันไม่ใช่สำหรับ
ข้า... ในเมื่อมันอยากทำลายดราก้อนกรุ๊ป...ก็ให้มันมา...ข้าก็อยากดูเหมือนกันว่ามันจะทำลาย
ธาตุดินทิ้ง ก็ให้มันรู้ไป...ถ้าสมาพันธ์ห้ามังกร เหลื่อแค่สี่ แล้วมันจะใช้ชื่อนี้ ทำซากอะไร...แกไป
บอกให้ไอ้จอมหาเวลาไปจัดการไอ้สิทธิชัย แล้วถ้ามันต้องการคนของเราให้ช่วย ก็บอกมา...
ตอนนี้ข้าจะประกาศสงครามเต็มรูปแบบ...รวมทั้งแบ่งกำลังไปส่วน คอยระวังยัยนฤมลด้วย
ถ้ามันมีอะไรไม่ชอบมาพากล ก็ให้เก็บมัน...แม่ลูกมันจะได้ไปอยู่ด้วยกัน...หึ..ๆ..."
กล้าตกใจในความคิดที่บ้าบิ่น ไม่สนใจในความเป็นจริง แต่จะทำในสิ่งที่เกินกำลัง กล้าจึงเอ่ยเตือน
...เป็นครั้งสุดท้าย