เรื่องเล่าจากชายคนหนึ่ง

กลางดึกคืนหนึ่งที่ปากซอยอันแสนจะวุ่นวาย ชายหนุ่มสวมแว่นดำแต่งตัวดีคนหนึ่งยืนพิงต้นไม้ข้างถนนเฝ้ามองชายชราผู้สูงวัยคนหนึ่งที่หิ้วข้าวของพะรุงพะรังแลดูคล้ายคนจรจัด หลังของเค้างองุ้มจนแทบจะขนานไปกับพื้นถนน มือขวาถือไม้เท้าที่ทำจากท่อน้ำพลาสติคสีฟ้าเก่าๆ มือซ้ายเต็มไปถุงใสที่ไส่อาหารและข้าวหลายถุง ชายชราเดินซวนเซก้าวไปสามสี่ก้าวก็หยุดพักคล้ายกับว่ากำลังจะสมสมพละกำลังเพื่อย่างก้าวต่อไป ถึงแม้จะเดินได้ไม่คล่องแคล่วเท่าไรแต่สายตาของชายชราผู้นั้นกลับมุ่งมั่นอยู่ที่หนทางข้างหน้า ชายหนุ่มเฝ้าสังเกตุดูอยู่สักพักก็เกิดรู้สึกสงสารปนกับความสงสัย เค้าเดินเข้าไปถามชายชราว่า "คุณตาจะไปใหนเหรอครับ เดี๋ยวผมช่วยพยุงไปส่งนะ บ้านคุณตาอยู่ใหนเหรอครับ?" พอได้มาเห็นไกล้ๆชายหนุ่มถึงได้รู้ว่าสายตาของชายชราคงไม่ดีนัก ดวงตาของเค้าเป็นสีเทาคล้ำๆ ชายชราหันหน้ามาช้าๆและตอบ "ตาจะไปที่พักนะไอ้หนุ่ม อยู่ตรงไต้สะพานโน่นแหละ ออกมาขอข้าวเค้า เค้าก็ให้ของเหลือๆที่เค้าขายไม่หมดมากินนี่แหละ" ชายชราพูดพลางยกมือซ้ายที่เต็มไปด้วยถุงให้ชายหนุ่มดู ชายหนุ่มสังเกตุเห็นว่าอาหารในถุงนั้นไม่น่ารับประทานเอาเสียเลย และบางอย่างก็ดูเหมือนจะบูดแล้วซะด้วย เค้าทักท้วงว่า "มันเหมือนจะบูดแล้วนะครับ ตากินเข้าไปเดี๋ยวก็ท้องเสียหรอก" ชายชรายิ้มและพูดว่า "ตาก็กินแบบนี้มาหลายปีแล้วแหละไอ้หนุ่ม ของดีๆตาไม่ค่อยจะได้กินกับเค้าหร๊อก" ได้ฟังแบบนั้นชายหนุ่มเกิดความรู้สึกสงสารอย่างจับใจ ตอนนี้ชายหนุ่มเองก็พอจะมีเงินไช้อย่างไม่ขัดสนเท่าไร เค้าจึงเสนอที่จะให้เงินชายชราจำนวนหนึ่งไว้ซื้ออาหารประทังชีวิต "คุณตาครับ นี่แบ๊งค์พันนะครับ คุณตาเอาไว้ซื้อข้าวกินนะครับ แล้วเดี๋ยวผมพาตาไปส่งที่พักเองนะ" ชายชราหันหน้ามามองชายหนุ่มและพูดด้วยเสียงสั่นเครือ "ให้ตาตั้งเยอะแล้วเอ็งจะมีกินมั้ยล่ะไอ้หนุ่ม ตาไม่เคยมีเงินเยอะขนาดนี้เลยหนา" ชายหนุ่มยิ้มแล้วบอกว่า "ผมมีพอไช้ครับตา ตารับไปเถอะนะ มา เดี๋ยวผมช่วยพยุงนะครับ" พูดจบเขาก็พยุงชายชราเดินไปยังที่พักของแกท่ามกลางสายตาหลายคู่ที่จ้องมองมายังคนต่างวัยคู่นี้ บางสายตาก็เปี่ยมไปด้วยความสงสาร บ้างก็เป็นสายตาอันเหยียดหยันคนทั้งคู่ ชายชราเดินได้ไม่คล่องนักชายหนุ่มคิดในใจว่าถ้าให้ชายชราขี่คอได้เค้าคงจะทำไปแล้ว แต่ก็คงไม่ใหวเพราะชายหนุ่มเองก็ไม่ไคร่แข็งแรงเท่าใดนัก เวลาผ่านไปสักพักก็ถึงที่ๆเป็นที่ชายชราบอกว่าเป็นที่พักของแก ชายหนุ่มสังเกตุเห็นว่ามีแค่ลังกระดาษเก่าๆปูซ้อนๆกัน มีกระเป๋าใบใหญ่ซึ่งอายุการไช้งานคงนานโขและมีผ้าห่มเก่าๆขาดๆแลดูสกปรกผืนนึง หลังจากสนทนากันอีกสักพัก ชายหนุ่มก็ขอตัวกลับที่พักของเขา ชายหนุ่มเดินไปพร้อมกับความปิติยินดีที่เค้าได้ช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ที่ตกยาก น้ำตาแห่งความยินดีใหลออกมาจากดวงตาเค้าโดยไม่รู้ตัว เค้าคิดในใจว่าวันพรุ่งนี้พอหลังจากเลิกงานแล้วเขาจะไปเยี่ยมชายชราอีกสักครั้ง ....ในคืนต่อมา ชายหนุ่มเลิกงานแล้วก็ซื้อของกินของไช้จำนวนนึงถือติดมือระหว่างเดินทางกลับ คืนนี้จุดหมายแรกของเค้าคือไต้สะพานลอยที่ๆชายชราพักอาศัยอยู่ แต่ทว่าชายชรากลับไม่ได้อยู่ที่ตรงนั้นแล้ว เหมือนกับโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ ทุกสิ่งรอบข้างช้าลงเหมือนฉากสโลว์โมชั่นในภาพยนต์ ชายหนุ่มยืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางกระแสผู้คนที่หลั่งใหลอย่างเดียวดาย