ตอนที่ 23 ใกล้เข้าไปอีกนิด
เยาวเรศ ตื่นนอนในตอนสาย เธอเฝ้ามองใบหน้าของธนู ที่หลับสนิทเหมือนเด็กหนุ่มทั่วไป
เธอมองรอยแผลเป็นบนร่างกาย เพียงเห็น เธอก็รู้ว่าเป็นรอยจากกระสุนปืน ที่เฉียดร่างกาย
และรอยคมมีดที่ตรงยาวที่บริเวณแขนซ้ายตรงจาก บริเวณไหล่ ลงไปถึงศอก เยาวเรศใช้นิ้วสัมผัส
รอยแผลเป็นด้วยความไหลหลง กล้ามเนื้อที่แข็งราวเหล็กแผ่น แม้ในยามหลับ ธนูลืมตาขึ้นมามอง
พร้อมรอยยิ้ม เขาไม่มีทีท่าอิดโรยแม้แต่น้อย....
"ตื่นแล้วหรือจ๊ะ... เยาว์หิวไหม เดี๊ยวพี่จะทำอะไรให้ทาน รู้สึกว่าเราไม่ได้ทานอะไรตั้งแต่เย็น..."
เยาวเรศทำเหมือนแปลกใจ เอ่ยถามออกมา
"พี่ทำอาหารเป็นด้วยหรือคะ...เยาว์ไม่อยากเชื่อเลย..."
เธอยิ้ม พร้อมเอ่ยออกมา
"ถ้าพี่ทำไม่เป็น แล้วจะซื้อพวกผักกับของทะเลมาทำไม เยาวนอนนิ่งๆ รอชิมฝีมือพี่นะจ๊ะ..."
ธนูลงจากเตียง ทิ้งให้เยาวเรศนอนยิ้มบนเตียง อย่างมีความสุข ตอนนี้เธอคิดว่า ธนูเป็นของเธอ
โดยสมบูรณ์แล้ว...เธอไม่เคยมีความสุขแบบนี้เลย นับตั้งแต่เด็ก ถึงเธอจะมีพร้อมทุกสิ่ง เงินทอง
สิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน แต่ที่เธอยังคิดว่ามิได้รับ คือความรักจากบิดา ที่เธอคิดว่าบิดา
รักในธุรกิจต่างๆ และบรรดาอนุภรรยา ...เธอไม่รู้ตัวว่า ความจริงแล้วเธอมีรสนิยมชอบผู้ชายอายุ
มากกว่า ในคราวที่เธอมีคนรักตอนเรียนมหาวิทยาลัย ถึงแม้ชายหนุ่มจะดูแลเธอเป็นอย่างดี
แต่เธอกลับรู้ตัวนั่นมิใช่ความรัก แล้วเธอก็เป็นฝ่ายบอกเลิกชายคนรักของเธอ... เมื่อเลิกกัน เธอรู้สึก
เหมือนตน ปลดโซ่ตรวนออก...แต่ชายคนรักของเธอถึงกับเสียสูญไปหลายเดือน...เธอใช้ชีวิตอย่าง
อิสระโดยไม่ผูกมัดกับใคร...เหมือนอกหักบ้าง...แต่นั้นเป็นเพียงความรู้สึกที่เธอพ่ายแพ้เท่านั้น
มิใช่ความรัก
ครรชิตนั้นเฝ้ามองลูกสาวด้วยความเป็นห่วง โดยมิรู้ว่าเธอเป็นอย่างไร ครรชิตจึงคอยจัดการ
ผู้ชายที่ทำท่าจะเข้ามาสานสัมพันธ์ โดยจะให้ลูกน้องของเขาไปข่มขู่ จนชื่อเสียงของเธอเป็นที่พรั่นพรึง
ในหมู่หนุ่มๆ...
จนเยาวเรศเริ่มรู้จักกับธนู...ตอนแรก ครรชิตคิดว่าลูกสาวคงสานสัมพันธ์เพราะงานเป็นหลัก
แต่พอเวลาผ่านไป ครรชิตก็รู้ได้ว่า...เยาวเรศนั้น มีความรักให้กับธนูอย่างจริงจังอย่างยิ่ง ครรชิตนั้น
มิได้ขัดขวางความรักของเธอ มิใช่เพราะผลประโยชน์ทางธุรกิจ แต่ที่เขาเห็น ธนูนั้นนอกจากความ
ร่ำรวยที่สามารถดูแลลูกสาวของตนได้ ที่สำคัญ ธนูนั้นเป็นคนดีที่เขานับถือ ถึงแม้เขาจะไม่เคยรู้จัก
เป็นการส่วนตัว แต่ที่เขารับรู้ได้ก็เพราะ ชาวบ้านในละแวกใกล้เคียงให้ความเคารพรัก รวมทั้งข่าว
ที่เขารักภรรยาเพียงคนเดียว มันทำให้คนที่มีหลายรักอย่างเขานับถือ
เยาวเรศนั่งที่โต๊ะรับประทานอาหาร ที่อยู่ระเบียงบ้าน ที่สามารถมองเห็นชายหาด ธนูเตรียม
อาหารหลายชนิด บนโต๊ะ เธอไม่คิดว่าเวลาไม่นาน ธนูจะเตรียมอาหารได้มากมายขนาดนี้ แล้วที่
สำคัญ รสชาติของอาหารถูกปากเธอยิ่งนัก เยาวเรศมิได้คิดว่ามันอร่อยเพราะเขาเป็นคนปรุง แต่เป็น
รสชาติที่เธอชอบ นั่นหมายถึงความเอาใจใส่ในรายละเอียด รสชาติที่เธอชอบคือกลางๆ ไม่เผ็ด
ไม่เค็ม ไม่หวาน ธนูเอาอกเอาใจเธอ...จนใจเธอ แอบคิดไปว่า นี่คือธนูอีกคนหรือไม่... ถึงเธอจะ
แปลกใจ ในการเปลี่ยนแปลงของธนู... แต่มันทำให้เธอ มีความสุขอย่างยิ่ง หลังจากที่รับประทาน
อาหารเที่ยงจนอิ่มหนำ... เยาวเรศ กับธนูก็นั่งอยู่ที่เก้าอี้พับชายหาด ด้วยกัน เธอเอ่ยออกมาถึง
สิ่งที่จะทำเพื่อเขา
"ถ้าเมื่อวาน พี่ไม่มาหาเยาว์ ป่านนี้เยาว์คงไปจัดการแก้แค้นให้พี่ไปแล้ว..."
สายตาของเยาวเรศที่จับจ้องมา มีแต่ความภักดีให้ธนู เขาหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเผยออกมา
"ถ้าเยาว์หมายถึงไอ้คนชั่ว ที่ติดคุกอยู่...เยาว์ไม่ต้องจัดการ...เรื่องสกปรกพวกนี้หรอก...เพราะคนชั่ว
ย่อมได้รับกรรมชั่วของมันเอง...พี่อยากให้มันอยู่ไปก่อน...เพื่อสำนึกความผิด...ตอนมันออกมาจากคุก
พี่ค่อยตามเล่นงานมันอีกที...อย่างนี้...มันถึงจะได้รับกรรมอย่างสาสม...ดีกว่าให้มันตายไปก่อน...
เพราะความตายมันเป็นจุดสิ้นสุด...ไม่ใช่การเริ่มต้น...หึ..ๆ..."
ความคิดนี้ ออกมาจากธนู มันทำให้เยาวเรศคิดถึงความร้ายกาจของชายคนรัก เธอยิ้มออกมาอย่าง
พอใจ...สายตาเป็นประกาย
"เยาว์เกือบทำให้จุดประสงค์ของพี่ ต้องเสียเปล่า...เยาว์ขอโทษนะคะ ที่ทำอะไรโดยพละการ โดยมิได้
ปรึกษาพี่ก่อน..."
ธนูยิ้มมุมปาก ก่อนจะกล่าวออกมา
"เยาว์ไม่ต้องขอโทษพี่หรอก...เพราะมันเป็นความปรารถนาดี...ที่เยาว์คิดจะทำเพื่อพี่ ความจริงพี่รู้สึก
ดีด้วยซ้ำ ที่เยาว์เป็นเดือดเป็นแค้นแทนพี่ มากกว่าคนอื่นๆ...นี่แหละผู้หญิงที่จะยืนข้างพี่...นายธนูผู้นี้
ต้องเป็นคุณ....เท่านั้น...เยาวเรศของผม..."
สายตาที่ร้อนดั่งไฟปรากฎขึ้นอีกครั้ง เยาวเรศยิ้มรับอย่างร้อนแรง นั่นหมายถึง ทั้งสองต้องการกัน
และกัน...อีกครั้ง...และอีกครั้ง......
...................................................
ครรชิตกำลังตรวจงานที่จะส่งมอบ ให้ลูกค้าที่โต๊ะทำงาน ส.ส.ปารมี ลูกชายคนโต เดินเข้ามาใน
ห้องส่วนตัว เพื่อคุยธุระสำคัญ
"ป๊าครับ...ผมว่า ยัยเยาว์จะไม่ใกล้ชิด พ่อเลี้ยงมากเกินไปหน่อยหรือ ผมว่ามันต้องมีอะไรแน่ๆ ถึงได้มา
ทำตัวสนิทสนม แล้วยัยเยาว์ก็รู้สึกเป็นเอามาก...นี่ผมเพิ่งรู้ว่า มันถึงขนาด ติดต่อไอ้ชาติ ให้หาคนไป
จัดการใครก็ไม่รู้ ในคุก...ดีนะที่มันไม่ได้ไปตามนัด......ไม่งั้นชื่อเสียงเราไม่ป่นปี้หมดหรือ..."
ปารมี รู้สึกไม่สบอารมณ์ในเรื่องนี้มาก จึงเอามาบอกครรชิต
"ไอ้นี่...แกจะกลัวอะไร...ป๊าเป็นคนให้ยัยเยาว์ไปหาไอ้ชาติเอง...แค่สั่งฆ่าคน สองคน มันจะอะไรกัน
นักหนาว๊ะ!!!...ไอ้ ส.ส....."
ปารมียิ่งอารมณ์เสียเข้าไปใหญ่...แทนที่พ่อจะห้ามปราม แต่กับสนับสนุน ในเรื่องแบบนี้
"นี่อะไรกัน....ป๊าเป็นคนแนะนำไอ้ชาติกับยัยเยาว์เองเลยเหรอ!!!...นี่มันเท่ากับส่งเสริม มันไปทำผิด
นะป๊า..."
เหนือตะวัน ตอนที่ 23
เยาวเรศ ตื่นนอนในตอนสาย เธอเฝ้ามองใบหน้าของธนู ที่หลับสนิทเหมือนเด็กหนุ่มทั่วไป
เธอมองรอยแผลเป็นบนร่างกาย เพียงเห็น เธอก็รู้ว่าเป็นรอยจากกระสุนปืน ที่เฉียดร่างกาย
และรอยคมมีดที่ตรงยาวที่บริเวณแขนซ้ายตรงจาก บริเวณไหล่ ลงไปถึงศอก เยาวเรศใช้นิ้วสัมผัส
รอยแผลเป็นด้วยความไหลหลง กล้ามเนื้อที่แข็งราวเหล็กแผ่น แม้ในยามหลับ ธนูลืมตาขึ้นมามอง
พร้อมรอยยิ้ม เขาไม่มีทีท่าอิดโรยแม้แต่น้อย....
"ตื่นแล้วหรือจ๊ะ... เยาว์หิวไหม เดี๊ยวพี่จะทำอะไรให้ทาน รู้สึกว่าเราไม่ได้ทานอะไรตั้งแต่เย็น..."
เยาวเรศทำเหมือนแปลกใจ เอ่ยถามออกมา
"พี่ทำอาหารเป็นด้วยหรือคะ...เยาว์ไม่อยากเชื่อเลย..."
เธอยิ้ม พร้อมเอ่ยออกมา
"ถ้าพี่ทำไม่เป็น แล้วจะซื้อพวกผักกับของทะเลมาทำไม เยาวนอนนิ่งๆ รอชิมฝีมือพี่นะจ๊ะ..."
ธนูลงจากเตียง ทิ้งให้เยาวเรศนอนยิ้มบนเตียง อย่างมีความสุข ตอนนี้เธอคิดว่า ธนูเป็นของเธอ
โดยสมบูรณ์แล้ว...เธอไม่เคยมีความสุขแบบนี้เลย นับตั้งแต่เด็ก ถึงเธอจะมีพร้อมทุกสิ่ง เงินทอง
สิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน แต่ที่เธอยังคิดว่ามิได้รับ คือความรักจากบิดา ที่เธอคิดว่าบิดา
รักในธุรกิจต่างๆ และบรรดาอนุภรรยา ...เธอไม่รู้ตัวว่า ความจริงแล้วเธอมีรสนิยมชอบผู้ชายอายุ
มากกว่า ในคราวที่เธอมีคนรักตอนเรียนมหาวิทยาลัย ถึงแม้ชายหนุ่มจะดูแลเธอเป็นอย่างดี
แต่เธอกลับรู้ตัวนั่นมิใช่ความรัก แล้วเธอก็เป็นฝ่ายบอกเลิกชายคนรักของเธอ... เมื่อเลิกกัน เธอรู้สึก
เหมือนตน ปลดโซ่ตรวนออก...แต่ชายคนรักของเธอถึงกับเสียสูญไปหลายเดือน...เธอใช้ชีวิตอย่าง
อิสระโดยไม่ผูกมัดกับใคร...เหมือนอกหักบ้าง...แต่นั้นเป็นเพียงความรู้สึกที่เธอพ่ายแพ้เท่านั้น
มิใช่ความรัก
ครรชิตนั้นเฝ้ามองลูกสาวด้วยความเป็นห่วง โดยมิรู้ว่าเธอเป็นอย่างไร ครรชิตจึงคอยจัดการ
ผู้ชายที่ทำท่าจะเข้ามาสานสัมพันธ์ โดยจะให้ลูกน้องของเขาไปข่มขู่ จนชื่อเสียงของเธอเป็นที่พรั่นพรึง
ในหมู่หนุ่มๆ...
จนเยาวเรศเริ่มรู้จักกับธนู...ตอนแรก ครรชิตคิดว่าลูกสาวคงสานสัมพันธ์เพราะงานเป็นหลัก
แต่พอเวลาผ่านไป ครรชิตก็รู้ได้ว่า...เยาวเรศนั้น มีความรักให้กับธนูอย่างจริงจังอย่างยิ่ง ครรชิตนั้น
มิได้ขัดขวางความรักของเธอ มิใช่เพราะผลประโยชน์ทางธุรกิจ แต่ที่เขาเห็น ธนูนั้นนอกจากความ
ร่ำรวยที่สามารถดูแลลูกสาวของตนได้ ที่สำคัญ ธนูนั้นเป็นคนดีที่เขานับถือ ถึงแม้เขาจะไม่เคยรู้จัก
เป็นการส่วนตัว แต่ที่เขารับรู้ได้ก็เพราะ ชาวบ้านในละแวกใกล้เคียงให้ความเคารพรัก รวมทั้งข่าว
ที่เขารักภรรยาเพียงคนเดียว มันทำให้คนที่มีหลายรักอย่างเขานับถือ
เยาวเรศนั่งที่โต๊ะรับประทานอาหาร ที่อยู่ระเบียงบ้าน ที่สามารถมองเห็นชายหาด ธนูเตรียม
อาหารหลายชนิด บนโต๊ะ เธอไม่คิดว่าเวลาไม่นาน ธนูจะเตรียมอาหารได้มากมายขนาดนี้ แล้วที่
สำคัญ รสชาติของอาหารถูกปากเธอยิ่งนัก เยาวเรศมิได้คิดว่ามันอร่อยเพราะเขาเป็นคนปรุง แต่เป็น
รสชาติที่เธอชอบ นั่นหมายถึงความเอาใจใส่ในรายละเอียด รสชาติที่เธอชอบคือกลางๆ ไม่เผ็ด
ไม่เค็ม ไม่หวาน ธนูเอาอกเอาใจเธอ...จนใจเธอ แอบคิดไปว่า นี่คือธนูอีกคนหรือไม่... ถึงเธอจะ
แปลกใจ ในการเปลี่ยนแปลงของธนู... แต่มันทำให้เธอ มีความสุขอย่างยิ่ง หลังจากที่รับประทาน
อาหารเที่ยงจนอิ่มหนำ... เยาวเรศ กับธนูก็นั่งอยู่ที่เก้าอี้พับชายหาด ด้วยกัน เธอเอ่ยออกมาถึง
สิ่งที่จะทำเพื่อเขา
"ถ้าเมื่อวาน พี่ไม่มาหาเยาว์ ป่านนี้เยาว์คงไปจัดการแก้แค้นให้พี่ไปแล้ว..."
สายตาของเยาวเรศที่จับจ้องมา มีแต่ความภักดีให้ธนู เขาหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเผยออกมา
"ถ้าเยาว์หมายถึงไอ้คนชั่ว ที่ติดคุกอยู่...เยาว์ไม่ต้องจัดการ...เรื่องสกปรกพวกนี้หรอก...เพราะคนชั่ว
ย่อมได้รับกรรมชั่วของมันเอง...พี่อยากให้มันอยู่ไปก่อน...เพื่อสำนึกความผิด...ตอนมันออกมาจากคุก
พี่ค่อยตามเล่นงานมันอีกที...อย่างนี้...มันถึงจะได้รับกรรมอย่างสาสม...ดีกว่าให้มันตายไปก่อน...
เพราะความตายมันเป็นจุดสิ้นสุด...ไม่ใช่การเริ่มต้น...หึ..ๆ..."
ความคิดนี้ ออกมาจากธนู มันทำให้เยาวเรศคิดถึงความร้ายกาจของชายคนรัก เธอยิ้มออกมาอย่าง
พอใจ...สายตาเป็นประกาย
"เยาว์เกือบทำให้จุดประสงค์ของพี่ ต้องเสียเปล่า...เยาว์ขอโทษนะคะ ที่ทำอะไรโดยพละการ โดยมิได้
ปรึกษาพี่ก่อน..."
ธนูยิ้มมุมปาก ก่อนจะกล่าวออกมา
"เยาว์ไม่ต้องขอโทษพี่หรอก...เพราะมันเป็นความปรารถนาดี...ที่เยาว์คิดจะทำเพื่อพี่ ความจริงพี่รู้สึก
ดีด้วยซ้ำ ที่เยาว์เป็นเดือดเป็นแค้นแทนพี่ มากกว่าคนอื่นๆ...นี่แหละผู้หญิงที่จะยืนข้างพี่...นายธนูผู้นี้
ต้องเป็นคุณ....เท่านั้น...เยาวเรศของผม..."
สายตาที่ร้อนดั่งไฟปรากฎขึ้นอีกครั้ง เยาวเรศยิ้มรับอย่างร้อนแรง นั่นหมายถึง ทั้งสองต้องการกัน
และกัน...อีกครั้ง...และอีกครั้ง......
...................................................
ครรชิตกำลังตรวจงานที่จะส่งมอบ ให้ลูกค้าที่โต๊ะทำงาน ส.ส.ปารมี ลูกชายคนโต เดินเข้ามาใน
ห้องส่วนตัว เพื่อคุยธุระสำคัญ
"ป๊าครับ...ผมว่า ยัยเยาว์จะไม่ใกล้ชิด พ่อเลี้ยงมากเกินไปหน่อยหรือ ผมว่ามันต้องมีอะไรแน่ๆ ถึงได้มา
ทำตัวสนิทสนม แล้วยัยเยาว์ก็รู้สึกเป็นเอามาก...นี่ผมเพิ่งรู้ว่า มันถึงขนาด ติดต่อไอ้ชาติ ให้หาคนไป
จัดการใครก็ไม่รู้ ในคุก...ดีนะที่มันไม่ได้ไปตามนัด......ไม่งั้นชื่อเสียงเราไม่ป่นปี้หมดหรือ..."
ปารมี รู้สึกไม่สบอารมณ์ในเรื่องนี้มาก จึงเอามาบอกครรชิต
"ไอ้นี่...แกจะกลัวอะไร...ป๊าเป็นคนให้ยัยเยาว์ไปหาไอ้ชาติเอง...แค่สั่งฆ่าคน สองคน มันจะอะไรกัน
นักหนาว๊ะ!!!...ไอ้ ส.ส....."
ปารมียิ่งอารมณ์เสียเข้าไปใหญ่...แทนที่พ่อจะห้ามปราม แต่กับสนับสนุน ในเรื่องแบบนี้
"นี่อะไรกัน....ป๊าเป็นคนแนะนำไอ้ชาติกับยัยเยาว์เองเลยเหรอ!!!...นี่มันเท่ากับส่งเสริม มันไปทำผิด
นะป๊า..."