หลังจากเราได้อ่านเหตุการณ์นี้
http://topicstock.pantip.com/silom/topicstock/2009/10/B8434173/B8434173.html เราเลยอยากเล่าเรื่องของเราบ้างมันก็เริ่มจากปี 2540 เหมือนกัน ตอนนั้นเรายังเด็กอยู่ไม่ค่อยรู้เรื่องอะไร โกงแชร์ไรนั่นอีก เรื่องมีอยู่ว่าแม่เราติดเงินกู้นอกระบบ (หมวกกันน็อค) นานมากเลยนะ 10 กว่าปีได้เราเห็นและจำมาตลอดเราช่วยอะไรแม่ไม่ได้เราเหนื่อย เราท้อ จะถอยก็ไม่ได้ แอบร้องไห้คนเดียวทุกวัน
เมื่อปี 2546 เรากำลังจะจบ ม.3 แล้วต้องเรียนต่อเราเลือกสายอาชีพจะต่อวิทยาลัยแล้วบ้านแต่ด้วยความที่วิลัยเรียกเก็บเงินค่า เสื้อผ้า + เกี่ยวเนื่องการศึกษาก่อนประมาณ1300.- ้แม่เราไม่มีให้แต่แกไม่บอกว่าไม่มี แกบอกไปเข้าเทคโนมั๊ย? เราก็ งงๆๆ เทคโนมันเอกชนนี่นา แต่สังเกตจนรู้แม่ไม่มีเงินให้จ่ายเราเสียใจมากเราอยากเรียนกับเพื่อนถ้าเราไปเทคโนมันยืดเวลาออกไปเพราะเทคโนเปิดเดือนมิถุนาเราต้องไปคนเดียวก็เก็บตัวร้องไห้ออกแนวต่อต้าน พอลงมาเข้าห้องน้ำเห็นแม่นั่งร้องไห้ที่ห้องครัวเรารู้สึกผิดมากเลยยอมไปตาบเอาดาบหน้าก่อนเข้าเราขอทุนเรียนโชคดีเราได้ทุนเรียนฟรี3ปีไม่เสียค่าเทอมแต่ค่าการศึกษาอื่นๆเราเสียหมด พอเรียนไปได้สักพักเรายังไม่จ่ายค่าเข้าใหม่ๆเลยนะจนกระทั่งสอบใครที่ไม่ได้จ่ายตังค์เค้าจะไม่ให้สอบต้องไปขออนุญาติเข้าห้องสอบจากห้องวิชาการต่างๆเราก็ทำจนได้สอบแหล่ะเหตุผลเดิมไม่มีตังค์ แม่เราขายก๋วยเตี๋ยวตั้งแต่ปี 42 มีคนแนะนำให้กู้เจ้าหนี้นอกระบบมาแม่ก็กู้มา5000 จ่ายวัน200 ตอนแรกก็โอเคจ่ายได้จ่ายดีส่วนมากเจ้าหนี้มันมาในรูปแบบทองรูปพรรณแบบทุกกฏหมายจดทะเบียนไรสักอย่างนี่แหล่ะ พอขายไม่ดีช่วงหน้าฝนแม่เริ่มสะดุด ขาดไปวันมันก็ด่า ทีนี้ขาดติดกันมันด่าเจ็บมากเห็นแม่น้ำตาคลอ(แม่เป็นคนขี้แยนะ) เราเริ่มรู้อะไรมากละแต่ไม่รู้จะหาเงินที่ไหนเงินกู้เราได้เดือนละ300เองยกให้แม่หมดเลย ทีนี้ไม่มีจ่ายอีกแม่ก็ทำเรื่องกู้ใหม่(นอกระบบเหมือนเดิม) กู้เจ้านี้มาปิดเจ้าโน้นทำไปเรื่อยๆจนกระทั่งจ่ายวันละ1200 (รวมน้ำหนักทองแม่จ่ายไปเกือบ100บาทละ) ติดอยู่วนเวียนแบบนี้มาเรื่อยๆจนถึงปี56 14ปีทรมานมากเราไม่ได้เรียนต่อ เราวุฒิน้อยไปทำงานเขาไม่รับเราเลยมาเปิดร้านซักรีดทุกวันนี้ก็ทำ แต่แม่มีปัญหากับเจ้าของที่ขายก๋วยเตี๋ยวเขาไม่ให้ขายเขาให้รื้อกระทันหัน....ตันเลยค่ะไม่รู้จะไปหาที่ไหนรายวันก็ต้องจ่ายวัน1300บาท เครียดมากบ้านเราก็เข้าธนาคารตอนนี้ธนาคารจะยึด มันเหมือนปัญหาทุกอย่างประเดประดังกันเข้ามาพร้อมๆกันเหนื่อย เราหาให้แม่เท่าไหร่ก็ไม่พอ เอารถเข้าไฟแนนซ์ให้อีก2คันก็ยังติดเขาไม่จ่ายมา2เดือนละ เครื่องซักผ้าเราก็หยุดไม่ได้ผ่อนเพราะเทเงินให้แม่ไป2หมื่น ตอนนี้เงินเราหมด ผ้าก็ไม่ค่อยได้ซักแม่ไม่มีทุนมาขายของ จนกระทั่งวันหนึ่งคนข้างๆร้านสงสารให้แม่ยืมคนละ1000 3คนแล้วทยอยให้วันละ50บาททีละคนตอนนี้เขายังไม่เก็บรอสักพัก แต่เจ้าของที่หมั่นไส้แม่มั้งไปโทรบอกเจ้าหนี้ทุกคนว่าแม่ขายแล้วเขาก็มาเก็บมา มาด่า มาพร้อมๆกันเราเห็นแม่ร้องไห้เราได้เงินอะไรมาเราก็ให้แม่ทั้งๆที่เราก็อยากใช้เงิน เราอยากจ่ายค่าเน็ตเราก็ต้องอดไม่เล่นไม่ใช้ให้แม่ เราอยากกินขนมแค่5บาทเราไม่กล้ากิน เราหิวข้าวจานละ30เราไม่กล้าซื้อ เมื่อวานเราซักผ้าได้500กว่าบาทแม่ขายและต้องจ่ายเจ้าหนี้แค่ช่วงเช้า300ขายได้400กว่าแล้วตอนแย็นจะเอาอะไรมาขายเราก็เอาเงิน500นี้ให้ไป ตอนเย็นมาเห็นแกหน้าเศร้าเลยรู้ว่าเครียดเพราะอีกเจ้ามันรู้ว่าแม่ขายวันจันทร์ต้องจ่ายมัน260+300 แล้วจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อของขายต่อตอนเย็น วันนี้โชคดีหน่อยเราได้ค่าซักผ้า+รีดผ้ามาเยอะ ตอนนี้เรามีอยู่700พรุ่งนี้แม่จะหมดอีกเจ้าเขาเรียกเก็บ700เพราะเกินสัญญาเราจะยกให้แม่ แต่อีก560 แม่จะเอาจากไหน (เราเครียดมากๆตอนพิมไปก็ร้องไห้ไป) เราไปกู้คนแถวบ้าน50,000.- เราจะจ่ายให้เดือน6000 เป็นเวลา1ปี ให้ดอก 22000 ไม่มีใครช่วยเหลือไม่มีใครเอาเขาเห็นเราล้ม เขากลัวเรากับแม่เราจะหาหนทางไหนที่จะปิดต้นทุกบาทแล้วขายของไปเราได้กำไรจากการขายของวันละเกือบ600 เจียดเก็บวันละ200ให้ครบ6000/เดือนมันได้อยู่แล้วแต่ไม่มีเลยไม่มีใครกล้าให้เราก็เข้าใจ เราเหนื่อย เราท้อ ถ้าพรุ่งนี้ให้เจ้าหนี้ไปหมดวันมะรืนเราจะเอาที่ไหนมาขาย ทำไมเพื่อนแม่เจ้าของที่ถึงใจดำ ทำไมถึงต้องบอกว่าแม่อยู่ไหน ขายที่ไหน แม่สอนให้เราทำแต่ความดีตัวแม่เองก็ทำแต่ความดีไม่กินเหล้า ไม่เล่นการพนัน ไม่แต่งตัว ทำไมฟ้าไม่เห็นใจเราบ้างเราร้องไห้คนเดียวทุกวัน เราไม่มีทางออกไหนเลยเหรอ วันนี้เราก็ยังไม่ได้กินข้าวเครียดค่ะอยากเล่าให้คนอื่นฟังพอเอ่ยเรื่องเงินมีแต่ลุกหนีไม่มีเลย มี จขกท ที่ห้องก้นครัวท่านหนึ่งเขาให้เตาปิ้งย่างมาเราขอเขาให้เราแถมทุนซื้อก๊สอีกเราดีใจมากเราขอบคุณเขาเราขายหมูปิ้งเสริมกับแม่ตอนเช้าเราก็เอาตังให้แม่หมดเลยอ่ะ ตอนนี้เราเห็นแม่เครียดไม่ยิ้มไม่แย้มหน้าตาอิดโรยมาก แม่เป็นคนเฮฮาไม่ว่าสถาณการณ์ไหนแม่ก็เฮฮาตั้งแต่ไม่ได้ขายก๋วยเตี๋ยวแม่เศร้ามากอ่ะ แม่เครียดเรากลัวว่าแม่จะแอบฆ่าตัวตาย เราขาดแม่ไม่ได้ ตอนนี้แม่อยู่หน้าห้องเราร้องไห้แบบเก็บเสียงที่สุดกลัวแม่ได้ยิน ทุกคนว่าเราจะทำยังไงดี เราเคยคิดนะเห็นพวกมิจฉาชีพถือป้ายประกาศให้คนช่วยคนก็ช่วยนี่เรื่องเราเป็นเรื่องจริงเราอยากทำแต่เราไม่ได้ ยังไงมันก็เหมือนหลอกลวง เราคิดมากจริงๆนะ (ขอโทษผู้อ่านนะคะที่มีใจคิดแบบมิจฉาชีพคือมันตันค่ะแต่ไม่ได้ทำ) ช่วงที่อิชิตันแจกแม่ลงทุนวัน10บาทซื้อแบบกล่องมาหวังจะโชคดีบ้าง บ้านเราเป็นถึงขนาดนี้วันที่26ที่จะถึงนี้ธนาคารจะยึดบ้าน รถก็ยังไม่จ่าย เครื่องซักผ้าเราอีก เรารู้ดีว่าแม่เครียดเพราะเงินที่เีราได้มาเราให้แกหมด ไม่มีโครงการทุนชีวิต หรือ อะไรที่เป็นแนวทางช่วยเราได้บ้างเหรอ ท้อค่ะจะตายก็ไม่ได้ไม่อยากทิ้งแม่ถ้าเราตายแม่ได้7หมื่นกว่าพอปิดหนี้แน่แต่ใครจะดูแลแม่ต่อจากเราอ่ะ น้องก็ยังเด็ก หมดสิ้นทุกอย่างแล้วค่ะตอนนี้ไม่เหลืออะไรเลยแม้แต่กำลังใจ :'(
ขอโทษผู้อ่านทุกคนหากมีสิ่งไหนที่ก่อให้เกิดความรู้สึกว่าเราหลอกลวงเราไม่ได้หลอกค่ะเราแค่ต้องการระบาย เราอึดอัดพูดที่ไหนก็ไม่ได้วันต่อไปเราจะหาตังค์ที่ไหนให้แม่เราคิดอยู่แค่นี้ แค่นี้จริงๆจากใจลูกคนนึงที่รักแม่ยิ่งกว่าชีวิตตัวเอง T^T
หนี้นอกระบบ
เมื่อปี 2546 เรากำลังจะจบ ม.3 แล้วต้องเรียนต่อเราเลือกสายอาชีพจะต่อวิทยาลัยแล้วบ้านแต่ด้วยความที่วิลัยเรียกเก็บเงินค่า เสื้อผ้า + เกี่ยวเนื่องการศึกษาก่อนประมาณ1300.- ้แม่เราไม่มีให้แต่แกไม่บอกว่าไม่มี แกบอกไปเข้าเทคโนมั๊ย? เราก็ งงๆๆ เทคโนมันเอกชนนี่นา แต่สังเกตจนรู้แม่ไม่มีเงินให้จ่ายเราเสียใจมากเราอยากเรียนกับเพื่อนถ้าเราไปเทคโนมันยืดเวลาออกไปเพราะเทคโนเปิดเดือนมิถุนาเราต้องไปคนเดียวก็เก็บตัวร้องไห้ออกแนวต่อต้าน พอลงมาเข้าห้องน้ำเห็นแม่นั่งร้องไห้ที่ห้องครัวเรารู้สึกผิดมากเลยยอมไปตาบเอาดาบหน้าก่อนเข้าเราขอทุนเรียนโชคดีเราได้ทุนเรียนฟรี3ปีไม่เสียค่าเทอมแต่ค่าการศึกษาอื่นๆเราเสียหมด พอเรียนไปได้สักพักเรายังไม่จ่ายค่าเข้าใหม่ๆเลยนะจนกระทั่งสอบใครที่ไม่ได้จ่ายตังค์เค้าจะไม่ให้สอบต้องไปขออนุญาติเข้าห้องสอบจากห้องวิชาการต่างๆเราก็ทำจนได้สอบแหล่ะเหตุผลเดิมไม่มีตังค์ แม่เราขายก๋วยเตี๋ยวตั้งแต่ปี 42 มีคนแนะนำให้กู้เจ้าหนี้นอกระบบมาแม่ก็กู้มา5000 จ่ายวัน200 ตอนแรกก็โอเคจ่ายได้จ่ายดีส่วนมากเจ้าหนี้มันมาในรูปแบบทองรูปพรรณแบบทุกกฏหมายจดทะเบียนไรสักอย่างนี่แหล่ะ พอขายไม่ดีช่วงหน้าฝนแม่เริ่มสะดุด ขาดไปวันมันก็ด่า ทีนี้ขาดติดกันมันด่าเจ็บมากเห็นแม่น้ำตาคลอ(แม่เป็นคนขี้แยนะ) เราเริ่มรู้อะไรมากละแต่ไม่รู้จะหาเงินที่ไหนเงินกู้เราได้เดือนละ300เองยกให้แม่หมดเลย ทีนี้ไม่มีจ่ายอีกแม่ก็ทำเรื่องกู้ใหม่(นอกระบบเหมือนเดิม) กู้เจ้านี้มาปิดเจ้าโน้นทำไปเรื่อยๆจนกระทั่งจ่ายวันละ1200 (รวมน้ำหนักทองแม่จ่ายไปเกือบ100บาทละ) ติดอยู่วนเวียนแบบนี้มาเรื่อยๆจนถึงปี56 14ปีทรมานมากเราไม่ได้เรียนต่อ เราวุฒิน้อยไปทำงานเขาไม่รับเราเลยมาเปิดร้านซักรีดทุกวันนี้ก็ทำ แต่แม่มีปัญหากับเจ้าของที่ขายก๋วยเตี๋ยวเขาไม่ให้ขายเขาให้รื้อกระทันหัน....ตันเลยค่ะไม่รู้จะไปหาที่ไหนรายวันก็ต้องจ่ายวัน1300บาท เครียดมากบ้านเราก็เข้าธนาคารตอนนี้ธนาคารจะยึด มันเหมือนปัญหาทุกอย่างประเดประดังกันเข้ามาพร้อมๆกันเหนื่อย เราหาให้แม่เท่าไหร่ก็ไม่พอ เอารถเข้าไฟแนนซ์ให้อีก2คันก็ยังติดเขาไม่จ่ายมา2เดือนละ เครื่องซักผ้าเราก็หยุดไม่ได้ผ่อนเพราะเทเงินให้แม่ไป2หมื่น ตอนนี้เงินเราหมด ผ้าก็ไม่ค่อยได้ซักแม่ไม่มีทุนมาขายของ จนกระทั่งวันหนึ่งคนข้างๆร้านสงสารให้แม่ยืมคนละ1000 3คนแล้วทยอยให้วันละ50บาททีละคนตอนนี้เขายังไม่เก็บรอสักพัก แต่เจ้าของที่หมั่นไส้แม่มั้งไปโทรบอกเจ้าหนี้ทุกคนว่าแม่ขายแล้วเขาก็มาเก็บมา มาด่า มาพร้อมๆกันเราเห็นแม่ร้องไห้เราได้เงินอะไรมาเราก็ให้แม่ทั้งๆที่เราก็อยากใช้เงิน เราอยากจ่ายค่าเน็ตเราก็ต้องอดไม่เล่นไม่ใช้ให้แม่ เราอยากกินขนมแค่5บาทเราไม่กล้ากิน เราหิวข้าวจานละ30เราไม่กล้าซื้อ เมื่อวานเราซักผ้าได้500กว่าบาทแม่ขายและต้องจ่ายเจ้าหนี้แค่ช่วงเช้า300ขายได้400กว่าแล้วตอนแย็นจะเอาอะไรมาขายเราก็เอาเงิน500นี้ให้ไป ตอนเย็นมาเห็นแกหน้าเศร้าเลยรู้ว่าเครียดเพราะอีกเจ้ามันรู้ว่าแม่ขายวันจันทร์ต้องจ่ายมัน260+300 แล้วจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อของขายต่อตอนเย็น วันนี้โชคดีหน่อยเราได้ค่าซักผ้า+รีดผ้ามาเยอะ ตอนนี้เรามีอยู่700พรุ่งนี้แม่จะหมดอีกเจ้าเขาเรียกเก็บ700เพราะเกินสัญญาเราจะยกให้แม่ แต่อีก560 แม่จะเอาจากไหน (เราเครียดมากๆตอนพิมไปก็ร้องไห้ไป) เราไปกู้คนแถวบ้าน50,000.- เราจะจ่ายให้เดือน6000 เป็นเวลา1ปี ให้ดอก 22000 ไม่มีใครช่วยเหลือไม่มีใครเอาเขาเห็นเราล้ม เขากลัวเรากับแม่เราจะหาหนทางไหนที่จะปิดต้นทุกบาทแล้วขายของไปเราได้กำไรจากการขายของวันละเกือบ600 เจียดเก็บวันละ200ให้ครบ6000/เดือนมันได้อยู่แล้วแต่ไม่มีเลยไม่มีใครกล้าให้เราก็เข้าใจ เราเหนื่อย เราท้อ ถ้าพรุ่งนี้ให้เจ้าหนี้ไปหมดวันมะรืนเราจะเอาที่ไหนมาขาย ทำไมเพื่อนแม่เจ้าของที่ถึงใจดำ ทำไมถึงต้องบอกว่าแม่อยู่ไหน ขายที่ไหน แม่สอนให้เราทำแต่ความดีตัวแม่เองก็ทำแต่ความดีไม่กินเหล้า ไม่เล่นการพนัน ไม่แต่งตัว ทำไมฟ้าไม่เห็นใจเราบ้างเราร้องไห้คนเดียวทุกวัน เราไม่มีทางออกไหนเลยเหรอ วันนี้เราก็ยังไม่ได้กินข้าวเครียดค่ะอยากเล่าให้คนอื่นฟังพอเอ่ยเรื่องเงินมีแต่ลุกหนีไม่มีเลย มี จขกท ที่ห้องก้นครัวท่านหนึ่งเขาให้เตาปิ้งย่างมาเราขอเขาให้เราแถมทุนซื้อก๊สอีกเราดีใจมากเราขอบคุณเขาเราขายหมูปิ้งเสริมกับแม่ตอนเช้าเราก็เอาตังให้แม่หมดเลยอ่ะ ตอนนี้เราเห็นแม่เครียดไม่ยิ้มไม่แย้มหน้าตาอิดโรยมาก แม่เป็นคนเฮฮาไม่ว่าสถาณการณ์ไหนแม่ก็เฮฮาตั้งแต่ไม่ได้ขายก๋วยเตี๋ยวแม่เศร้ามากอ่ะ แม่เครียดเรากลัวว่าแม่จะแอบฆ่าตัวตาย เราขาดแม่ไม่ได้ ตอนนี้แม่อยู่หน้าห้องเราร้องไห้แบบเก็บเสียงที่สุดกลัวแม่ได้ยิน ทุกคนว่าเราจะทำยังไงดี เราเคยคิดนะเห็นพวกมิจฉาชีพถือป้ายประกาศให้คนช่วยคนก็ช่วยนี่เรื่องเราเป็นเรื่องจริงเราอยากทำแต่เราไม่ได้ ยังไงมันก็เหมือนหลอกลวง เราคิดมากจริงๆนะ (ขอโทษผู้อ่านนะคะที่มีใจคิดแบบมิจฉาชีพคือมันตันค่ะแต่ไม่ได้ทำ) ช่วงที่อิชิตันแจกแม่ลงทุนวัน10บาทซื้อแบบกล่องมาหวังจะโชคดีบ้าง บ้านเราเป็นถึงขนาดนี้วันที่26ที่จะถึงนี้ธนาคารจะยึดบ้าน รถก็ยังไม่จ่าย เครื่องซักผ้าเราอีก เรารู้ดีว่าแม่เครียดเพราะเงินที่เีราได้มาเราให้แกหมด ไม่มีโครงการทุนชีวิต หรือ อะไรที่เป็นแนวทางช่วยเราได้บ้างเหรอ ท้อค่ะจะตายก็ไม่ได้ไม่อยากทิ้งแม่ถ้าเราตายแม่ได้7หมื่นกว่าพอปิดหนี้แน่แต่ใครจะดูแลแม่ต่อจากเราอ่ะ น้องก็ยังเด็ก หมดสิ้นทุกอย่างแล้วค่ะตอนนี้ไม่เหลืออะไรเลยแม้แต่กำลังใจ :'(
ขอโทษผู้อ่านทุกคนหากมีสิ่งไหนที่ก่อให้เกิดความรู้สึกว่าเราหลอกลวงเราไม่ได้หลอกค่ะเราแค่ต้องการระบาย เราอึดอัดพูดที่ไหนก็ไม่ได้วันต่อไปเราจะหาตังค์ที่ไหนให้แม่เราคิดอยู่แค่นี้ แค่นี้จริงๆจากใจลูกคนนึงที่รักแม่ยิ่งกว่าชีวิตตัวเอง T^T