แน่หรือว่าการน้อมจิตไปเพื่ออาสวักขยญาณ อาศัย อาการเข้า - ออกฌาณ อยู่เนือง ๆ ?

อาสวักขนญาน เป็น1ในวิชชา8 กำจัดอาสวะที่เกิดในจิต รูป เวทนา สัญญา สังารวิญญาน เป็นอาสวะ เป็นเหตุแห่งกิเลส การเข้าถึงอาศัย3ข้อ 1. สมาธิในระดับฌาน3ขึ้นไป เป็นผู้รู้ 2.รู้ แยกชัดในจิตได้ว่าอะไร คือ รูป เว

การโน้มน้อมจิต คือทำอย่างไร ผมเคยอ่าน กระทู้เก่าๆ น่าสนใจเลยทีเดียว เลยอยากนำมารีวิวใหม่ ก่อนอื่นผมขอเสนอความคิดเห็นของผมก่อน ถึงแม้ว่าจะเป็นความคิดเห็นที่ไม่เลิศสักเท่าไหร่ อย่างน้อยก็นำร่องให้คนมา

จิตมี2ชนิด 1จิตที่มีลักษณะเกิดและดับสลับกันไปทั้งคืนและวันพบได้เมื่อมีอวิชชาอันมีปัจจัยมาจากนิวรณ์5 2จิตที่ไม่มีอวิชชาเพราะละนิวรณ์5ได้(จิตนี้มีลักษณะคล้ายแก้วไพฑูรย์)จึงบรรลุวิชา8ประการได้แก่ 1.วิ

ภิกษุนั้นเมื่อจิตเป็นสมาธิ  บริสุทธิ์ผ่องแผ้ว ไม่มีกิเลส ปราศจากอุปกิเลส จิตอ่อน ควรแก่การงาน ตั้งมั่น ไม่หวั่นไหว อย่างนี้ ย่อมโน้มน้อมจิตไปเพื่ออาสวักขยญาณ ย่อมรู้ชัดตามเป็นจริงว่า &n

การสนทนานี้เป็นการปะทะสังสรรค์ทางปัญญาที่น่าสนใจระหว่าง นักวิชาการพุทธศาสน์ (The Quest) ผู้มองโลกผ่านเลนส์แห่งสัจธรรมอันมั่นคง กับ AI ที่ทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมโยงความสับสนวุ่นวายของปรัชญาโลกปี 2026

เมื่อสัมผัสอมตธาตุที่เป็น ความสุข สงบ เบา โล่ง ว่าง ด้วยวามรู้สึกได้ ก็น้อมพลังนั้นมาที่รูป ที่รูปจะเป็นดั่งภาชนะบรรจุด้วยอมตธาตุนั้น พลังอมตธาตุจะกลืนกายไปกับอากาส เห็นว่าทุกส่วนของกายที่แตกการจายน

พระพุทธเจ้าทรงอธิบายหลักสำคัญมากว่า ฌานไม่ใช่ที่สุดของทาง แต่เป็น “ฐาน” สำหรับทำลายอาสวะให้สิ้นได้ พระองค์ตรัสว่า ความสิ้นไปแห่งอาสวะทั้งหลาย สามารถเกิดขึ้นได้โดยอาศัยปฐมฌาน ทุติยฌาน ตติย

สืบเนื่องจากกระทู้ https://pantip.com/topic/38355006/comment3-1 http://www.84000.org/tipitaka/attha/v.php?B=22&A=419&Z=450 พระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๒ พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ ๑๔ อังคุตตรนิกาย ปัญจก-

(บางส่วน) ภิกษุนั้นเมื่อจิตเป็นสมาธิ บริสุทธิ์ผ่องแผ้ว ไม่มีกิเลส ปราศจากอุปกิเลส อ่อน ควรแก่การงาน ตั้งมั่น ไม่หวั่นไหว อย่างนี้ ย่อมโน้มน้อมจิตไปเพื่ออาสวักขยญาณ ....ย่อมรู้ชัดตามเป็นจริงว่า