พ่อคาดหวังว่าลูกจะต้องเรียนเก่ง

อ่านแล้วนึกถึงพ่อเราเลยค่ะ

สอนการบ้านทีไหร่โดนตี  ทะเลาะกันทุกครั้ง

ถามว่าจำอะไรได้ไหมที่พ่อสอน  จำไม่ได้เลย เพราะมัวแต่ร้องไห้ สะอึกสะอืน และไม่มีอารมณ์จะเรียนรู้อะไรทั้งสิ้น

เปรียบเทียบให้พี่ชายสอน  สอนไปเล่นไป  สอนแบบเล่าให้ฟัง  เช่น  พ่อเราสอน ก.ไก่  ต่อไป ต้อง ข.ไข่   ข.ขวด  . . . .

แต่พี่เราสอน  ก.ไก่ ไม่มีหัว    ภ.สำเภา  หัวอยู่ข้างนอก     ถ.ถุงขี้กลัวหดหัวอยู่ข้างใน  อะไรงี้อ่ะค่ะ

เราจำได้เพราะพี่สอนซะมากกว่า   หรือภาษาอังกฤษเราจะเล่นกันเป็นเกมน่ะค่ะ  เช่นอยากให้รู้เรื่องคำศัพท์ของใช้ในบ้าน

ก็เล่นเป็นลายแทงขุมทรัพย์  เช่น  ให้คำว่า newspaper  เราก็ต้องเปิดศัพท์แล้วว่า คำนี้แปลว่าอะไร  พอแปลได้ก็ไปหยิบก็จะมีคำศัพท์คำต่อไป ๆ แล้วเราก็หาไปเรื่อย ๆ จนกกว่าจะเจอขุมทรัพย์

เราว่าอยากนี้ทำให้จำศัพท์ได้เยอะกว่ามานั่งตี ๆ ๆ ท่อง ๆ ทั้งน้ำตาอีกอ่ะคะ