ย้ายตามสามีมาทำงานอีกที่ ขณะนั้นมีปัญหาหลายอย่าง และเหุตผลหลายประการ ตอนนั้นก็คิดว่าเตรียมห้องไว้ให้พ่อกะแม่มา เลือกเป็นหมู่บ้านที่มีสโมสร พ่อแม่มาอยู่ กลางวันตอนเราไปทำงานขะได้ไม่เบื่อ เดินเล่นได้ มีระบบรักษาความปลอดภัย
แต่ผ่านมาปีนึง พ่อแม่ยังไม่มา แต่เราคิดถึงบ้านจัง ได้กลับบ้านแค่เดือนละครั้ง คิดถึงพ่อมาก เพราะครั้งสุดท้ายที่กลับไปพ่อดูแก่ไปมาก ใจหาย
เมื่อก่อนจะคิดว่าพ่อดุไม่ค่อยได้คุยกับพ่อ พ่ออยากให้เรียนพยาบาลเราไม่ชอบ พ่อบอกว่าถ้าเรียนอย่างอื่นไม่มีงานทำพ่อไม่เลี้ยง เราเสียใจไม่เข้าใจทำไมต้องอยากให้เรียนในสิ่งที่ไม่ชอบ -- ตอนนี้เข้าใจแล้ว พอมีลูกชายอายุ 4 ขวบ ห่วงเค้ามาก คิดว่าถ้าเราไม่อยู่เค้าจะเป็นยัง อยากให้มีงานการมั่นคง
เวลาพ่อมองเรา เราจะรู้สึกอึดอัด - - เราคงลืมไปว่าตอนเด็กๆ เราชอบมองพ่อกับแม่แค่ไหน เหมือนลูกเราตอนนี้ ชอบมองเรา เรียกเราแค่เราหันไปยิ้มให้เค้าก็มีความสุขมากแล้ว เราก็ชอบมองด๔เวลาลูกทำอะไร แต่พอโตเรากลับอึดอัดที่พ่อมอง
ช่วงที่เลี้ยงลูกอยู่บ้านเป็นช่วงที่เหนื่อยแลัเครียดเมากๆ ทั้งๆที่ได้อยู่กับพ่อและแม่ แต่เรากลับไม่สำนึกเลย มัวแต่เครียด
พอย้ายมา คืดถึงมากๆเลย โทรคุยทุกวัน ไปหาได้แค่เดือนละครั้ง ซื้อของอร่อยไปฝาก แต่อยากให้พ่อกะแม่มาอยู่ด้วยมากกว่า เพราะชีวิตมันสั้น อยากจะได้ดูแลใกล้ชิดท่านนานๆ ที่สุดเท่าที่จะทำได้
กลับไปก็ถามว่าจะหาทางย้ายกลับมาเพื่ออยู่กับพ่อแม่ได้มั้ย ท่านก็ไม่ยากให้มา บอกว่ายังอยู่กันได้ ให้อยู่ให้มีความสุขเลี้ยงลูกให้ดีก็พอ แก่กว่านี้เค้าจะมาอยู่ด้วยเอง แต่มาอยู่ไกลก็ใจหายเกิดอะไรขึ้นกว่าจะไปถึงก็ลำบาก
พ่อเป็นตำรวจทำงานไม่เป็นเวลา ตั้งแต่เด็กก็ไม่ได้ค่อยได้เจอได้อยู่ด้วยกัน พอพ่อเออรีเราทำงานพอดี อยากอยู่กับท่านมากๆ
ติดถึงพ่อกะแม่มากๆ อยากบอกว่าขอโทษและรักท่านที่สุด
ถ้าเป็นคุณ จะทำอย่างไร หาทางย้ายกลับไปโดยเอาลูกไปด้วยหรือเปล่า สามีบอกว่าตามใจจะไปก็ไปแต่เค้าไม่ไปไหนแล้ว
พ่อแม่เราก็รักหลานมาก ม่หลานคนเดียว ถ้าเราย้ายไปแล้ว หลานเสียใจ ท่านก็คงจะเสียใจเหมือนกัน
ตอนยี้ยังคิดไม่ออก ว่าจะตัดใจว่าต้องยอมรับผลการตัดสินใจของตัวเอง ถึงจะผิดพลาดย้ายมาแล้วก็ต้องเดินหน้าต่อไป แต่ลึกๆก็รู้สึกผิด คิดถึง เป็นห่วง พ่อแม่ตลอดเลย
คิดถึงพ่อแม่ค่ะ จะย้ายกลับไปดูแล ก็จะต้องแยกกับสามี สงสารลูก ไม่รู้จะทำอย่างไร
แต่ผ่านมาปีนึง พ่อแม่ยังไม่มา แต่เราคิดถึงบ้านจัง ได้กลับบ้านแค่เดือนละครั้ง คิดถึงพ่อมาก เพราะครั้งสุดท้ายที่กลับไปพ่อดูแก่ไปมาก ใจหาย
เมื่อก่อนจะคิดว่าพ่อดุไม่ค่อยได้คุยกับพ่อ พ่ออยากให้เรียนพยาบาลเราไม่ชอบ พ่อบอกว่าถ้าเรียนอย่างอื่นไม่มีงานทำพ่อไม่เลี้ยง เราเสียใจไม่เข้าใจทำไมต้องอยากให้เรียนในสิ่งที่ไม่ชอบ -- ตอนนี้เข้าใจแล้ว พอมีลูกชายอายุ 4 ขวบ ห่วงเค้ามาก คิดว่าถ้าเราไม่อยู่เค้าจะเป็นยัง อยากให้มีงานการมั่นคง
เวลาพ่อมองเรา เราจะรู้สึกอึดอัด - - เราคงลืมไปว่าตอนเด็กๆ เราชอบมองพ่อกับแม่แค่ไหน เหมือนลูกเราตอนนี้ ชอบมองเรา เรียกเราแค่เราหันไปยิ้มให้เค้าก็มีความสุขมากแล้ว เราก็ชอบมองด๔เวลาลูกทำอะไร แต่พอโตเรากลับอึดอัดที่พ่อมอง
ช่วงที่เลี้ยงลูกอยู่บ้านเป็นช่วงที่เหนื่อยแลัเครียดเมากๆ ทั้งๆที่ได้อยู่กับพ่อและแม่ แต่เรากลับไม่สำนึกเลย มัวแต่เครียด
พอย้ายมา คืดถึงมากๆเลย โทรคุยทุกวัน ไปหาได้แค่เดือนละครั้ง ซื้อของอร่อยไปฝาก แต่อยากให้พ่อกะแม่มาอยู่ด้วยมากกว่า เพราะชีวิตมันสั้น อยากจะได้ดูแลใกล้ชิดท่านนานๆ ที่สุดเท่าที่จะทำได้
กลับไปก็ถามว่าจะหาทางย้ายกลับมาเพื่ออยู่กับพ่อแม่ได้มั้ย ท่านก็ไม่ยากให้มา บอกว่ายังอยู่กันได้ ให้อยู่ให้มีความสุขเลี้ยงลูกให้ดีก็พอ แก่กว่านี้เค้าจะมาอยู่ด้วยเอง แต่มาอยู่ไกลก็ใจหายเกิดอะไรขึ้นกว่าจะไปถึงก็ลำบาก
พ่อเป็นตำรวจทำงานไม่เป็นเวลา ตั้งแต่เด็กก็ไม่ได้ค่อยได้เจอได้อยู่ด้วยกัน พอพ่อเออรีเราทำงานพอดี อยากอยู่กับท่านมากๆ
ติดถึงพ่อกะแม่มากๆ อยากบอกว่าขอโทษและรักท่านที่สุด
ถ้าเป็นคุณ จะทำอย่างไร หาทางย้ายกลับไปโดยเอาลูกไปด้วยหรือเปล่า สามีบอกว่าตามใจจะไปก็ไปแต่เค้าไม่ไปไหนแล้ว
พ่อแม่เราก็รักหลานมาก ม่หลานคนเดียว ถ้าเราย้ายไปแล้ว หลานเสียใจ ท่านก็คงจะเสียใจเหมือนกัน
ตอนยี้ยังคิดไม่ออก ว่าจะตัดใจว่าต้องยอมรับผลการตัดสินใจของตัวเอง ถึงจะผิดพลาดย้ายมาแล้วก็ต้องเดินหน้าต่อไป แต่ลึกๆก็รู้สึกผิด คิดถึง เป็นห่วง พ่อแม่ตลอดเลย