ผมเป็นคนต่างจังหวัดที่ย้ายเข้ามาเรียนในกรุงเทพฯ ปีแรกผมได้เรียนรู้และผ่านอะไรมามากมายเลยครับ สิ่งหนึ่งที่เป็นเรื่องที่ค้างคาใจสำหรับผมมากเลยก็คือ ทำไมที่เมืองนี้ถึงไม่มีที่ให้คนดียืนเลย ที่ผ่านมาผมเคยเชื่อและพยายามอย่างมากที่จะเชื่อนะครับว่าอย่างน้อยๆถ้าเราคิดที่จะทำดีมันต้องไม่มีคำว่าผิด กลับกันครับหลายคนที่ทำดีเช่นลงจากรถเพื่อวิ่งไปพาคุณยายข้ามถนน คนที่ช่วยพาคนพิการทางสายตาเดินขึ้นรถเมล์ คนกลุ่มนี้มักถูกสังคมมองว่าทำดีเอาหน้า ผมไม่ได้เหมารวมทั้งหมดนะครับ แค่ส่วนใหญ่ที่ผมเห็นมามันเป็นอย่างนี้จริงๆ
เคยมีครั้งหนึ่งผมขึ้นสะพานลอยเพื่อข้ามไปที่ปากซอยบ้านผมซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ตอนลงมาผมก็เห็นรถขายไส้กรอกอีสาน(ที่เขาทำเป็นก้อนกลมๆนะครับไม่แน่ใจว่าใช่หรือเปล่าผมคนใต้) ผมมีเงินติดตัวอยู่ประมาณหกสิบบาทตอนนั้นเงินสำรองผมก็หมดแล้วด้วย เลยเป็นมื้อสุดท้ายของเดือนสำหรับผม ผมคิดแค่ว่าลำพังบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปทั้งลังที่บ้านมันคงประทังความอยากอาหารของผมไม่ได้มาก จำเจ ผมก็เลยสั่งคนขายมาสองถุง ถุงละยี่สิบบาท เสร็จสรรพผมก็รับถุงไส้กรอกมา มีอยู่ถุงละหลายลูกเลยครับ เป็นลูกกลมๆเล็กๆ ตอนนั้นเองมีผู้ชายเร่ร่อนท่าทางหิวมากเดินมาข้างหลังผม จริงๆผมเห็นลุงคนนี้ตั้งแต่อยู่บนสะพานลอยแล้วครับ ลุงแกยืนจ้องรถขายไส้กรอกอีสานซึ่งไม่มีลูกค้ายืนรอซื้อเลยอยู่นานพอสมควรแล้ว ตอนนั้นผมก็รู้สึกสงสัยว่าลุงแกจะทำอะไร หรือต้องการอะไรจากผมหรือเปล่า ปรากฎว่าลุงแกเป็นไบ้ครับ แกทำท่าเหมือนอยากจะให้ผมแบ่งของในถุงให้แก จากท่าทางผมรู้ทันทีเลยว่า แกคงจะบอกผมว่าแกขอซักสองลูกได้ไหม ทั้งยังบอกอีกว่าไม่ได้ทานอะไรมาสองวันแล้ว แกปวดท้องแล้วก็หิวมาก ผมดูจากหน้าตาก็ค่อนข้างเชื่อเลยล่ะครับว่าคงหิวจริงๆ ในหัวผมคิดหลายเรื่องมาก ผมแยกไว้สองถุงเพื่อผมจะได้ทานกับพี่สาวอีกสองคน แต่ในตอนนั้นผมคิดไว้เลยว่า ผมจะให้ลุงแกไปทั้งสองถุง แล้วผมอาจจะซื้อใหม่ หรืออาจจะอดใจกลับไปทานบะหมี่ซองที่บ้าน สุดท้ายแล้วผมก็ทำได้แค่คิดครับ ผมกลับทำหน้ายิ้มแห้งๆแล้วโบกมือบอกลุงแกว่าไม่ได้นะ แล้วก็เดินจากมา วันนั้นทั้งคืนผมนอนไม่หลับเลยครับ จนทุกวันนี้ก็ผ่านมาได้เกือบปีแล้วครับ ทุกครั้งที่ผมข้ามสะพานลอยนั้นผมยังคงคิดเสมอถึงเรื่องวันนั้น ผมไม่เคยเจอลุงอีกเลย ไม่ว่าจะเป็นที่ไหน บางคืนผมก็ฝันถึงลุงแก จะเป็นตายร้ายดียังไงก็ไม่รู้ มันเป็นเพราะความเห็นแก่ตัวลึกๆของผม เพราะผมอายกลัวคนอื่นจะมองว่าแสร้ง หรือเพราะผมสับสนไม่รู้จะทำยังไง ผมเองก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมกับของมูลค่าแค่นั้นถึงให้คนที่เขาต้องการมากกว่าผมไม่ได้ ถ้าวันนั้นผมทำอย่างที่คิดไว้ผมคงไม่ต้องมารู้สึกผิดอยู่อย่างนี้ครับ
ผมเชื่อว่าหลายคนคงเคยคิดที่จะทำดี คิดจะบริจาคนั่น ทำนู่นทำนี่ ที่มันสร้างสรรค์และเป็นประโยชน์ต่อสังคม แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ทำ เพียงเพราะความอาย หรือกลัวว่าคนอื่นจะมองไม่ดี เช่นครั้งหนึ่งผมขึ้นรถเมล์กลับจากมหา'ลัยครับ ความที่ผมสูงมาก มากกว่ามาตรฐานปกตินะครับ ทำให้มีปัญหาเวลาขึ้นรถเมล์ที่ยกพื้นสูง(ส่วนใหญ่จะเป็นรถธรรมดาครับ รถ ปอ. จะพื้นต่ำ) แต่ผมก็ไม่เคยที่จะลืมลุกขึ้นให้ผู้หญิงหรือคนสูงอายุ พระภิกษุและเด็กนั่งเลยครับ ทุกครั้งที่ผมยืนบนรถธรรมดา มันเหมือนเป็นสิ่งที่ทรมานมากครับ โดยเฉพาะเวลารถติดนานๆ เพราะผมต้องก้ม ก้มลงเกือบครึ่งตัวเพื่อไม่ให้หัวผมติดหลังคารถ ลำพังจะเปลี่ยนมาเงยเพื่อคลายเมื่อยก็คงฮาไม่ใช่น้อยเลย จนว่าผ่านมาได้สักพักหนึ่งผมเริ่มปรับตัวกับเมืองนี้ได้ ผมเริ่มเข้าใจว่าบนรถเมล์คนที่ขึ้นมาก่อนคงจะเป็นผู้ชนะ ได้รับที่นั่งเป็นรางวัล ส่วนคนแพ้ก็มีเสาและเชือกห้อยสั้นๆเป็นรางวัลปลอบใจ แทบจะร้อยทั้งร้อยครับคุณผู้ชายแทบจะก้นติดเก้าอี้ ไม่กระดิกให้ผู้หญิงนั่งเลย ผู้หญิงบางคนใส่กระโปรง รถขับเร็วหน่อยกระโปรงเปิดขึ้นแทบถึงหัวก็ไม่มีใครสนใจครับ ที่ดูเนียนตาและคิดว่าดูดีที่สุดคือการแกล้งหลับครับ ผมเห็นเป็นแบบนี้กันมากมาก ผู้หญิงหลายคนก็เป็นเหมือนกันครับ พอได้นั่งเข้าแล้ว จะไม่ลุกให้ใครเลย เป็นคนสูงอายุถือของเยอะๆ เป็นคนที่อุ้มเด็กขึ้นมา หรือเป็นคนที่ไม่มีสมรรถภาพพอที่จะยืน เขาก็ไม่ลุกให้เลย ผมดูแล้วหดหู่มากครับ และมันก็เริ่มทำให้ผมลังเล เพราะหลายครั้งที่ผมลุกขึ้นให้คนอื่นนั่ง มักจะมีสายตาหลายๆคู่จ้องมาที่ผม เหมือนผมเป็นคนต่างจังหวัดหรือคนบ้านนอกที่ไม่รู้ว่าอยู่ที่นี่ไม่ควรจะเสียสละอะไรให้ใคร ไม่ควรจะทำอะไรที่ทำแล้วไม่ได้อะไรตอบแทน บางคนเป็นผู้ชายนะครับยืนอยู่ มีผู้ชายอีกคนข้างหน้าลุกให้ผู้หญิงคนข้างหลังนั่ง พอเขาลุกและผู้หญิงทำท่าจะเดินเข้าไปนั่งเท่านั้นแหละครับ คุณพี่ผู้ชายที่ยืนอยู่แกเบียดตูดเข้าไปนั่งโครมเลย พ่อสุภาพบุรุษจุฑาเทพ ทุกภาพพวกนี้ ทุกการกระทำแบบนี้ มันบั่นทอนกำลังใจผมมากครับ จนบางครั้งถ้าคนมากมากเข้า ผมก็ไม่ลุกให้ใครเลย บางทีก็รู้สึกอาย หรือรู้สึกว่าถ้าลุกไปก็คงไม่ได้อะไร
ครั้งหนึ่งมีผู้หญิงท้องแก่คนหนึ่งขึ้นมาบนรถเมล์ที่ผมโดยสารอยู่ด้วย ณ เวลานั้นรถคันที่ผมนั่งอยู่อัดแน่นไปด้วยคนที่กำลังล้าจากการทำงานครับ ช่วงเวลาเร่งด่วนตอนเย็นๆใกล้ค่ำแบบนั้นเป็นอะไรที่เพลียเหลือเกินครับ ผมขึ้นก่อนเลยได้นั่งติดหน้าต่างทางซ้าย ผ่านไปได้สักพักคนก็อัดแน่นเป็นปลากระป๋องแล้วครับ ยืนกันแทบล้นประตู พอผู้หญิงท้องแก่คนนั้นขึ้นมา ผมใจเสียเลยครับ กลัวว่าแกจะเป็นอะไรไป แล้วเหตุการณ์ก็เป็นงั้นจริงๆครับ กระเป๋ารถเมล์ตะโกนบอกว่า "รบกวนลุกขึ้นให้คนท้องนั่งหน่อยนะคะ" สิ้นเสียงนี้ ไม่มีใครกระดิกเลยครับ ทั้งที่กว่าครึ่งคันเป็นผู้ชาย แม้ผู้หญิงเองก็ไม่มีทีท่าว่าจะลุกให้เลยครับ บีบคั้นหัวใจผมมากเลยจังหวะนั้น แต่ผมเองก็กลัวมากว่าลุกขึ้นไปจะอายใครหรือเปล่า เพราะผมอยู่ข้างในด้วย ลุกออกไปยาก คงโดนจ้องแน่ๆ ตอนนั้นผมก็คิดหลายวิธีครับ ที่จะทำให้เธอได้นั่ง แต่สุดท้าย ผมก็ทำได้แค่คิดครับ ที่ผมทำจริงๆก็แค่สิ่งที่คนหลายๆคนเขาทำกันครับ ผมแค่นั่งนิ่งๆในบรรยากาศที่กดดันตอนนั้น และผมก็ทำได้ดีด้วยครับ ผมนิ่งมากๆ สุดท้ายแล้วรถมันโคลง ผู้หญิงคนนั้นเธอก็ทรงตัวไม่อยู่ครับ แล้วเธอก็ร้องครวญครางออกมาบอกว่าไม่ไหวแล้ว เจ็บท้อง จนต้องลงจากรถไปเรียกแท็กซี่เอาครับ ผมเองรู้สึกผิดอยู่ตลอดเวลา แล้วก็คิดไปว่า สุดท้ายแล้วที่ผมจะทำต่อๆไปในเส้นทางชีวิตนี้คงจะเป็นแบบนี้เหมือนเดิม คิดจะทำดี คิดเอาไว้ดิบดี แล้วก็นั่งนิ่งๆ ไม่จำเป็นต้องทำจริงๆ
ปัจจุบันผมกลับมาเป็นคนเดิมแล้วครับ ไม่ได้ดีเลิศเลออะไร อาจจะไม่ได้ลุกทุกครั้งแต่ผมก็ลุกขึ้นให้กับคนที่เขาต้องการจะนั่ง บางครั้งผมก็ซื้อเป็นข้าวกล่องหรือขนมต่างๆให้กับคนเร่ร่อนตามสะพานลอยบ้าง ผมคิดว่าการให้เป็นอาหารมันจะมีคุณค่าทางใจสำหรับตัวผมเองมากกว่าการให้เป็นเงิน เพราะหลายครั้งที่ให้เป็นข้าวแล้วเขากลับทำท่าทางรังเกียจ แล้วบอกว่าอยากได้เป็นเงิน คนพวกนี้คงชอบทำท่าทางน่าสงสารเพื่อหลอกเอาเงินคนผ่านทางล่ะครับ แต่ผมก็คงไม่คิดอะไรมาก ถ้าใจเราคิดและตั้งใจจะทำดีจริงๆ มันไม่มีคำว่าผิดหรอกครับ ไม่ใช่เรื่องน่าอายเลย ความดีต่างๆ บุญกุศลนั้นคงได้กับตัวเราเองมากกว่าครับ
เพื่อนๆล่ะครับ มีความคิดเห็นยังไงกับเรื่องนี้ หรือมีเรื่องแบบนี้ที่เคยผ่านเข้ามาในชีวืตแล้วอยากจะเล่า มาเล่าต่อ มาแชร์ มาแสดงความเห็นกันครับ จะได้เป็นกำลังใจให้กับใครหลายๆคนที่คิดและอยากจะทำดีแต่ยังไม่กล้ากันดีกว่าครับ
ปล.กระทู้นี้ไม่ได้สร้างขึ้นมาเพื่อยกย่องว่าตัวเองเป็นคนดี หรือบอกว่าการกระทำของผู้อื่นเป็นเรื่องที่ผิดและไม่สมควรนะครับ ผมแค่คนธรรมดาคนหนึ่งนอกจากเรื่องรูปร่างแล้วก็ไม่ได้มีอะไรผิดแปลกอะไรไปจากคนอื่นมากมาย และการกระทำหลายๆอย่างที่กล่าวถึงไป ก็ไม่ใช่สิ่งที่ผิดครับ หากจะมีใครที่นั่งได้อย่างสบายใจบนรถที่มีหลายคนยืนอยู่ ก็ไม่ผิดครับ มันเป็นสิทธิ์ของแต่ละคน ทุกคนมีสิทธิ์ของตัวเองเหมือนกัน ได้รับการยอมรับในสังคมพอๆกัน ยังไงก็รบกวนแสดงความคิดเห็นในทางที่สร้างสรรค์กันด้วยนะครับ
ถ้าตั้งใจทำดี ต่อให้คนอื่นจะมองแบบไหนก็ควรจะทำต่อไปจริงไหมครับ ?? มาเล่าต่อประสบการณ์ทำความดีกันครับ :)
เคยมีครั้งหนึ่งผมขึ้นสะพานลอยเพื่อข้ามไปที่ปากซอยบ้านผมซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ตอนลงมาผมก็เห็นรถขายไส้กรอกอีสาน(ที่เขาทำเป็นก้อนกลมๆนะครับไม่แน่ใจว่าใช่หรือเปล่าผมคนใต้) ผมมีเงินติดตัวอยู่ประมาณหกสิบบาทตอนนั้นเงินสำรองผมก็หมดแล้วด้วย เลยเป็นมื้อสุดท้ายของเดือนสำหรับผม ผมคิดแค่ว่าลำพังบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปทั้งลังที่บ้านมันคงประทังความอยากอาหารของผมไม่ได้มาก จำเจ ผมก็เลยสั่งคนขายมาสองถุง ถุงละยี่สิบบาท เสร็จสรรพผมก็รับถุงไส้กรอกมา มีอยู่ถุงละหลายลูกเลยครับ เป็นลูกกลมๆเล็กๆ ตอนนั้นเองมีผู้ชายเร่ร่อนท่าทางหิวมากเดินมาข้างหลังผม จริงๆผมเห็นลุงคนนี้ตั้งแต่อยู่บนสะพานลอยแล้วครับ ลุงแกยืนจ้องรถขายไส้กรอกอีสานซึ่งไม่มีลูกค้ายืนรอซื้อเลยอยู่นานพอสมควรแล้ว ตอนนั้นผมก็รู้สึกสงสัยว่าลุงแกจะทำอะไร หรือต้องการอะไรจากผมหรือเปล่า ปรากฎว่าลุงแกเป็นไบ้ครับ แกทำท่าเหมือนอยากจะให้ผมแบ่งของในถุงให้แก จากท่าทางผมรู้ทันทีเลยว่า แกคงจะบอกผมว่าแกขอซักสองลูกได้ไหม ทั้งยังบอกอีกว่าไม่ได้ทานอะไรมาสองวันแล้ว แกปวดท้องแล้วก็หิวมาก ผมดูจากหน้าตาก็ค่อนข้างเชื่อเลยล่ะครับว่าคงหิวจริงๆ ในหัวผมคิดหลายเรื่องมาก ผมแยกไว้สองถุงเพื่อผมจะได้ทานกับพี่สาวอีกสองคน แต่ในตอนนั้นผมคิดไว้เลยว่า ผมจะให้ลุงแกไปทั้งสองถุง แล้วผมอาจจะซื้อใหม่ หรืออาจจะอดใจกลับไปทานบะหมี่ซองที่บ้าน สุดท้ายแล้วผมก็ทำได้แค่คิดครับ ผมกลับทำหน้ายิ้มแห้งๆแล้วโบกมือบอกลุงแกว่าไม่ได้นะ แล้วก็เดินจากมา วันนั้นทั้งคืนผมนอนไม่หลับเลยครับ จนทุกวันนี้ก็ผ่านมาได้เกือบปีแล้วครับ ทุกครั้งที่ผมข้ามสะพานลอยนั้นผมยังคงคิดเสมอถึงเรื่องวันนั้น ผมไม่เคยเจอลุงอีกเลย ไม่ว่าจะเป็นที่ไหน บางคืนผมก็ฝันถึงลุงแก จะเป็นตายร้ายดียังไงก็ไม่รู้ มันเป็นเพราะความเห็นแก่ตัวลึกๆของผม เพราะผมอายกลัวคนอื่นจะมองว่าแสร้ง หรือเพราะผมสับสนไม่รู้จะทำยังไง ผมเองก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมกับของมูลค่าแค่นั้นถึงให้คนที่เขาต้องการมากกว่าผมไม่ได้ ถ้าวันนั้นผมทำอย่างที่คิดไว้ผมคงไม่ต้องมารู้สึกผิดอยู่อย่างนี้ครับ
ผมเชื่อว่าหลายคนคงเคยคิดที่จะทำดี คิดจะบริจาคนั่น ทำนู่นทำนี่ ที่มันสร้างสรรค์และเป็นประโยชน์ต่อสังคม แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ทำ เพียงเพราะความอาย หรือกลัวว่าคนอื่นจะมองไม่ดี เช่นครั้งหนึ่งผมขึ้นรถเมล์กลับจากมหา'ลัยครับ ความที่ผมสูงมาก มากกว่ามาตรฐานปกตินะครับ ทำให้มีปัญหาเวลาขึ้นรถเมล์ที่ยกพื้นสูง(ส่วนใหญ่จะเป็นรถธรรมดาครับ รถ ปอ. จะพื้นต่ำ) แต่ผมก็ไม่เคยที่จะลืมลุกขึ้นให้ผู้หญิงหรือคนสูงอายุ พระภิกษุและเด็กนั่งเลยครับ ทุกครั้งที่ผมยืนบนรถธรรมดา มันเหมือนเป็นสิ่งที่ทรมานมากครับ โดยเฉพาะเวลารถติดนานๆ เพราะผมต้องก้ม ก้มลงเกือบครึ่งตัวเพื่อไม่ให้หัวผมติดหลังคารถ ลำพังจะเปลี่ยนมาเงยเพื่อคลายเมื่อยก็คงฮาไม่ใช่น้อยเลย จนว่าผ่านมาได้สักพักหนึ่งผมเริ่มปรับตัวกับเมืองนี้ได้ ผมเริ่มเข้าใจว่าบนรถเมล์คนที่ขึ้นมาก่อนคงจะเป็นผู้ชนะ ได้รับที่นั่งเป็นรางวัล ส่วนคนแพ้ก็มีเสาและเชือกห้อยสั้นๆเป็นรางวัลปลอบใจ แทบจะร้อยทั้งร้อยครับคุณผู้ชายแทบจะก้นติดเก้าอี้ ไม่กระดิกให้ผู้หญิงนั่งเลย ผู้หญิงบางคนใส่กระโปรง รถขับเร็วหน่อยกระโปรงเปิดขึ้นแทบถึงหัวก็ไม่มีใครสนใจครับ ที่ดูเนียนตาและคิดว่าดูดีที่สุดคือการแกล้งหลับครับ ผมเห็นเป็นแบบนี้กันมากมาก ผู้หญิงหลายคนก็เป็นเหมือนกันครับ พอได้นั่งเข้าแล้ว จะไม่ลุกให้ใครเลย เป็นคนสูงอายุถือของเยอะๆ เป็นคนที่อุ้มเด็กขึ้นมา หรือเป็นคนที่ไม่มีสมรรถภาพพอที่จะยืน เขาก็ไม่ลุกให้เลย ผมดูแล้วหดหู่มากครับ และมันก็เริ่มทำให้ผมลังเล เพราะหลายครั้งที่ผมลุกขึ้นให้คนอื่นนั่ง มักจะมีสายตาหลายๆคู่จ้องมาที่ผม เหมือนผมเป็นคนต่างจังหวัดหรือคนบ้านนอกที่ไม่รู้ว่าอยู่ที่นี่ไม่ควรจะเสียสละอะไรให้ใคร ไม่ควรจะทำอะไรที่ทำแล้วไม่ได้อะไรตอบแทน บางคนเป็นผู้ชายนะครับยืนอยู่ มีผู้ชายอีกคนข้างหน้าลุกให้ผู้หญิงคนข้างหลังนั่ง พอเขาลุกและผู้หญิงทำท่าจะเดินเข้าไปนั่งเท่านั้นแหละครับ คุณพี่ผู้ชายที่ยืนอยู่แกเบียดตูดเข้าไปนั่งโครมเลย พ่อสุภาพบุรุษจุฑาเทพ ทุกภาพพวกนี้ ทุกการกระทำแบบนี้ มันบั่นทอนกำลังใจผมมากครับ จนบางครั้งถ้าคนมากมากเข้า ผมก็ไม่ลุกให้ใครเลย บางทีก็รู้สึกอาย หรือรู้สึกว่าถ้าลุกไปก็คงไม่ได้อะไร
ครั้งหนึ่งมีผู้หญิงท้องแก่คนหนึ่งขึ้นมาบนรถเมล์ที่ผมโดยสารอยู่ด้วย ณ เวลานั้นรถคันที่ผมนั่งอยู่อัดแน่นไปด้วยคนที่กำลังล้าจากการทำงานครับ ช่วงเวลาเร่งด่วนตอนเย็นๆใกล้ค่ำแบบนั้นเป็นอะไรที่เพลียเหลือเกินครับ ผมขึ้นก่อนเลยได้นั่งติดหน้าต่างทางซ้าย ผ่านไปได้สักพักคนก็อัดแน่นเป็นปลากระป๋องแล้วครับ ยืนกันแทบล้นประตู พอผู้หญิงท้องแก่คนนั้นขึ้นมา ผมใจเสียเลยครับ กลัวว่าแกจะเป็นอะไรไป แล้วเหตุการณ์ก็เป็นงั้นจริงๆครับ กระเป๋ารถเมล์ตะโกนบอกว่า "รบกวนลุกขึ้นให้คนท้องนั่งหน่อยนะคะ" สิ้นเสียงนี้ ไม่มีใครกระดิกเลยครับ ทั้งที่กว่าครึ่งคันเป็นผู้ชาย แม้ผู้หญิงเองก็ไม่มีทีท่าว่าจะลุกให้เลยครับ บีบคั้นหัวใจผมมากเลยจังหวะนั้น แต่ผมเองก็กลัวมากว่าลุกขึ้นไปจะอายใครหรือเปล่า เพราะผมอยู่ข้างในด้วย ลุกออกไปยาก คงโดนจ้องแน่ๆ ตอนนั้นผมก็คิดหลายวิธีครับ ที่จะทำให้เธอได้นั่ง แต่สุดท้าย ผมก็ทำได้แค่คิดครับ ที่ผมทำจริงๆก็แค่สิ่งที่คนหลายๆคนเขาทำกันครับ ผมแค่นั่งนิ่งๆในบรรยากาศที่กดดันตอนนั้น และผมก็ทำได้ดีด้วยครับ ผมนิ่งมากๆ สุดท้ายแล้วรถมันโคลง ผู้หญิงคนนั้นเธอก็ทรงตัวไม่อยู่ครับ แล้วเธอก็ร้องครวญครางออกมาบอกว่าไม่ไหวแล้ว เจ็บท้อง จนต้องลงจากรถไปเรียกแท็กซี่เอาครับ ผมเองรู้สึกผิดอยู่ตลอดเวลา แล้วก็คิดไปว่า สุดท้ายแล้วที่ผมจะทำต่อๆไปในเส้นทางชีวิตนี้คงจะเป็นแบบนี้เหมือนเดิม คิดจะทำดี คิดเอาไว้ดิบดี แล้วก็นั่งนิ่งๆ ไม่จำเป็นต้องทำจริงๆ
ปัจจุบันผมกลับมาเป็นคนเดิมแล้วครับ ไม่ได้ดีเลิศเลออะไร อาจจะไม่ได้ลุกทุกครั้งแต่ผมก็ลุกขึ้นให้กับคนที่เขาต้องการจะนั่ง บางครั้งผมก็ซื้อเป็นข้าวกล่องหรือขนมต่างๆให้กับคนเร่ร่อนตามสะพานลอยบ้าง ผมคิดว่าการให้เป็นอาหารมันจะมีคุณค่าทางใจสำหรับตัวผมเองมากกว่าการให้เป็นเงิน เพราะหลายครั้งที่ให้เป็นข้าวแล้วเขากลับทำท่าทางรังเกียจ แล้วบอกว่าอยากได้เป็นเงิน คนพวกนี้คงชอบทำท่าทางน่าสงสารเพื่อหลอกเอาเงินคนผ่านทางล่ะครับ แต่ผมก็คงไม่คิดอะไรมาก ถ้าใจเราคิดและตั้งใจจะทำดีจริงๆ มันไม่มีคำว่าผิดหรอกครับ ไม่ใช่เรื่องน่าอายเลย ความดีต่างๆ บุญกุศลนั้นคงได้กับตัวเราเองมากกว่าครับ
เพื่อนๆล่ะครับ มีความคิดเห็นยังไงกับเรื่องนี้ หรือมีเรื่องแบบนี้ที่เคยผ่านเข้ามาในชีวืตแล้วอยากจะเล่า มาเล่าต่อ มาแชร์ มาแสดงความเห็นกันครับ จะได้เป็นกำลังใจให้กับใครหลายๆคนที่คิดและอยากจะทำดีแต่ยังไม่กล้ากันดีกว่าครับ
ปล.กระทู้นี้ไม่ได้สร้างขึ้นมาเพื่อยกย่องว่าตัวเองเป็นคนดี หรือบอกว่าการกระทำของผู้อื่นเป็นเรื่องที่ผิดและไม่สมควรนะครับ ผมแค่คนธรรมดาคนหนึ่งนอกจากเรื่องรูปร่างแล้วก็ไม่ได้มีอะไรผิดแปลกอะไรไปจากคนอื่นมากมาย และการกระทำหลายๆอย่างที่กล่าวถึงไป ก็ไม่ใช่สิ่งที่ผิดครับ หากจะมีใครที่นั่งได้อย่างสบายใจบนรถที่มีหลายคนยืนอยู่ ก็ไม่ผิดครับ มันเป็นสิทธิ์ของแต่ละคน ทุกคนมีสิทธิ์ของตัวเองเหมือนกัน ได้รับการยอมรับในสังคมพอๆกัน ยังไงก็รบกวนแสดงความคิดเห็นในทางที่สร้างสรรค์กันด้วยนะครับ