ทำไมคนยุค 60 / 70 / 80 และ 90 ถึงทักทายคนแปลกหน้าได้อย่างง่ายดายแถมพูดคุยกันเหมือนสนิทสนมกันมานานหลายปี

สงสัยมานานแล้วเพราะเท่าที่สังเกตุเวลาออกนอกบ้านก็จะเห็นคนรุ่นปู่ย่า รุ่นลุงป้า รุ่นพ่อแม่ รุ่นน้ารุ่นอา ซึ่งเป็นคนจากยุค 60-90 มักจะกล้าพูดคุยกับคนแปลกหน้าที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนโดยไม่มีความเขินอายกันแต่อย่างใด

ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ต่างๆเช่นบนรถเมล์ เดินทางด้วยรถไฟ รอต่อคิวซื้อของ ทำธุระที่โรงพยาบาล เดินซื้อของที่ตลาดและสถานการณ์ต่างๆมากมายก็จะเห็นพวกปู่ๆย่าๆลุงป้าน้าอาเหล่านี้กล้าไปทักและพูดคุยกับคนไม่รู้จักแถพูดคุยกันแบบถูกคอเหมือนรู้จักกันมานานไม่ต่ำกว่า 20 ปีทั้งๆที่ต่างฝ่ายต่างก็เป็นคนแปลกหน้าด้วยกันทั้งคู่

ซึ่งมันแตกต่างจากคนรุ่นใหม่ที่อายุไม่เกิน 40 ปีอย่างคนรุ่นเจน Y หรือเด็กเจน Z ที่หลายคนไม่กล้าคุยกับคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักกันและมองว่าเป็นเรื่องแปลกกับการที่จะไปทักทายใครก่อนซึ่งหลายคนถูกสั่งสอนมาตั้งแต่เด็กว่าไม่ให้พูดคุยกับคนแปลกหน้า

ยิ่งยุคนี้มันเต็มไปด้วยการหลอกลวงและมีเทคโนโลยีเข้ามามีบทบาทในชีวิตสูง ทำให้เป็นการยากมากที่จะไปทักคนไม่รู้จักหรือยอมคุยกับคนแปลกหน้าที่เข้ามาพูดคุยด้วย

สาเหตุหลักๆเป็นเพราะอะไรกันแน่ที่ทำให้การทักทายคนแปลกหน้าของคนยุคเก่าๆมันจึงดูง่าย ใช่เรื่องของมนุษย์สัมพันธ์ที่คนรุ่นเก่ามีมากกว่าคนรุ่นใหม่หรือเปล่า หรือเป็นเพราะเทคโนโลยีในสมัยนี้ที่ทำให้การพูดคุยกับคนไม่รู้จักเป็นสิ่งที่ไม่จำเป็นในชีวิตอีกต่อไป กรณีนี้คิดเห็นเป็นประการใด

ปล.เคยไปทำธุระที่โรงพยาบาล เห็นพวกป้าๆวัย 50 - 60 กว่าที่มาโรงพยาบาลเหมือนกันแต่พวกป้าแกพูดคุยกันอย่างสนิทสนมทั้งๆที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนแถมพูดกันเฮฮาถามสารทุกข์สุกดิบก็เลยสงสัยว่าทำไมคนรุ่นเก่าถึงพูดคุยกับคนแปลกหน้าได้อย่างง่ายดาย