กลับถึงบ้าน เห็นโน๊ตใบนี้ ทำให้ผมน้ำตาซึมเลย

เมื่อวานมีธุระต้องไปหาลูกชายที่อัสสัมชัญศรีราชา ด้วยระยะทางและเวลา ทำให้ต้องกลับถึงบ้านดึกกว่าปกติ(4ทุ่มครึ่ง) พอมาถึงคุณแม่และลูกสาวหลับไปแล้ว เจอโน๊ตแผ่นนี้แปะทิ้งไว้หน้าห้องนอน



อ่านแล้วน้ำตาคลอเลยครับ มันเป็นข้อความที่ทำให้ผมรู้และสัญญากับตัวเองไว้ว่า "หากวันไหนที่ต้องมีเหตุให้กลับบ้านดึกเช่นนี้ ผมจะต้องขับรถด้วยความไม่ประมาท เพราะ มีคนที่บ้านรอคอยเราอยู่เสมอ"