สวัสดีครับ ปกติผมจะแฝงตัวอ่านโพสที่ห้องสีลมเป็นส่วนใหญ่นะครับ
วันนี้เกิดครึ้มอกครึ้มใจอยากลองแต่งเรื่องสั้นให้คนอื่นได้ลองอ่าน
งานชิ้นนี้เป็นชิ้นแรกของผมถ้าผิดพลาดหรืออยากแนะนำติชมเต็มที่เลยครับ
เรื่องสั้นที่ผมแต่งจะแบ่งเป็นช่วงสั้นๆนะครับ สำหรับแนวนั้นต้องติดตามกันเองครับเพราะสิ่งที่อ่านอาจไม่ใช่สิ่งที่คิดครับ
P.S. ยังไม่จบนะครับนี่เป็นส่วนแรกจากทั้งหมดยังมีต่อครับ
1.
เวลา 3.03 น. ป้ายรถโดยสารประจำทาง หน้าสถานีขนส่ง A
กลางดึกสงัดหลังขึ้นวันใหม่ได้ราวสามชั่วโมง หญิงสาวในชุดกระโปรงยาวสีขาวพร้อมผ้าคลุมไหล่นั่งบนเก้าอี้ยาวสำหรับผู้โดยสาร
ด้านหลังเป็นป้ายโฆษณาส่องสว่าง เหมือนกับว่าเธอกำลังนั่งรอใครสักคน ขณะที่เธอกำลังทอดสายตาไปยังปลายถนนด้านขวา
ชายในสูทสีดำสองคนปรากฏตัวขึ้นด้านหลังหญิงสาวโดยเธอไม่ทันสังเกต ชายชุดดำคนแรกรูปร่างสูงผอมบาง คนที่สองรูปร่างเตี้ยกว่าคนแรกแต่สมส่วน
“คุณระพี ผมมารับตัวคุณกลับครับ” ชายชุดดำคนผอมบางพูด หญิงสาวดวงตาเบิกโพลงและตะโกนว่า “ไม่! ฉันไม่กลับ” จากนั้นเธอรีบลุกวิ่งไปยังถนน ชายชุดดำอีกคนหยิบวัตถุสีเงินรูปร่างคล้ายตลับแป้งขว้างไปทางหญิงสาวที่กำลังวิ่งหนี ทันใดนั้นเกิดแสงสีฟ้าสว่างจากวัตถุที่ถูกขว้างอาบร่างหญิงสาวแล้วไปเกาะที่กลางหลังหญิงสาว หลังจากนั้นก็หมดสติล้มลงกับพื้น
“ผมไม่อยากทำเกินกว่าเหตุเลยจริงๆ” ชายชุดดำทั้งสองเดินไปที่ร่างหญิงสาว ชายคนขว้างอุปกรณ์ช้อนร่างของเธอขึ้นจากพื้นพยุงข้างตัว
“เราคงต้องลบความทรงจำของเธอออกด้วย” ชายร่างสูงพูดพร้อมกับกดปุ่มอุปกรณ์รูปร่างคล้ายนาฬิกาและปลอกแขนที่แขนขวาใต้สูทที่สวมใส่พร้อม ทันใดนั้นรอบๆบริเวณที่ทั้งสามยืนอยู่เกิดลมแรง และแสงจ้าเหมือนแฟลชจากกล้องแล้วทั้งสามก็หายตัวไป
สะท้อน
วันนี้เกิดครึ้มอกครึ้มใจอยากลองแต่งเรื่องสั้นให้คนอื่นได้ลองอ่าน
งานชิ้นนี้เป็นชิ้นแรกของผมถ้าผิดพลาดหรืออยากแนะนำติชมเต็มที่เลยครับ
เรื่องสั้นที่ผมแต่งจะแบ่งเป็นช่วงสั้นๆนะครับ สำหรับแนวนั้นต้องติดตามกันเองครับเพราะสิ่งที่อ่านอาจไม่ใช่สิ่งที่คิดครับ
P.S. ยังไม่จบนะครับนี่เป็นส่วนแรกจากทั้งหมดยังมีต่อครับ
1.
เวลา 3.03 น. ป้ายรถโดยสารประจำทาง หน้าสถานีขนส่ง A
กลางดึกสงัดหลังขึ้นวันใหม่ได้ราวสามชั่วโมง หญิงสาวในชุดกระโปรงยาวสีขาวพร้อมผ้าคลุมไหล่นั่งบนเก้าอี้ยาวสำหรับผู้โดยสาร
ด้านหลังเป็นป้ายโฆษณาส่องสว่าง เหมือนกับว่าเธอกำลังนั่งรอใครสักคน ขณะที่เธอกำลังทอดสายตาไปยังปลายถนนด้านขวา
ชายในสูทสีดำสองคนปรากฏตัวขึ้นด้านหลังหญิงสาวโดยเธอไม่ทันสังเกต ชายชุดดำคนแรกรูปร่างสูงผอมบาง คนที่สองรูปร่างเตี้ยกว่าคนแรกแต่สมส่วน
“คุณระพี ผมมารับตัวคุณกลับครับ” ชายชุดดำคนผอมบางพูด หญิงสาวดวงตาเบิกโพลงและตะโกนว่า “ไม่! ฉันไม่กลับ” จากนั้นเธอรีบลุกวิ่งไปยังถนน ชายชุดดำอีกคนหยิบวัตถุสีเงินรูปร่างคล้ายตลับแป้งขว้างไปทางหญิงสาวที่กำลังวิ่งหนี ทันใดนั้นเกิดแสงสีฟ้าสว่างจากวัตถุที่ถูกขว้างอาบร่างหญิงสาวแล้วไปเกาะที่กลางหลังหญิงสาว หลังจากนั้นก็หมดสติล้มลงกับพื้น
“ผมไม่อยากทำเกินกว่าเหตุเลยจริงๆ” ชายชุดดำทั้งสองเดินไปที่ร่างหญิงสาว ชายคนขว้างอุปกรณ์ช้อนร่างของเธอขึ้นจากพื้นพยุงข้างตัว
“เราคงต้องลบความทรงจำของเธอออกด้วย” ชายร่างสูงพูดพร้อมกับกดปุ่มอุปกรณ์รูปร่างคล้ายนาฬิกาและปลอกแขนที่แขนขวาใต้สูทที่สวมใส่พร้อม ทันใดนั้นรอบๆบริเวณที่ทั้งสามยืนอยู่เกิดลมแรง และแสงจ้าเหมือนแฟลชจากกล้องแล้วทั้งสามก็หายตัวไป