บอกเล่าความคิดถึงของอังศุมาลินที่มีต่อโกโบริในคู่กรรมภาค 2

กระทู้คำถาม

รายการโทรทัศน์ ละครโทรทัศน์ นักแสดงหญิง นักแสดงชาย สถานีโทรทัศน์ช่อง 5

สวัสดีค่ะสัญญาจากกระทู้ที่แล้วว่าจะนำความคิดถึงของอังศุมาลินที่มีต่อโกโบริในคู่กรรมภาค 2 จากหนังสือ มาให้ สวทร. ได้อ่านกันเป็นบางส่วน (น้อยนิด) อย่างไรอย่าลืมไปหาซื้อนิยายมาเก็บไว้นะคะ สำหรับคนที่อินกับคู่กรรมเวอร์ชั่นบี้ - หนูนา เหมือนเช่นเรา ควรค่าแก่การซื้อเก็บไว้มากค่ะ อ่านไปหน้าบี้กับหนูนาลอยมาจริงๆ และตอนนี้เปลี่ยนปกใหม่แล้วสวยงาม ควรค่าแก่การสะสมมากค่ะ

ผิดพลาดแต่ประการใดต้องขออภัยด้วยนะคะ บอกกล่าวตักเตือนได้ค่ะ แอบตื่นเต้นนะเนี่ย ^^

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
วันทำบุญกระดูกโกโบริ

อังศุมาลินกลายเป็นรูปปั้นหายใจได้ ท่านั่งพับเพียบตัวตรง มือประสานบนตัก แทบไม่กระดุกกระดิก ดวงตาจับเฉพาะโถเบญจรงค์
บนพานแก้วล้อมด้วยมาลัยมะลิสวน ส่วนหนึ่งแห่งร่ายกายเขาอยู่ที่นี่ อีกบางส่วนอยู่ในกล่องไม้สนสีขาวส่งกลับ "บ้าน"
.. น่าแปลก ที่คนเรายังอยู่ได้ ทั้งที่หัวใจแตกทำลายหมดแล้ว...
โลกจะหมุนอย่างไร อะไรจะเกิด จะเป็นไป จะมิมีวันกระทบกระเทือนถึงอังศุมาลินได้อีก
แสงสว่างแห่งชีวิตของเธอพินาศแล้ว ชีวิตที่จะอุบัติต่างหาก หล่อลี้ยงชีวิตอังศุมาลินได้
" หนูต้องอยู่เพื่อลูก"
แม่.. หนูจะแขวนปลาตะเพียนตัวโตๆไว้หน้าบ้านโกโบริเขาจะได้เห็นง่ายๆไงจ๊ะ

ถูกใจให้พอยต์

ALWAYSYOU1986

สมาชิกหมายเลข 766430 ซึ้ง, แดนดินแม่น้ำห้าสาย ซึ้ง, tacobell ถูกใจ, lovetonsine ซึ้ง, คุโระโกะ ถูกใจ, aimaimmism ถูกใจ, ใบข้าวสีเขียว ซึ้ง, รักป่าปี๊ที่สุด ถูกใจ, แสงแฟร์รี่ ถูกใจ, Cutie Pie Baby ซึ้งรวมถึงอีก 60 คน ร่วมแสดงความรู้สึก

สุดยอดความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 4

เมื่อเวลาผ่านไป

หญิงสาวพูดน้อยลงตามลำดับ ดวงตาดำ ใหญ่ เท่านั้นที่เปลี่ยนแปลงไปตามความรู้สึก ริมฝีปากหุบสนิท
ไม่เหลือรอยยิ้ม .. ยกเว้นยามพิจารณามองลูกน้อย ผู้เป็นแม่จะยิ้มตอบเพราะยิ้มอย่างนั้นถอดเค้ามาจาก
บุรุษหนึ่ง .. คนที่ประทับอยู่ในความทรงจำเนิ่นนาน ไม่เคยลืมเลือน

อังศุมาลินกางมุ้งประทุน ที่ใช้มุ่งหลังเก่ามาประดิษฐ์ครอบให้ลูกอย่างเคย เธอมองโถเบญจรงค์
" อยู่กับลูกนะ "

ความสุขเล็กๆของเธอคือการได้ พูดกับเขาในใจ

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ข่าวลือแพ้สงครามของญี่ปุ่น
"คุณรู้แล้วสินะ
ถ้าเขาอยู่เขาจะบอกเธอว่าอย่างไร ฟูกที่เคยแยกเป็นสองชิ้น คั้นด้วยโต๊ะตัวเตี้ย บัดนี้คนที่เคยนอนบนฟูกด้านนอก
เหลือเพียงกระดูกไม่กี่ชิ้น ขอบตาอังศุมาลินแห้งผาด แค่กระพริบตายังเจ็บ เมื่อไม่นานมานี้เจ้าของกระดูกชิ้นนั้น
ยังนอนเหยียดยาวเต็มฟูก
" ไม่ว่าผมจะนอนอยู่ที่ไหน พอท้องฟ้าเริ่มขาว ผมจะคิดถึงวันนี้" แต่ วันนี้ เธอเหลือแต่ความทรงจำ
ท้องฟ้าภายนอกมืด.. เท่ากับหัวใจของเธอ

... สายน้ำที่ไหลผ่านแก่งหิน
ยังกระซิบกล่าวคำอำลาต่อกัน
สายฝนที่หล่นพรำ ยังมีเวลาสั่งลาหมู่เมฆ
แต่ยามเธอจากฉัน ไม่มีคำอำลาใดๆทั้งสิ้น
ราวกับหยาดหิมะที่โปรยปรายลงม
แล้วมลายหานสูญ ไปในพื้นดินกระนั้น

หญิงสาวหลับตาปรารถนาอย่างยิ่ง เมื่อลืมตาอีกครั้ง บุรุษอันเป็นที่รักจะนอนอยู่ตรงหน้า เหมือนกับเขาที่เขาเคยสัญญา
กับเธอว่า
"หลับตาเสีย แวบเดียวผมก็มา ผมไม่หนีหายไปไหนหรอก ต้องกลับมาหาคุณวันยังค่ำ ยกเว้นตายเสียก่อน "

ริมฝีปากแห้งบดเบี้ยวเล็กน้อยอย่างร้าวราน .. ถ้าเขายังอยู่ คนรักหน้าที่ รักเกียรติยศแห่งตน คงเจ็บปวดกับข่าวนี้นัก