ปลายน้ำตกน้ำไม่แรง...ธราธรกำลังทำเพิงที่พัก ระวีรำไพนั่งหลับพิงต้นไม้อยู่ข้างๆ ธราธรใช้ใบไม้รองที่พื้นป้องกันความชื้น ปักไม้ลงเป็นหลักซ้ายขวา ใช้ไม้อีกอันพาดกลางทำเป็นคาน ใช้เถาวัลย์มัด เขาใช้ไม้วางทแยงมุมจากคานลงที่พื้น เรียงเป็นแนวหลังคา แล้วใช้ใบไม้ที่หักมาเป็นช่อๆวางสุมบนราวทำเป็นหลังคา ดูแล้วน่านอนมาก
จากนั้นธราธรทำที่ดักปลามีปลาว่ายอยู่ในลำธาร บริเวณที่น้ำไม่แรง เขาวางหินล้อมเหมือนขังปลาไว้แล้ววิดน้ำออกเกือบหมด มีปลา 5-6 ตัวว่ายในน้ำตื้นๆ เขามองด้วยความพอใจ
เพิงสร้างเสร็จเรียบร้อย ธราธรมองด้วยความพอใจ และ หันมาทางระวีรำไพที่ยังนั่งหลับอยู่ เขาเดินมาหา
“น้องปราง...”
ระวีรำไพไม่ตื่น ธราธรเขย่า
“ปราง...น้องปราง”
เธอก็ยังไม่ตื่นอีก ธราธรคิดแล้วก็ตัดสินใจอุ้มมาวางไว้ในเพิงที่พักที่มีใบไม้รองอยู่เรียบร้อย เขามองเธอที่สภาพเปียกชุ่ม
“เสื้อผ้าเปียกไปหมดเลย ปล่อยไว้ไม่ดีแน่”
ธราธรคิดๆ มองไปรอบๆ แล้วก็สะดุดตากับกระเป๋าเป้ของระวีรำไพที่ถูกน้ำพามาติดอยู่ในซอกหิน เขายิ้มด้วยความดีใจแล้วรีบเดินไปหยิบกระเป๋ามาทันที เขาเปิดดูมีเสื้อผ้าเปียกๆ ห่อข้าวเหนียวชุ่มน้ำ เนื้อแห้งที่เปียกไปหมด และ...มีดพก ธราธรมองแล้วก็คิดๆ
ระวีรำไพนอนหนาวสั่นอยู่ในเพิงดูน่าสงสาร ธราธรเดินมาพร้อมกับกิ่งไม้ และใบไม้แห้ง เขาวางสรรพสิ่งแล้วหันเห็นระวีรำไพนอนสั่นอยู่ก็พูดปลอบใจ
“พี่ก่อไฟให้นะคะ จะได้อุ่นๆ”
ระวีรำไพพยักหน้าเพ้อๆ เหมือนได้ยินแว่วๆ แบบไร้สติ ธราธรมองด้วยความสงสารและรีบหันมาหยิบเปลือกไม้สนที่ตัดมาจากในป่า ใช้มีดเล็กตอกลงไปและแยกให้เป็นท่อนเล็กๆวางบนก้อนหินแห้งๆ และใช้หินอีกก้อนถูๆๆจนเกิดประกายไฟติดที่เปลือกไม้ที่มียางทำให้ติดไฟ ฟึ่บ
ค่ำนั้น...กองไฟลุกสว่างสไวอยู่ภายใต้ท้องฟ้าที่มืดมิดลง เสื้อผ้าเปียกๆของระวี
รำไพที่เจอในกระเป๋าและที่ธราธรที่ใส่อยู่ก่อนหน้านี้ ถูกเสียบไว้ในไม้และวางไว้รอบๆกองไฟเพื่อทำให้แห้ง
รอบกองไฟยังมีปลาเสียบไม้วางไว้รอบๆ ธราธรอยู่ในสภาพเปลือยอก จับเสื้อผ้าที่เสียบอยู่ในไม้แล้วรู้สึกว่าแห้งใช้ได้ จึงหยิบออกมาและเดินมาเรียกระวีรำไพที่นอนสั่นอยู่
“น้องปรางเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนค่ะ พี่เอาชุดในกระเป๋ามาตากจนแห้งแล้ว จะได้ไม่หนาว”
ระวีรำไพยังนอนไม่รู้เรื่อง
“น้องปรางคะ...น้องปราง” เขาจับตัวเธอแล้วก็สะดุ้ง “โห ตัวร้อนจี๋เลย”
ธราธรมองระวีรำไพที่นอนหลับปากสั่น กอดอกแน่นด้วยความหนาว
“ทำยังไงดี” เขาลองเรียกอีกที “ปรางคะ น้องปรางคะ ...น้องปราง”
ระวีรำไพนอนนิ่งไม่หือไม่อือ จนเขาเริ่มไม่สบายใจ ตัดสินใจ
“พี่ขอโทษนะครับ มัน...จำเป็นจริงๆ”
ธราธรหันไปหยิบเสื้อตัวเองมาคลุมตัวระวีรำไพไว้แล้วก็ค่อยล้วงมือเข้าไปใต้เสื้อ เพื่อทำการถอดชุดออก แต่พอสอดมือเข้าไป ระวีรำไพก็หันหน้านอนหงายมือธราธรอยู่ในตำแหน่งของหน้าอกพอดี เขาสะดุ้งโหยง
“อุ้ย ขอโทษครับ พี่ไม่ได้ตั้งใจ”
เขาเห็นเธอยังนอนหลับอยู่ ก็โล่งอก
“เฮ่อ...”
ธราธรถอนใจแล้วก็ตั้งหน้าตั้งตาถอดเสื้อผ้าให้ระวีรำไพต่อไป ด้วยความตื่นเต้นระทึกใจ และไม่เคย
คุณชายธราธร อาทิตย์นี้เตรียมฟิน
จากนั้นธราธรทำที่ดักปลามีปลาว่ายอยู่ในลำธาร บริเวณที่น้ำไม่แรง เขาวางหินล้อมเหมือนขังปลาไว้แล้ววิดน้ำออกเกือบหมด มีปลา 5-6 ตัวว่ายในน้ำตื้นๆ เขามองด้วยความพอใจ
เพิงสร้างเสร็จเรียบร้อย ธราธรมองด้วยความพอใจ และ หันมาทางระวีรำไพที่ยังนั่งหลับอยู่ เขาเดินมาหา
“น้องปราง...”
ระวีรำไพไม่ตื่น ธราธรเขย่า
“ปราง...น้องปราง”
เธอก็ยังไม่ตื่นอีก ธราธรคิดแล้วก็ตัดสินใจอุ้มมาวางไว้ในเพิงที่พักที่มีใบไม้รองอยู่เรียบร้อย เขามองเธอที่สภาพเปียกชุ่ม
“เสื้อผ้าเปียกไปหมดเลย ปล่อยไว้ไม่ดีแน่”
ธราธรคิดๆ มองไปรอบๆ แล้วก็สะดุดตากับกระเป๋าเป้ของระวีรำไพที่ถูกน้ำพามาติดอยู่ในซอกหิน เขายิ้มด้วยความดีใจแล้วรีบเดินไปหยิบกระเป๋ามาทันที เขาเปิดดูมีเสื้อผ้าเปียกๆ ห่อข้าวเหนียวชุ่มน้ำ เนื้อแห้งที่เปียกไปหมด และ...มีดพก ธราธรมองแล้วก็คิดๆ
ระวีรำไพนอนหนาวสั่นอยู่ในเพิงดูน่าสงสาร ธราธรเดินมาพร้อมกับกิ่งไม้ และใบไม้แห้ง เขาวางสรรพสิ่งแล้วหันเห็นระวีรำไพนอนสั่นอยู่ก็พูดปลอบใจ
“พี่ก่อไฟให้นะคะ จะได้อุ่นๆ”
ระวีรำไพพยักหน้าเพ้อๆ เหมือนได้ยินแว่วๆ แบบไร้สติ ธราธรมองด้วยความสงสารและรีบหันมาหยิบเปลือกไม้สนที่ตัดมาจากในป่า ใช้มีดเล็กตอกลงไปและแยกให้เป็นท่อนเล็กๆวางบนก้อนหินแห้งๆ และใช้หินอีกก้อนถูๆๆจนเกิดประกายไฟติดที่เปลือกไม้ที่มียางทำให้ติดไฟ ฟึ่บ
ค่ำนั้น...กองไฟลุกสว่างสไวอยู่ภายใต้ท้องฟ้าที่มืดมิดลง เสื้อผ้าเปียกๆของระวี
รำไพที่เจอในกระเป๋าและที่ธราธรที่ใส่อยู่ก่อนหน้านี้ ถูกเสียบไว้ในไม้และวางไว้รอบๆกองไฟเพื่อทำให้แห้ง
รอบกองไฟยังมีปลาเสียบไม้วางไว้รอบๆ ธราธรอยู่ในสภาพเปลือยอก จับเสื้อผ้าที่เสียบอยู่ในไม้แล้วรู้สึกว่าแห้งใช้ได้ จึงหยิบออกมาและเดินมาเรียกระวีรำไพที่นอนสั่นอยู่
“น้องปรางเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนค่ะ พี่เอาชุดในกระเป๋ามาตากจนแห้งแล้ว จะได้ไม่หนาว”
ระวีรำไพยังนอนไม่รู้เรื่อง
“น้องปรางคะ...น้องปราง” เขาจับตัวเธอแล้วก็สะดุ้ง “โห ตัวร้อนจี๋เลย”
ธราธรมองระวีรำไพที่นอนหลับปากสั่น กอดอกแน่นด้วยความหนาว
“ทำยังไงดี” เขาลองเรียกอีกที “ปรางคะ น้องปรางคะ ...น้องปราง”
ระวีรำไพนอนนิ่งไม่หือไม่อือ จนเขาเริ่มไม่สบายใจ ตัดสินใจ
“พี่ขอโทษนะครับ มัน...จำเป็นจริงๆ”
ธราธรหันไปหยิบเสื้อตัวเองมาคลุมตัวระวีรำไพไว้แล้วก็ค่อยล้วงมือเข้าไปใต้เสื้อ เพื่อทำการถอดชุดออก แต่พอสอดมือเข้าไป ระวีรำไพก็หันหน้านอนหงายมือธราธรอยู่ในตำแหน่งของหน้าอกพอดี เขาสะดุ้งโหยง
“อุ้ย ขอโทษครับ พี่ไม่ได้ตั้งใจ”
เขาเห็นเธอยังนอนหลับอยู่ ก็โล่งอก
“เฮ่อ...”
ธราธรถอนใจแล้วก็ตั้งหน้าตั้งตาถอดเสื้อผ้าให้ระวีรำไพต่อไป ด้วยความตื่นเต้นระทึกใจ และไม่เคย