"วนัส......กลับมาได้แล้ว กลับมาเอาคำสัญญาของตัวไปได้แล้ว" + น้ำตาอุ่นริ้นคลอเบ้าตาดวงโต me//อยากบอกว่า

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด แค่แม่อังพูดแค่นี้ คนดูอย่างเราก็หายใจได้เต็มปอด หลังจากลุ้นเครียดมาหลายนาที กับ ซีนตัดพ้อ ปรับความเข้าใจ แสดงความรู้สึกต่อกัน กลั้นน้ำตาไปหลายอึก เจอประโยคนี้ขอ

ตอนอ่านหนังสือ เรารู้ว่าพ่อโกตัดสินใจไปบางกอกน้อยเพราะเห็นภาพบาดใจที่วนัสกอดแม่อัง แต่ก็ไม่เข้าใจความรู้สึกนักว่า สิ้นหวังถึงขนาดยอมไปตายเลยเหรอ พอมุดท่อดูรอบ 2 ซึ้งเลยว่าพ่อโก มีเหตุผลในทุกการกระทำ

มันเป็นประโยคปลาบเซียนของแม่อังในทุกเวอร์ชั่น เธอจะเป็นอิสระจากทุกอย่างแล้ว ฮืออออ หนูนาเล่นดีมากกกกกกกกกกกกกก น้ำตาสั่งได้ อินเนอร์แรงอะ ประโยคนี้ประโยคเดียวมันทำให้แม่อังหลุดพ้นบรรลุเลยจริงๆ กันด้ว

ทุกทีเคยตั้งกระทู้แต่ที่ห้องการ์ตูน นี่เป็นครั้งแรกที่ตั้งกระทู้เกี่ยวกับละครค่ะ เพราะดูแล้วทนไม่ไหว เก็บไว้แย่แน่เลยค่ะ :( อิอิ เราเคยบอกในกระทู้นึงว่า เราไม่เคยเกลียดอังศุมาลินเวอร์ชั่นนี้เลย เพราะ

หลังจากตื่นเต้นกับระเบิด ด้วยความอินกับอังซัง และโกโบบี้ ปิดท้ายด้วยคำพูดขอโกโบบี้ เมื่ออังซังถามว่า "คุณไหวเหรอ" "ไหว.....เสมอ" ทำให้น้ำตาที่คลออยู่ไหลออกมาได้ บี้กับหนูนาส

สายฝนในวันโต ตอนเด็ก… ฉันเคยกลัวฝน กลัวฟ้าร้อง ทุกครั้งที่ฟ้าร้องเปรี้ยงลงมา หัวใจก็สะดุ้งไหว น้ำตาคลอเบ้า และไม่ว่าอยู่มุมไหนของบ้าน ฉันจะวิ่งไปหลบในอ้อมกอดของพ่อ หรือแม่เสมอ อ้อมกอดนั้น&hell

เพราะวนัสก็แสนดี รักมั่นคง รักทั้งโย รักทั้งอังซัง ก่อนตายโกที่บอกจะไม่ไปไหนหรอกจะติดตามฮิเดโกะของโกไปทุกหนทุกแห่ง ถ้าวิญญาณโกรับรู้จะยอมมั้ย ที่เห็นวนัสมาจีบ พันยา หรือยินดีถ้าจะมีใครมาดูแลฮิเดโกะของ

จากตัวอย่างสัปดาห์ก่อน ที่วนัสกอดอังแล้วบอกว่าจะแต่งงานกับอังหลังสงคราม เราเกลียดวนัสมาก พ่อโกดีกับวนัสขนาดนี้ยังจะแย่งเมียเค้าอีก แต่วันนี้ สายตาวนัส ตอนกอดอังที่ท่าน้ำ มันเศร้าแต่พยายามหักห้าม เป็น