"วนัส......กลับมาได้แล้ว กลับมาเอาคำสัญญาของตัวไปได้แล้ว" + น้ำตาอุ่นริ้นคลอเบ้าตาดวงโต me//อยากบอกว่า

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด แค่แม่อังพูดแค่นี้ คนดูอย่างเราก็หายใจได้เต็มปอด หลังจากลุ้นเครียดมาหลายนาที กับ ซีนตัดพ้อ ปรับความเข้าใจ แสดงความรู้สึกต่อกัน กลั้นน้ำตาไปหลายอึก เจอประโยคนี้ขอ

ตอนอ่านหนังสือ เรารู้ว่าพ่อโกตัดสินใจไปบางกอกน้อยเพราะเห็นภาพบาดใจที่วนัสกอดแม่อัง แต่ก็ไม่เข้าใจความรู้สึกนักว่า สิ้นหวังถึงขนาดยอมไปตายเลยเหรอ พอมุดท่อดูรอบ 2 ซึ้งเลยว่าพ่อโก มีเหตุผลในทุกการกระทำ

มันเป็นประโยคปลาบเซียนของแม่อังในทุกเวอร์ชั่น เธอจะเป็นอิสระจากทุกอย่างแล้ว ฮืออออ หนูนาเล่นดีมากกกกกกกกกกกกกก น้ำตาสั่งได้ อินเนอร์แรงอะ ประโยคนี้ประโยคเดียวมันทำให้แม่อังหลุดพ้นบรรลุเลยจริงๆ กันด้ว

ทุกทีเคยตั้งกระทู้แต่ที่ห้องการ์ตูน นี่เป็นครั้งแรกที่ตั้งกระทู้เกี่ยวกับละครค่ะ เพราะดูแล้วทนไม่ไหว เก็บไว้แย่แน่เลยค่ะ :( อิอิ เราเคยบอกในกระทู้นึงว่า เราไม่เคยเกลียดอังศุมาลินเวอร์ชั่นนี้เลย เพราะ

หลังจากตื่นเต้นกับระเบิด ด้วยความอินกับอังซัง และโกโบบี้ ปิดท้ายด้วยคำพูดขอโกโบบี้ เมื่ออังซังถามว่า "คุณไหวเหรอ" "ไหว.....เสมอ" ทำให้น้ำตาที่คลออยู่ไหลออกมาได้ บี้กับหนูนาส

สายฝนในวันโต ตอนเด็ก… ฉันเคยกลัวฝน กลัวฟ้าร้อง ทุกครั้งที่ฟ้าร้องเปรี้ยงลงมา หัวใจก็สะดุ้งไหว น้ำตาคลอเบ้า และไม่ว่าอยู่มุมไหนของบ้าน ฉันจะวิ่งไปหลบในอ้อมกอดของพ่อ หรือแม่เสมอ อ้อมกอดนั้น&hell

เราเป็นแต่เด็กแล้วนะคะมันก็มีปมด้วยแหละค่ะว่าโดนรังแกพอร้องบ่อยก็โดนร้อนแต่พอโตแล้วก็เหมือนจะดีขึ้นแต่อยู่ๆมันก็หนักขึ้นเฉยเช่น มีคนกำลังเต้นในหอประชุมแล้วเขาดูสนุกมากน้ำตาเราก็เริ่มคลอ หรือมีคนประกวด

คู่กรรม วนัส ฉบับ กัน นภัทร เล่นได้ดีและน่าสงสารมาก อบอุ่น มั่นคง หล่อละมุน จิตใจดีงาม เข้มแข็ง กว่าพระเอกซะอีก แถมยึดมั่นในคำสัญญา ดูเป็นลูกผู้ชายมากกว่าโกโบริที่อ่อนไหว ใจเสาะ วนัสดูสุขุม สุภาพ มีเห