อาทิตย์ก่อนเราไปเดิน เจเจ มาค่ะ ไปช่วงประมานเช้าสายๆ คนน้อยๆเดินสบายมากๆ
เราชอบไปเดินช่องมือสอง เสื้อผ้าของสะสม แล้วเราก็เหลือบไปเห็นเสื้อ sweater
เราก็เลยดูรอบๆร้าน ก็เห็นคนขายเค้านั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ ก้มหน้าก้มตา
คือเราเห็นแบบเห็นลายแล้วชอบเลย จับเนื้อผ้าก็สวยเนื้อดี รู้สึกมันต้องราคาูสูงแน่ๆ
เพราะของที่ขายในนั้นมันเหมือนเป็นของนำเข้าหมดเลยค่ะ
เราก็เลยถามว่า "เสื้อตัวนี้เท่าไหร่คะ"
แม้ค้าเงยหน้าขึ้นมา แล้วสายตามองเราแบบหัวจรดเท้า 2-3 รอบ ตอบว่า "2 พัน"
(เราไม่ได้คิดเยอะนะ แต่เค้ามองจิกแบบน่าเกียจมากๆ เหมือนจะมาหาเรื่อง -_-")
ต่อด้วยคำว่า "ลดได้นะ" แล้วก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ต่อ
คือ เราแต่งตัวธรรมดาค่ะ เสื้อยืดกางเกงยีนส์ รองเท้าแตะ เดินสบายๆกับแม่สองคน
การที่เค้าเล่นโทรศัพท์ เราเห็นว่าเป็นเรื่องปกติ เราโอเค แต่การที่เค้าใช้สายตา
เราว่ามันเกินไปหน่อย แล้วน้ำเสียงเค้าแบบ ห้วนและหนักมาก เหมือนไม่อยากขาย
คือก็เข้าใจนะคะ เราไม่ได้ต้องการให้แม่ค้ามานั่งยิ้มตลอดเวลา เพราะขายทุกวัน
เจอคนหลายประเภท เบื่อและนอยไปบ้าง แต่การมองแบบนั้น มันทำให้ลูกค้ารู้สึกไม่ดี
แต่วันนั้นเราก็ไม่ได้เข้าร้านเค้าค่ะ ก็เดินไปร้านอื่นเลย
แม่เรายังแซวขำๆเลย "คนขายเหมือนเค้าไม่อยากขายเรานะ เหมือนอยากมีเรื่องกับเรามากกว่า"
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
ก็แค่อยากจะเล่าเฉยๆค่ะ คือถ้าเราตื้อต่อราคา หรือทำของในร้านเค้าเสียหายจะเป็นอีกกรณี
แต่นี่เราแค่ยืนอยู่หน้าร้านจับเสื้อที่โชว์ คลำๆเนื้อผ้าแค่นั้น แถมคนขายไม่เห็นเราด้วยซ้ำ
ว่าเรายืนดูอยู่ รู้ว่าเรามาก็คือตอนเราถามราคาเค้า
เราเคยไปช่วยเพื่อนขายของมาก่อนเราก็เข้าใจค่ะ แม่ค้าเจอคนหลายประเภททำให้แข็งขึ้น
แต่ก็ไม่สมควรลืมว่า การที่พูดจาดีกับลูกค้ามันก็เป็นการเข้าสังคมของแม่ค้าอย่างนึงนะคะ
ไม่ใช่ต้องคะข๋า จ๊ะจ๋า แค่ไม่หยาบคาย ห้วนเกินไปก็พอค่ะ
ไม่ใช่จะมาขายของอย่างเดียว แต่ไม่มีความเป็นมืออาชีพ ไม่แคร์ไม่สนใจ ขายอย่างเดียว
แชร์เป็นประสบการ์ณเฉยๆค่ะ
ไปเดินซื้อของ ถามราคาโดนเหวี่ยงด้วยสายตาแม่ค้า
เราชอบไปเดินช่องมือสอง เสื้อผ้าของสะสม แล้วเราก็เหลือบไปเห็นเสื้อ sweater
เราก็เลยดูรอบๆร้าน ก็เห็นคนขายเค้านั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ ก้มหน้าก้มตา
คือเราเห็นแบบเห็นลายแล้วชอบเลย จับเนื้อผ้าก็สวยเนื้อดี รู้สึกมันต้องราคาูสูงแน่ๆ
เพราะของที่ขายในนั้นมันเหมือนเป็นของนำเข้าหมดเลยค่ะ
เราก็เลยถามว่า "เสื้อตัวนี้เท่าไหร่คะ"
แม้ค้าเงยหน้าขึ้นมา แล้วสายตามองเราแบบหัวจรดเท้า 2-3 รอบ ตอบว่า "2 พัน"
(เราไม่ได้คิดเยอะนะ แต่เค้ามองจิกแบบน่าเกียจมากๆ เหมือนจะมาหาเรื่อง -_-")
ต่อด้วยคำว่า "ลดได้นะ" แล้วก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ต่อ
คือ เราแต่งตัวธรรมดาค่ะ เสื้อยืดกางเกงยีนส์ รองเท้าแตะ เดินสบายๆกับแม่สองคน
การที่เค้าเล่นโทรศัพท์ เราเห็นว่าเป็นเรื่องปกติ เราโอเค แต่การที่เค้าใช้สายตา
เราว่ามันเกินไปหน่อย แล้วน้ำเสียงเค้าแบบ ห้วนและหนักมาก เหมือนไม่อยากขาย
คือก็เข้าใจนะคะ เราไม่ได้ต้องการให้แม่ค้ามานั่งยิ้มตลอดเวลา เพราะขายทุกวัน
เจอคนหลายประเภท เบื่อและนอยไปบ้าง แต่การมองแบบนั้น มันทำให้ลูกค้ารู้สึกไม่ดี
แต่วันนั้นเราก็ไม่ได้เข้าร้านเค้าค่ะ ก็เดินไปร้านอื่นเลย
แม่เรายังแซวขำๆเลย "คนขายเหมือนเค้าไม่อยากขายเรานะ เหมือนอยากมีเรื่องกับเรามากกว่า"
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
ก็แค่อยากจะเล่าเฉยๆค่ะ คือถ้าเราตื้อต่อราคา หรือทำของในร้านเค้าเสียหายจะเป็นอีกกรณี
แต่นี่เราแค่ยืนอยู่หน้าร้านจับเสื้อที่โชว์ คลำๆเนื้อผ้าแค่นั้น แถมคนขายไม่เห็นเราด้วยซ้ำ
ว่าเรายืนดูอยู่ รู้ว่าเรามาก็คือตอนเราถามราคาเค้า
เราเคยไปช่วยเพื่อนขายของมาก่อนเราก็เข้าใจค่ะ แม่ค้าเจอคนหลายประเภททำให้แข็งขึ้น
แต่ก็ไม่สมควรลืมว่า การที่พูดจาดีกับลูกค้ามันก็เป็นการเข้าสังคมของแม่ค้าอย่างนึงนะคะ
ไม่ใช่ต้องคะข๋า จ๊ะจ๋า แค่ไม่หยาบคาย ห้วนเกินไปก็พอค่ะ
ไม่ใช่จะมาขายของอย่างเดียว แต่ไม่มีความเป็นมืออาชีพ ไม่แคร์ไม่สนใจ ขายอย่างเดียว
แชร์เป็นประสบการ์ณเฉยๆค่ะ