"พี่ครับ... อย่ากดดันตัวเอง....เพราะเราก็เป็นแค่คนๆหนึ่ง...พี่ยังมีลมหายใจ แปลว่าพี่ยังมีโอกาสทำอะไรๆให้ดีขึ้น...คนที่ตายไปแล้วต่างหากที่หมดโอกาส"
เคยมั้ยครับ บอกตัวเองว่าจะทำนั่นทำนี่...กำหนดไว้ต่างๆนาๆ แล้วพอทำไม่ได้ ก็เสียใจ ผิดหวังในตัวเอง....รู้สึกล้มเหลว....ซึ่งไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้น
พอล้มเหลวทางอารมณ์ เช่นนี้แล้ว ก็ยิ่งกระทืบตัวเองซ้ำ โดยนำไปเปรียบกับคนอื่นที่เราคิดว่าเขา ดีกว่าเรา เก่งกว่าเรา...ซึ่งทำให้ความรู้สึกยิ่งแย่ลง
สุดท้าย...กลายเป็นเกลียดตัวเองไป....
ได้เจอกัลยาณมิตรคนหนึ่ง เด็กกว่าผมสิบสี่ปี หล่อกว่าผมหน่อยหนึ่ง....ผมว่าเขาคงเป็นคนๆหนึ่งในโลกนี้ ที่ถูกส่งมา เพื่อคอยให้กำลังใจผมเวลาผมรู้สึกห่วยๆ.... เขาไม่ใช่พระภิกษุ หรือ จิตแพทย์ แต่ทุกครั้งที่เจอเขา จิตใจมันฉ่ำเย็นบอกไม่ถูก...
"พี่ซอย...ไม่เสร็จก็ช่างมันสิครับ จะไม่เสร็จเพราะอะไร หาเหตุผลให้ได้ เช่น เวลาน้อยไป แพลนไม่ดี ใจไม่แข็ง เหลวไหล...นั่งคิดแบบนิ่งๆนะพี่ พอเจอสาเหตุที่แท้จริงแล้วก็หยุดคิดพี่...แค่จำเอาไว้ จะได้นำไปเป็นส่วนหนึ่งในการวางแผนงานคราวหน้า...แล้วพี่ก็ไปชงกาแฟ แล้วหยิบงานชิ้นต่อไปมาทำ ทำอย่างมีสติกว่าชิ้นที่แล้ว รอบคอบกว่าชิ้นที่แล้ว...ก็เท่านั้น เวลาที่คร่ำครวญเสียใจ คือเวลาที่สูญเปล่าครับพี่...เชื่อผมนะ...."
"โธ่พี่...ใส่บาตรไม่ทัน เรื่องจิ๊บๆพี่ ร่างกายพี่ไม่ได้ถูกออกแบบมาให้ตื่นเช้า(อันนี้แกตอแร๋ เอาใจใช่ปะ?) พี่อย่าไปวิตกเลย...พี่ตื่นสาย ใส่บาตรพระไม่ทัน แต่พี่ก็ใส่บาตรพระในบ้านได้นี่ครับ"
"อะไรวะ?"
"ทำไมพี่หล่อแต่โง่ละครับ(เวลาด่ามันยังน่ารักเลยครับ)...คุณแม่พี่ไง!! พระน่ะ พี่ไม่ใส่บาตรก็ยังมีคนอื่นใส่ แต่คุณแม่น่ะ ใครทำให้ก็ไม่ดีเท่าลูกทำให้นะ....พี่ทำอาหารเช้า ชงกาแฟ คั้นน้ำส้ม...พูดกับท่านดีๆ เพราะๆ อย่ารำคาญที่ท่านพูดซ้ำ...ทำให้ท่านพอใจ...แค่นี้ก็ได้บุญแล้วครับ..."
เฮ้อ....ผมเริ่มรักมันแล้วละ เพราะมันเป็นคนเดียวที่ไม่เคยทำให้ผมรู้สึกแย่ลง มันมีวิธีที่ทำให้ผม...รู้สึกดีขึ้นเสมอ
ขอบคุณนะ ไอ้น้องรักร่วมโลก ทำไมแกดีกับพี่นักวะ?
ขอบคุณกัลยาณมิตร ที่ส่งมาในรูปของเพื่อนร่วมงาน....โชคดีที่ได้เจอกัน
เคยมั้ยครับ บอกตัวเองว่าจะทำนั่นทำนี่...กำหนดไว้ต่างๆนาๆ แล้วพอทำไม่ได้ ก็เสียใจ ผิดหวังในตัวเอง....รู้สึกล้มเหลว....ซึ่งไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้น
พอล้มเหลวทางอารมณ์ เช่นนี้แล้ว ก็ยิ่งกระทืบตัวเองซ้ำ โดยนำไปเปรียบกับคนอื่นที่เราคิดว่าเขา ดีกว่าเรา เก่งกว่าเรา...ซึ่งทำให้ความรู้สึกยิ่งแย่ลง
สุดท้าย...กลายเป็นเกลียดตัวเองไป....
ได้เจอกัลยาณมิตรคนหนึ่ง เด็กกว่าผมสิบสี่ปี หล่อกว่าผมหน่อยหนึ่ง....ผมว่าเขาคงเป็นคนๆหนึ่งในโลกนี้ ที่ถูกส่งมา เพื่อคอยให้กำลังใจผมเวลาผมรู้สึกห่วยๆ.... เขาไม่ใช่พระภิกษุ หรือ จิตแพทย์ แต่ทุกครั้งที่เจอเขา จิตใจมันฉ่ำเย็นบอกไม่ถูก...
"พี่ซอย...ไม่เสร็จก็ช่างมันสิครับ จะไม่เสร็จเพราะอะไร หาเหตุผลให้ได้ เช่น เวลาน้อยไป แพลนไม่ดี ใจไม่แข็ง เหลวไหล...นั่งคิดแบบนิ่งๆนะพี่ พอเจอสาเหตุที่แท้จริงแล้วก็หยุดคิดพี่...แค่จำเอาไว้ จะได้นำไปเป็นส่วนหนึ่งในการวางแผนงานคราวหน้า...แล้วพี่ก็ไปชงกาแฟ แล้วหยิบงานชิ้นต่อไปมาทำ ทำอย่างมีสติกว่าชิ้นที่แล้ว รอบคอบกว่าชิ้นที่แล้ว...ก็เท่านั้น เวลาที่คร่ำครวญเสียใจ คือเวลาที่สูญเปล่าครับพี่...เชื่อผมนะ...."
"โธ่พี่...ใส่บาตรไม่ทัน เรื่องจิ๊บๆพี่ ร่างกายพี่ไม่ได้ถูกออกแบบมาให้ตื่นเช้า(อันนี้แกตอแร๋ เอาใจใช่ปะ?) พี่อย่าไปวิตกเลย...พี่ตื่นสาย ใส่บาตรพระไม่ทัน แต่พี่ก็ใส่บาตรพระในบ้านได้นี่ครับ"
"อะไรวะ?"
"ทำไมพี่หล่อแต่โง่ละครับ(เวลาด่ามันยังน่ารักเลยครับ)...คุณแม่พี่ไง!! พระน่ะ พี่ไม่ใส่บาตรก็ยังมีคนอื่นใส่ แต่คุณแม่น่ะ ใครทำให้ก็ไม่ดีเท่าลูกทำให้นะ....พี่ทำอาหารเช้า ชงกาแฟ คั้นน้ำส้ม...พูดกับท่านดีๆ เพราะๆ อย่ารำคาญที่ท่านพูดซ้ำ...ทำให้ท่านพอใจ...แค่นี้ก็ได้บุญแล้วครับ..."
เฮ้อ....ผมเริ่มรักมันแล้วละ เพราะมันเป็นคนเดียวที่ไม่เคยทำให้ผมรู้สึกแย่ลง มันมีวิธีที่ทำให้ผม...รู้สึกดีขึ้นเสมอ
ขอบคุณนะ ไอ้น้องรักร่วมโลก ทำไมแกดีกับพี่นักวะ?