แม่อยากให้ผมเปลี่ยนนิสัยของผมเอง แต่ผมคิดว่าผมทำไม่ได้ครับ

ผมกับแม่ทะเลาะกันครับ ทะเลาะกันมาหลายวันแล้ว

สาเหตุมันอยู่ที่ว่า แม่เขาบอกว่าผมเป็นคนเย็นชา ไม่ใส่ใจครอบครัว คิดถึงแต่ตัวเอง

ซึ่งผมก็ยอมรับนะครับว่าบางส่วนมันก็เป็นเรื่องจริง ย้ำนะครับว่าบางส่วน

คือนิสัยของผมจะเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว คือจะไม่ใช่คนขี้อ้อน แม้แต่กับพ่อแม่

ไม่ชอบง้อคน ใครจะงอนก็งอนไป ในเมื่อเราไม่ผิด เราก็ไม่ใช่ฝ่ายที่ต้องขอโทษ ใช่มั้ยครับ

ตอนนี้ผมยังเรียนหนังสืออยู่ครับ อยู่หอพัก นานๆ จะได้กลับบ้านที เรียกได้ว่ากลับเฉพาะปิดเทอมแหละครับ เพราะบ้านอยู่ต่างจังหวัด แค่ต่อรถกลับบ้านก็ 3 ชั่วโมงแล้ว

นานๆ ผมก็จะโทรศัพท์หาพ่อแม่ที เพราะไม่รู้จะคุยเรื่องอะไร ส่วนใหญ่ที่โทรไปก็ถามสารทุกข์สุกดิบว่าเป็นอยู่อย่างไรบ้าง ขอตังบ้างบางที แหะๆ

ข้อนี้พ่อเข้าใจนะครับ เพราะพ่อก็มีนิสัยแบบนี้เหมือนกัน แต่แม่นี่สิครับ ไม่เข้าใจ พอไม่ได้โทรไปนานๆ ก็จะบ่นว่าทำไมไม่โทรมาบ้าง

ผมก็ไม่รู้จะตอบว่าอย่างไรดี เลยตอบไปตามความจริงว่าก็มันไม่มีอะไรจะคุย เค้าก็เหมือนจะไม่พอใจนิดหน่อย แต่ก็คุยต่อ

แต่พอมาสองสามวันที่แล้วนี่สิครับ น้องต้องอยู่กับน้า เพราะพ่อกับแม่ต้องไปต่างจังหวัด โดยแม่ฝากให้ผมโทรไปถามน้องเรื่องทั่วๆ ไป

เรื่องการบ้าน อาหารการกิน อะไรอื่นๆ แต่ผมลืมครับ งานยุ่ง ทั้งการบ้าน ทั้งประชุมงาน

พอแม่รู้เข้าว่าผมไม่ได้โทรหาน้องปุ๊บ ก็ดราม่าครั้งใหญ่เลยครับ ว่าทำไมผมเป็นคนเย็นชาขนาดนี้ เป็นคนไม่มีหัวใจบ้างหละ

โทษตัวเองที่เลี้ยงลูกมาผิดให้เป็นอย่างนี้บ้างหละ เค้าคงหวังพึ่งผมไม่ได้แล้ว เค้าคงต้องเก็บตังเพื่อตัวเองแล้ว กลัวผมจะไม่เลี้ยงในบั้นปลาย บลาๆ

จนผมต้องเงียบไปสักพัก ไม่อยากเถียงอะไรด้วยแล้ว แล้วผมก็พูดทำนองว่ามีเรื่องอื่นอีกมั้ย ผมไม่อยากฟังแล้ว

จากนั้นแม่ก็โกรธผมแล้วก็วางสายไปเลยจนถึงตอนนี้

***ผมจะทำยังไงดีครับ จะให้ผมเปลี่ยนนิสัยเป็นคนที่โทรไปแสดงความห่วงหาอาธรณ์ทุกวันคงเป็นไปไม่ได้ เพราะนั่นไม่ใช่ตัวผม

ผมไม่เคยประพฤตินอกลู่นอกทางเลยตั้งแต่เกิดมา เรียนติด 1 ใน 3 ของห้องมาตลอด ไม่เคยทำอะไรให้เสื่อมเสียชื่อเสียงเลย

จะมีก็แต่เรื่องนี้เรื่องเดียวแหละครับ ที่เค้าไม่ชอบ

ผมควรจะทำยังไงดีครับ จะปล่อยผ่านไป ให้แม่เค้าเข้าใจเอง หรือว่าต้องทำวิธีไหนครับ ช่วยแนะนำหน่อย

จะติจะว่ายังไงก็ได้นะครับ ผมอยากฟังทุกความเห็นจริงๆ ขอบคุณครับ