สวัสดีครับเพื่อนๆ ชาวพันทิป
วันนี้ผมมีเรื่องหนักใจของเพื่อนสนิทมาปรึกษาครับ ฟังแล้วรู้สึกเห็นใจเพื่อนมาก แต่ไม่รู้จะให้คำแนะนำยังไงดี เลยอยากลองมาฟังมุมมองของพี่ๆ เพื่อนๆ ในนี้ โดยเฉพาะคนที่มีครอบครัวแล้วครับ
เพื่อนผมกับแฟนคบกันมานานมากครับ 8 ปีเต็มๆ ตั้งแต่สมัยเรียนจนทำงาน ทั้งคู่เป็นคู่ที่ใครๆ ก็อิจฉา เพราะ "ไม่เคยทะเลาะกันเลย" เข้ากันได้ดีทุกอย่าง จนตกลงแต่งงานและมีลูกคนแรกด้วยกัน
ช่วงท้องทุกอย่างยังดีครับ สามีดูแลดีมากเหมือนเดิม แต่พอ "ลูกคลอด" ออกมา ทุกอย่างกลับตาลปัตรไปหมดเลยครับ...
สามีเริ่มเปลี่ยนไป กลายเป็นคนหงุดหงิดง่าย กลับบ้านมาก็โวยวายใส่เพื่อนผม พอลูกร้องก็โมโห บอกให้เพื่อนผมรีบดู อย่าให้ลูกร้องเสียงดังเพราะเกรงใจชาวบ้าน (ทั้งที่เด็กทารกร้องเป็นเรื่องปกติ)
จุดที่พีคที่สุดคือเมื่อวานนี้ครับ...
เพื่อนผมเหนื่อยมาก เลยพยายามอธิบายว่า "แค่เลี้ยงลูกก็เหนื่อยแล้ว อย่ามาหาเรื่องทะเลาะกันเลย ช่วยหยิบจับอะไรเล็กๆ น้อยๆ ในบ้านบ้างได้ไหม?"
คำตอบที่ได้จากสามีคือ:
"ผมมีหน้าที่ทำงานหาเงินมาเลี้ยงครอบครัว ส่วนคุณมีหน้าที่เลี้ยงลูกก็เลี้ยงไปสิ งานบ้าน งานครัว ซักผ้า มันเป็นหน้าที่ผู้หญิงอยู่แล้ว จะมาบ่นเหนื่อยทำไม?"
เพื่อนผมอึ้งไปเลยครับ เพราะตอนที่ยังไม่มีลูกเขาไม่เคยเป็นแบบนี้เลย ตอนนี้เพื่อนผมทั้งเหนื่อยกายที่ต้องดูทั้งลูก ทั้งงานบ้าน และเหนื่อยใจที่เหมือนคู่ชีวิตกลายเป็นคนแปลกหน้าไปแล้ว
ผมอยากถามความเห็นทุกคนครับ:
ผู้ชายที่เคยดีมาตลอด 8 ปี พอมีลูกแล้วเปลี่ยนไปขนาดนี้ เกิดจากความเครียดเรื่องงาน หรือจริงๆ นี่คือ "นิสัยที่แท้จริง" ของเขาครับ?
ประโยคที่ว่า "ผมหาเงิน คุณเลี้ยงลูก" ในปี 2026 นี้ มันยังเป็นตรรกะที่ยอมรับกันได้อยู่ไหมครับ?
ในฐานะเพื่อน ผมควรจะแนะนำเขายังไงดีครับ? ให้ทนเพื่อลูก หรือควรคุยกันตรงๆ ยังไงดีในขณะที่ฝ่ายชายปิดประตูใส่แบบนี้?
ขอบคุณทุกความคิดเห็นนะครับ สงสารเพื่อนจริงๆ ครับ
รักกันมา 8 ปีไม่เคยทะเลาะกัน... แต่พอมีลูกปุ๊บ สามีเปลี่ยนไปเป็นคนละคน บอก "ผมหาเงิน คุณมีหน้าที่เลี้ยงลูกก็ทำไป"
วันนี้ผมมีเรื่องหนักใจของเพื่อนสนิทมาปรึกษาครับ ฟังแล้วรู้สึกเห็นใจเพื่อนมาก แต่ไม่รู้จะให้คำแนะนำยังไงดี เลยอยากลองมาฟังมุมมองของพี่ๆ เพื่อนๆ ในนี้ โดยเฉพาะคนที่มีครอบครัวแล้วครับ
เพื่อนผมกับแฟนคบกันมานานมากครับ 8 ปีเต็มๆ ตั้งแต่สมัยเรียนจนทำงาน ทั้งคู่เป็นคู่ที่ใครๆ ก็อิจฉา เพราะ "ไม่เคยทะเลาะกันเลย" เข้ากันได้ดีทุกอย่าง จนตกลงแต่งงานและมีลูกคนแรกด้วยกัน
ช่วงท้องทุกอย่างยังดีครับ สามีดูแลดีมากเหมือนเดิม แต่พอ "ลูกคลอด" ออกมา ทุกอย่างกลับตาลปัตรไปหมดเลยครับ...
สามีเริ่มเปลี่ยนไป กลายเป็นคนหงุดหงิดง่าย กลับบ้านมาก็โวยวายใส่เพื่อนผม พอลูกร้องก็โมโห บอกให้เพื่อนผมรีบดู อย่าให้ลูกร้องเสียงดังเพราะเกรงใจชาวบ้าน (ทั้งที่เด็กทารกร้องเป็นเรื่องปกติ)
จุดที่พีคที่สุดคือเมื่อวานนี้ครับ...
เพื่อนผมเหนื่อยมาก เลยพยายามอธิบายว่า "แค่เลี้ยงลูกก็เหนื่อยแล้ว อย่ามาหาเรื่องทะเลาะกันเลย ช่วยหยิบจับอะไรเล็กๆ น้อยๆ ในบ้านบ้างได้ไหม?"
คำตอบที่ได้จากสามีคือ:
"ผมมีหน้าที่ทำงานหาเงินมาเลี้ยงครอบครัว ส่วนคุณมีหน้าที่เลี้ยงลูกก็เลี้ยงไปสิ งานบ้าน งานครัว ซักผ้า มันเป็นหน้าที่ผู้หญิงอยู่แล้ว จะมาบ่นเหนื่อยทำไม?"
เพื่อนผมอึ้งไปเลยครับ เพราะตอนที่ยังไม่มีลูกเขาไม่เคยเป็นแบบนี้เลย ตอนนี้เพื่อนผมทั้งเหนื่อยกายที่ต้องดูทั้งลูก ทั้งงานบ้าน และเหนื่อยใจที่เหมือนคู่ชีวิตกลายเป็นคนแปลกหน้าไปแล้ว
ผมอยากถามความเห็นทุกคนครับ:
ผู้ชายที่เคยดีมาตลอด 8 ปี พอมีลูกแล้วเปลี่ยนไปขนาดนี้ เกิดจากความเครียดเรื่องงาน หรือจริงๆ นี่คือ "นิสัยที่แท้จริง" ของเขาครับ?
ประโยคที่ว่า "ผมหาเงิน คุณเลี้ยงลูก" ในปี 2026 นี้ มันยังเป็นตรรกะที่ยอมรับกันได้อยู่ไหมครับ?
ในฐานะเพื่อน ผมควรจะแนะนำเขายังไงดีครับ? ให้ทนเพื่อลูก หรือควรคุยกันตรงๆ ยังไงดีในขณะที่ฝ่ายชายปิดประตูใส่แบบนี้?
ขอบคุณทุกความคิดเห็นนะครับ สงสารเพื่อนจริงๆ ครับ