สวัสดีค่ะ มีเรื่องจะเล่าเพื่อเป็นอุทาหรณ์สำหรับเด้กวัยรุ่น เริ่มเลยน่ะ
ครอบครัวเรามีกันอยู่ 3 คนพ่อแม่ลูก เมื่อ 15 ปีที่แล้วก็ไปเอาลูกอามาเลี้ยง
น้องเค้าเกิดมาในครอบครัวที่ไม่อบอุ่น พ่อมีเมียน้อย แม่กะพ่อตีกันให้เห็นแต่เด็ก
คือน้องเค้านอนกับพ่อแม่เค้า แต่ช่วงระหว่างวัน การไปส่งโรงเรียน การอยู่การกิน บ้านเรารับพาระให้
เลี้ยงตั้งแต่ 3 เดือนจนกระทั่งโตประมาณ 12 ปี ที่บ้านเรารักและเอาใจใส่เหมือนเด็กคนนี้
เป็นลูกอีกคนเลยก็ว่าได้ เราและครอบครัวหวังดีกับน้องเค้าน่ะ
แต่ด้วยความที่่เค้าย่างเข้าวัยรุ่น จึงเริ่มสนใจเพศตรงข้าม พ่อเราก็ตักเตือน
ใช้ทั้งไม้อ่อน และไม้แก่ แต่ก็ไม่เปนผล พ่อแม่น้องเค้าก็รู้พฤติกรรม ก็ตักเตื่อนแต่น้องเค้าไม่ฟัง
แอบไปมีอะไรกับเพื่อนชายตอนที่เรียนโรงเรียนแขก แล้วก็มีอะไรกับผู้ชายง่ายมาก
ทั้งๆที่อายุแค่ 15 ปี พ่อเราก็เสียใจนะที่ห้ามมันแล้วไม่ฟัง แต่ทำไงได้ คนเป็นพ่อแม่ เค้ายังไม่สนลูกเลย
หลังจากนั้นพ่อเราก็ห้ามไม่ให้มันมีแฟน กลายเป็นว่า การสร้างกรอบให้เนี๊ยะทำให้น้องเค้าอึดอัด แล้วก็เริ่มตีตัวห่างจากบ้านเรา
ยิ่งพอเข้ามัธยม น้องเค้าทำตัวเหลวไหล เปลี่ยนแฟนบ่อยแล้วก็มีอะไรกับผู้ชายง่ายมาก
เราไปจับได้ว่าน้องเค้าแอบหนีเรียนไปหาผู้ชาย ก็เลยไปฟ้องอา (พ่อของน้อง)
พ่อของน้องก็ไปตีน้อง ด่าน้อง หลังจากนั้นน้องเค้าก็ไม่มาเล่นบ้านเราอีกเลยถ้าไม่จำเป็น ล่าสุดมีประเด็นเรื่องผู้ชายอีก
พ่อเราใช้ไม่แข็งด่าน้องเค้าว่าให้ไปเปลี่ยนนามสกุลสะ ส่วนแม่และเราก็ยังรักน้องเค้า คอยไปเตือน ไปบอก
เราเคยบอกแม่เราแล้วว่าอย่าไปเตือนมากเพราะเวลาที่แม่เดินไปหามันทีไร มันทำท่าไม่สบายเดินหนีไปนอนทุกที
แต่....วันนี้เราเพิ่งได้รู้ว่า บรรดาความหวังดีที่บ้านเราไม่อยากให้น้องเค้าเสียคนก่อนเรียนจบ
การไปบอกพ่อมันว่ามันโดดเรียนไปบ้านผู้ชาย น้องมันบอกว่าเบื่อ เอือมระอา ไม่อยากคุย
ว่าบ้านเราชอบไปวุ่นวายเรื่องแฟน กะเรื่องของมัน
คือ ณ ตรงนี้ที่เราได้ยิน ยอมรับว่าเสียความรู้สึกนะ นึกถึงสิ่งดีๆที่พ่อแม่เราทำให้น้องเค้าแล้วเสียดายและเสียใจมาก
กับคำพูดของมัน...........เราควรจะไม่สนใจมันแล้วใช่ไหม ไม่ควรไปแยแส อีกตอ่ไปแล้วใช่ไหม
เด็กแบบนี้ใช้คำว่าเห็นกรงจักรเป็นดอกบัวได้รึเปล่า
ความหวังดี ที่ผู้รับไม่ต้องการ
ครอบครัวเรามีกันอยู่ 3 คนพ่อแม่ลูก เมื่อ 15 ปีที่แล้วก็ไปเอาลูกอามาเลี้ยง
น้องเค้าเกิดมาในครอบครัวที่ไม่อบอุ่น พ่อมีเมียน้อย แม่กะพ่อตีกันให้เห็นแต่เด็ก
คือน้องเค้านอนกับพ่อแม่เค้า แต่ช่วงระหว่างวัน การไปส่งโรงเรียน การอยู่การกิน บ้านเรารับพาระให้
เลี้ยงตั้งแต่ 3 เดือนจนกระทั่งโตประมาณ 12 ปี ที่บ้านเรารักและเอาใจใส่เหมือนเด็กคนนี้
เป็นลูกอีกคนเลยก็ว่าได้ เราและครอบครัวหวังดีกับน้องเค้าน่ะ
แต่ด้วยความที่่เค้าย่างเข้าวัยรุ่น จึงเริ่มสนใจเพศตรงข้าม พ่อเราก็ตักเตือน
ใช้ทั้งไม้อ่อน และไม้แก่ แต่ก็ไม่เปนผล พ่อแม่น้องเค้าก็รู้พฤติกรรม ก็ตักเตื่อนแต่น้องเค้าไม่ฟัง
แอบไปมีอะไรกับเพื่อนชายตอนที่เรียนโรงเรียนแขก แล้วก็มีอะไรกับผู้ชายง่ายมาก
ทั้งๆที่อายุแค่ 15 ปี พ่อเราก็เสียใจนะที่ห้ามมันแล้วไม่ฟัง แต่ทำไงได้ คนเป็นพ่อแม่ เค้ายังไม่สนลูกเลย
หลังจากนั้นพ่อเราก็ห้ามไม่ให้มันมีแฟน กลายเป็นว่า การสร้างกรอบให้เนี๊ยะทำให้น้องเค้าอึดอัด แล้วก็เริ่มตีตัวห่างจากบ้านเรา
ยิ่งพอเข้ามัธยม น้องเค้าทำตัวเหลวไหล เปลี่ยนแฟนบ่อยแล้วก็มีอะไรกับผู้ชายง่ายมาก
เราไปจับได้ว่าน้องเค้าแอบหนีเรียนไปหาผู้ชาย ก็เลยไปฟ้องอา (พ่อของน้อง)
พ่อของน้องก็ไปตีน้อง ด่าน้อง หลังจากนั้นน้องเค้าก็ไม่มาเล่นบ้านเราอีกเลยถ้าไม่จำเป็น ล่าสุดมีประเด็นเรื่องผู้ชายอีก
พ่อเราใช้ไม่แข็งด่าน้องเค้าว่าให้ไปเปลี่ยนนามสกุลสะ ส่วนแม่และเราก็ยังรักน้องเค้า คอยไปเตือน ไปบอก
เราเคยบอกแม่เราแล้วว่าอย่าไปเตือนมากเพราะเวลาที่แม่เดินไปหามันทีไร มันทำท่าไม่สบายเดินหนีไปนอนทุกที
แต่....วันนี้เราเพิ่งได้รู้ว่า บรรดาความหวังดีที่บ้านเราไม่อยากให้น้องเค้าเสียคนก่อนเรียนจบ
การไปบอกพ่อมันว่ามันโดดเรียนไปบ้านผู้ชาย น้องมันบอกว่าเบื่อ เอือมระอา ไม่อยากคุย
ว่าบ้านเราชอบไปวุ่นวายเรื่องแฟน กะเรื่องของมัน
คือ ณ ตรงนี้ที่เราได้ยิน ยอมรับว่าเสียความรู้สึกนะ นึกถึงสิ่งดีๆที่พ่อแม่เราทำให้น้องเค้าแล้วเสียดายและเสียใจมาก
กับคำพูดของมัน...........เราควรจะไม่สนใจมันแล้วใช่ไหม ไม่ควรไปแยแส อีกตอ่ไปแล้วใช่ไหม
เด็กแบบนี้ใช้คำว่าเห็นกรงจักรเป็นดอกบัวได้รึเปล่า