ทำงานช่วยที่บ้านทุกวันไม่มีวันหยุดได้วันละ 60 บาทพอขอเวลาไปเรียนภาษารอไปเรียนต่อจีนกลับโดนแม่ด่าต่อหน้าลูกน้อง ผมผิดไหม?

ทำงานช่วยที่บ้านทุกวันไม่มีวันหยุด ได้วันละ 60 บาท พอขอเวลาไปเรียนภาษารอไปเรียนต่อจีน กลับโดนแม่ด่าต่อหน้าลูกน้อง ผมผิดไหมครับ? สวัสดีครับ ตอนนี้ผมอายุ 18 ปี เพิ่งเรียนจบ ม.6 และกำลังอยู่ในช่วงรอไปเรียนต่อต่างประเทศ จุดเริ่มต้นคือเดือนที่ผ่านมา ผมสอบชิงทุนไปเรียนต่อที่ไทยผ่านแล้ว แต่แม่ไม่อยากให้ไป ท่านอยากให้ผมไปเรียนที่จีนมากกว่า ตอนแรกผมก็คัดค้าน แต่พอแม่เซ้าซี้หนักเข้า ผมเลยยอมตามใจแม่ ท่านก็รีบสมัครให้ทันที โดยบอกว่าผมจะได้เดินทางช่วงเดือนตุลาคม ระหว่างที่รอไปเรียน แม่ขอให้ผมไปช่วยทำงานที่ร้าน (ธุรกิจส่วนตัวของครอบครัว) แทนท่านในช่วงเช้า ซึ่งปกติผมก็ถูกฝึกให้ช่วยงานที่บ้านมาตั้งแต่เด็กอยู่แล้ว พอเห็นว่าเหลือเวลาอีกไม่นานก็จะได้ไปเรียน ผมเลยตกลง แต่ชีวิตประจำวันของผมตอนนี้คือ ตื่นแต่เช้าไปเฝ้าร้านทำงานแทนแม่จนถึงบ่าย 3 โมง เลิกงานปุ๊บ ต้องรีบขับรถไปรับน้องที่โรงเรียน และกลับถึงบ้านต้องมาทำกับข้าวให้คนในครอบครัวกินอีก เพราะเป็นธุรกิจส่วนตัว ร้านเลยเปิดทุกวัน ผมแทบไม่มีวันหยุดพักเลย เคยมีวันที่ผมปวดหัวมากจนขอลาพักอยู่บ้าน แม่ก็ไม่ให้หยุด บอกให้ผมไปนอนพักที่ร้านแทน ด้วยความเครียดสะสมและไม่มีเวลาส่วนตัวเลย ทำให้ช่วงหลังผมระบายความเครียดด้วยการเล่นเกมดึก จนตื่นสายและไปเปิดร้านสาย แม่ก็โกรธและบ่นเรื่องตื่นสายใส่ผมทุกวัน ส่วนเรื่องค่าตอบแทน แม่ให้ผมแค่วันละ 60 บาท ซึ่งแค่เติมน้ำมันรถออกไปรับน้องก็หมดแล้วครับ จนกระทั่งวันนี้ ผมเพิ่งมารู้ความจริงว่ากำหนดการไปเรียนที่จีนถูกเลื่อนออกไปเป็น ช่วงฤดูใบไม้ผลิปีหน้า ซึ่งแปลว่าผมต้องรออีกหลายเดือน ผมเลยบอกแม่ว่าจะขอออกไปเรียนภาษาข้างนอกเพื่อเตรียมตัว แต่แม่ไม่ยอม ท่านสั่งให้ผมเรียนออนไลน์แทน และให้เปิดเรียนออนไลน์ที่ร้าน ผมไม่เห็นด้วยเลยครับ เพราะผมเคยเรียนออนไลน์มาก่อนและรู้ตัวว่าไม่มีสมาธิ และในมุมมองผม ที่ทำงานก็คือที่ทำงาน ที่เรียนก็คือที่เรียน การที่ผมมานั่งเรียนออนไลน์ในร้านต่อหน้าลูกน้อง มันดูไม่เป็นมืออาชีพและเสียการเรียนด้วย ผมเลยพยายามต่อรองกับแม่ว่า งั้นผมยอมเรียนออนไลน์ก็ได้ แต่ขอเรียนที่บ้าน ส่วนเรื่องไปรับน้องกับทำกับข้าว ผมยังทำให้เหมือนเดิม แต่แม่ตอบกลับมาว่า ถ้าไม่มาเฝ้าร้าน ก็จะไม่ให้เงินวันละ 60 บาทแล้วนะ ผมเลยแย้งไปว่าไม่ได้ เพราะเงินก้อนนี้ผมต้องเอาไว้เติมน้ำมันไปรับน้องและเก็บไว้ใช้ส่วนตัวบ้าง สุดท้ายเราเลยยืนเถียงกันอยู่นาน จนแม่ระเบิดอารมณ์ด่าผมสารพัด ทั้ง ไอ้ลูกอกตัญญู แค่นี้ก็ตื่นสาย กูไม่น่าเกิดมาเลย แต่ที่ทำให้ แต่ที่ทำให้ผมตกใจคือ เธอร้องไห้ใส่ผมด้วยและด่าผมเสียงดังต่อหน้าลูกน้องในร้าน ตอนนั้นผมทำเป็นไม่สนใจแล้วเดินออกมาไปรับน้องตามปกติ แต่พอกลับมานั่งคิดทบทวน คำพูดของแม่มันยังวนอยู่ในหัว จนผมเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า... สรุปแล้วสิ่งที่ผมทำและสิ่งที่ผมเรียกร้องไป ผมเป็นฝ่ายผิดจริงๆ เหรอครับ?