ทำไม่คนทำถึงไม่ได้รับผิด

สวัสดีดีค่าหนูมีเรื่องสงสัยและอยากถามเป็นเรื่องดราม่าในชีวิตหนูเลยแหละหนูถูกพี่ชายแท้ๆของตัวเองพยามขมขืนค่ะ2รอบตอนเด็กพี่ชายห่างจากหนู3ปีเค้าเคยมาขอโทษแล้วน่ะค่ะแล้วเค้าก็บอกให้เก็บเรื่องนี้เป็นความลับเราก็รับปากเพราะเราคิดในแง่ดีว่าตอนนั้นพี่อยู่แค่ป.5-ป.6เองคงไม่ได้ตั้งใจ ที่พี่ชายมาขอโทษเราเพราะเราเล่าเรื่องของเพื่อนป้าให้เค้าฟังว่าลุงคนนี้เคยพยามจับส่วนลับของเราเค้าก็พูดขึ้นมาว่า /ไม่ต้องเล่าแล้วได้มั้ยกูไม่อยากนึกถึงตอนนั้นตอนนั้นกูยังเด็กอยู่กูขอโทษที่พยามทำเรื่องแบบนั้นกับ/ เราก็เงียบแล้วก็ตอบว่าอืมเค้าเลยบอกว่าให้เก็บเรื่องนี้เป็นความลับให้หน่อยเราเลยเก็บมาตลอดจนมาถึงตอนที่เราโดนใช้ให้ทำงานบ้านให้หุงข้าวให้สั่งของให้เราก็ทำให้ทุกอย่างแต่มันก็มีข้อผิดพลาดเช่นข้าวแฉะหรือแข็งบางล่ะหรือสั่งของแล้วดูส่วนไม่เป็นพอพนังงานโทรมาก็คุยไม่รู้เรื่องทั้งที่เราก็พยามแล้วจุดจบคือจะโดนใช้คำหยาบคายด่าว่าเราเป็นสวะบางเกิดมาทำก็ อะไรไม่ได้ไปตายเถอะอ่ะจะมีการขึ้นเสียงท้าทายประมารว่าไม่พอใจก็มาทำสีหน้าอย่าคิดว่ากูไม่กล้าเราไม่เคยตอบโต้เลยตลอด2ปีเกือบ3ปีจนเมื่อ2วันก่อนเราทนไม่ไหวเรายืนทำกับข้าวอยู่เค้าก็เดินมาชนเรา2รอบจนหน้าเราเกือบเข้าเตาแล้วเค้าก็บอกว่ายืนทำ อะไรตรงนี้ขวางทางชิหายเราก็เลยมองหน้าเค้าแล้วบอกว่าบอกดีๆก็ได้เค้าเลยบอกว่าบอกดีๆ อะไรอยากมีปัญหาก็มาดิกูทนมานานล่ะแล้วเค้าก็ต่อยที่แขนเรา2ครั้งซึ่งเราไม่ได้ตอบโต้เราพยามทำความเข้าใจว่าพี่กำลังต่อยกูหรอแล้วเค้าก็ตบหน้าเรา เราเลยทนไม่ไหวหรือเอาง่ายก็คือไซริงค์แตก เราร้องไห้แล้วมันก็บอกว่ามาดิเรามาเราเลยขึ้นเสียงใส่มันว่าทำไม่กูต้องทำทำไม่กูต้องใช้ความรุนแรงคนที่เคยขมขืนกูแบบมีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับกูหรอทำไม่กูต้องเรียกว่าพี่ทั้งทีเคยขมขืนกูดีนักหรอแล้วลูกพี่ลูกน้องก็เข้ามาห้ามค่ะวันนั้นทุกอย่างที่เราเก็บมา2ปีระเบิดออกมาหมดต้องบอกก่อนน่าว่าเราไม่ได้อยู่กับพ่อแม่เพราะพ่อแม่เราแยกทางกันพอไปอยู่กับพ่อพ่อก็ทำร้ายแล้วก็เพื่อนพ่อลวนลามเราพ่อเราติดเหล้าน่ะค่ะ ส่วนแม่ก็ติดต่อไม่ได้ มาต่อก็หลังจากที่ลูกพี่ลูกน้องมาห้ามเราแล้วเอาเราเข้าไปในห้องแล้วเราก็ยังด่ากับพี่ชายเราอยู่ค่ะด่ากันผ่านหน้าต่างตอนนั้นเราก็ร้องไห้ไม่หยุดเราไม่รู้ว่าเราเสียใจมากๆหรือโกรธมากเราสะอื้นไม่หยุดแล้วก็ตัวสั้นพี่ชายเราก็พยามอธิบายให้ตัวเองดูดีต่อหน้าลูกพี่ลูกน้องเราที่เริ่มได้สติก็บอกว่ามันเลยทำอะไรกับเราบาง2ปีที่ผ่านมาถึงแม้ว่าตอนนั้นเราจะตัวสั่นแล้วก็ร้องไห้ไม่หยุดซึ่งตอนนั้นมีอาการอยากทำร้ายตัวเองเช่นเอาปากกามาขุดแขนหรือทุบขาตัวเองแล้วช่วงหลังที่เราเริ่มมีสติมากขึ้นเราก็อัดคริปช่วงท้ายที่ทะเลาะกันไว้และผ่านไปสักพักนึงก็จบด้วยการที่ลูกพี่ลูกน้องให้เค้าขอโทษเราซึ่งเราเลือกที่จะไม่รับและก็จบเราที่หยุดอาการสั่นไม่ได้ก็ถือมีดไปที่ห้องน้ำตอนแรกว่าจะบาดคอตัวเองแต่ก็เลือกที่จะกรีดข้อมือตัวเองแทนพอความรู้สึกเจ็บมันมามันก็ทำใหหยุดสั่นได้จริงๆนะซึ่งเราก็แอบคิดนะเราอายุแค่17เองจะเป็นโรคซึมเศร้ารึเปล่านะหรืออาการอยากตายในห้องน้ำคือการคิดสั้นที่เค้าว่ากันแต่เราก็คิดว่าเราไม่เป็นหรอกมั้งเพราะแค่ทำร้ายร่างกายตัวเองนิดๆหน่อยๆก็หายแล้ว สิ่งที่เราติดใจแล้วคิดขึ้นมาวันนี้ก็คือทำถึงไม่มีใครแจ้งตำรวจน่ะคนที่ทำร้ายเราคือคนที่ขมขืนเราน่ะทำไม่ไม่มีใครช่วยเรามันยังใช้ชีวิตได้ปกติทั้งทีมันเป็นอาชญากรน่ะเราไม่รู้ว่าเราใช้คำถูกมั้ยแต่มันทำผิดไม่ใช่หรอทำไม่มันไม่ได้รับโทษเราเลยได้ยินว่าแถวต่างจังหวัดที่รัฐบาลเข้าไม่ถึงจะมีเรื่องแบบนี้เยอะมากไม่คิดว่าจะเกิดกับตังลูกพี่ลูกน้องที่เป็นพี่สาวเลือกที่จะบอกว่าเอ็งก็มีกันอยู่2คนคุยกันดีๆเรื่องแบบนี้พี่ผ่านมาเยอะพี่สาวบอกว่าเราเจ็บเดียวเราก็หายซึ่งไม่จริงเลยเราไม่เคยหายทั้งแต่เด็กจนถึงตอนนี้17ปีที่เราทั้งโดนผู้ชายคุกคามเพื่อนพ่อเพื่อนป้าพี่ชายตัวเองคนในเกมจนเรามีอาการแพนิคเวลาผู้มาใกล้หรือมาข้างหลังเราเลยอยากรู้ว่าทำไม่คนทำผิดถึงไม่ได้รับผิดหรือการทงโทษอะไรเลยมันยังใช้ชีวิตได้ปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วหนูควรปล่อยเรื่องนี้ไปเหมือนคนอื่นจริงหรอ


อาจจะยาวหน่อยนะค่าคือหนูพิมพ์ไปด้วยแล้วร้องไห้ไปด้วยน่าจะใส่อารมณ์เข้าไปน่าดู