สวัสดีครับ ตั่งแต่ผมเกิดมาจนอายุ13ผมก็เหมือนคนปกติเนี้ยแหละครับ มองตรงไหนโฟกัสตรงไหนตาดำก็มองไปที่จุดๆนั้น แต่พอหลังจากผมเข้า ม.1มาผมรู้สึกว่าอยากเป็นหมอ เลยได้มีการใช้สายตาเยอะ กลับมาจากโรงเรียนก็อ่านหนังสือ ถ้านอนไม่หลับก็อ่านหนังสือ วันไหนนอนไม่หลับเลยก็ไม่นอน ผมทำแบบนี้จนขึ้นม.2 เริ่มมีคนทักผมว่าผมตาเหล่ เหลือกไปมองหน้าเขาบ้าง และผมก็โดนล้อโดนด่าตลอดเพราะเขาคิดว่าเราหาเรื่องเขา ทั้งที่เราไม่ได้ตั้งใจเลย ผมโฟกัสตาผมไม่ได้ ในมุมมองผม ผมก็มองแค่ภาพตรงหน้าไม่ได้รู้ว่าคนที่หางตาผมทำอะไรอยู่หรอก แต่คนที่หางตาผมเห็นว่าผมเหลือกเขา ผมไม่มั่นใจเลยจะไม่แคร์มันก็ไม่ได้ทำได้ง่ายๆ คนร้อยคนรุมด่าใครจะไหวล่ะครับ จนบางครั้งผมอยากล้มเลิกความฝันกกตัวอยู่แค่ในบ้าน ไม่เป็นอันจะทำอะไรเครียดมากๆเลยครับ ถ้าใครมีหมอตาดีๆแนะนำในจังหวัดสุราษฎร์ธานี หรือทริคช่วยให้กล้ามเนื้อตาผมดีขึ้น ช่วยบอกผมหน่อยเถอะนะครับ ผมเครียดมากๆเลย
ตาเหล่ซ่อนเร้นควบคุมไม่ได้