ตู้ไปรษณีย์ส่งจดหมายถึงคนตาย
ในหมู่บ้านเก่าแห่งหนึ่ง มีตู้ไปรษณีย์สีแดงตั้งอยู่หน้าสถานีรถไฟที่ปิดกิจการไปนานแล้ว
ชาวบ้านเล่าว่า ตู้ไปรษณีย์ใบนี้มีความแปลกประหลาด เพราะบางครั้งจะมีจดหมายส่งกลับมาหาผู้ส่ง ทั้งที่ปลายทางเป็นคนเสียชีวิตไปแล้ว
คนรุ่นเก่าจึงไม่กล้าหย่อนจดหมายลงไปหลังพระอาทิตย์ตกดิน
ปอนด์เป็นพนักงานไปรษณีย์ที่ได้รับมอบหมายให้เข้ามาจัดการเอกสารเก่าของสาขาที่กำลังจะปิดตัว เขาพบจดหมายจำนวนมากอยู่ในห้องเก็บของ แต่ไม่มีใครทราบว่าทำไมจดหมายเหล่านั้นจึงไม่เคยถูกนำส่ง
คืนหนึ่ง ขณะกำลังคัดแยกจดหมาย เขาพบซองหนึ่งไม่มีชื่อผู้ส่ง มีเพียงข้อความหน้าซองว่า
“ถึงคนที่ยังรออยู่”
ปอนด์เปิดดู ภายในเป็นจดหมายลายมือเก่า ๆ เขียนว่า
“แม่ครับ ผมยังอยู่ที่สถานีเดิมนะครับ ผมรอแม่มารับทุกวันเลย”
ไม่มีชื่อผู้เขียน ไม่มีวันที่ และไม่มีที่อยู่
ปอนด์คิดว่าเป็นจดหมายเก่าที่ตกค้าง จึงนำไปใส่ตู้ไปรษณีย์สีแดงหน้าสถานี
เช้าวันต่อมา จดหมายกลับมาวางอยู่บนโต๊ะทำงานของเขา
ด้านหลังซองมีข้อความเพิ่มขึ้นว่า
“ขอบคุณที่ส่งให้ครับ แต่แม่ยังไม่มา”
ปอนด์รู้สึกแปลกใจ จึงนำจดหมายไปถามผู้ใหญ่บ้าน
ผู้ใหญ่บ้านอ่านจบแล้วหน้าซีด
เขาเล่าว่า เมื่อสามสิบปีก่อน มีเด็กชายคนหนึ่งชื่อวินหายตัวไปที่สถานีรถไฟแห่งนี้ เด็กชายถูกทิ้งไว้ที่สถานีโดยแม่ที่ตั้งใจจะกลับมารับ แต่แม่ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตระหว่างทาง
ไม่มีใครพบตัวเด็กชายอีกเลย
ปอนด์เริ่มรู้สึกสงสาร จึงตัดสินใจเขียนจดหมายตอบกลับ
“วิน แม่ของหนูอาจไม่ได้กลับมาแล้ว แต่หนูไม่ต้องรออีกต่อไปนะ”
เขาหย่อนจดหมายลงตู้ไปรษณีย์ในคืนนั้น
เช้าวันรุ่งขึ้น มีจดหมายตอบกลับมาอีกครั้ง
“แม่บอกว่าจะมารับผมวันนี้ครับ”
ปอนด์เริ่มรู้สึกไม่ดี แต่ก็ยังอยากรู้ว่าเรื่องจะจบอย่างไร
คืนนั้น เขานั่งเฝ้าตู้ไปรษณีย์จนถึงเที่ยงคืน
เวลา 00:15 น. มีเสียงรถไฟดังมาจากรางที่ถูกปิดไปนาน
ปู๊น...
ไฟหน้ารถไฟสว่างขึ้นในความมืด
ปอนด์มองเห็นเด็กชายคนหนึ่งยืนอยู่บนชานชาลา เขาสวมเสื้อสีเหลืองและถือกระเป๋านักเรียนเก่า ๆ
เด็กชายหันมามองปอนด์แล้วถามว่า
“คุณเห็นแม่ผมไหมครับ?”
ปอนด์ตอบไม่ได้
เด็กชายยื่นจดหมายให้เขา
“แม่เขียนมาบอกว่าจะมารับผม แต่ผมอ่านไม่ออก คุณช่วยอ่านให้หน่อยได้ไหมครับ?”
ปอนด์รับจดหมายมาเปิดดู
ภายในมีข้อความสั้น ๆ
“วิน แม่ขอโทษ แม่ไม่ได้กลับมา เพราะแม่ตายไปนานแล้ว”
ปอนด์เงยหน้าขึ้น
แต่เด็กชายกลับหายไปแล้ว
เหลือเพียงกระเป๋านักเรียนวางอยู่บนพื้น
เช้าวันต่อมา ปอนด์นำกระเป๋าไปให้ผู้ใหญ่บ้านดู ทั้งคู่ตัดสินใจค้นหาหลักฐานเพิ่มเติมในสถานีเก่า
พวกเขาพบสมุดบันทึกของนายสถานี ระบุว่าเด็กชายชื่อวินไม่ได้หายตัวไปอย่างที่ทุกคนเข้าใจ
คืนที่แม่เสียชีวิต เด็กชายถูกนายสถานีคนหนึ่งพาไปซ่อนไว้ในห้องเก็บของ เพราะต้องการขโมยเงินที่แม่ฝากไว้
เด็กชายเสียชีวิตในห้องนั้นโดยไม่มีใครช่วยเหลือ
หลังจากนั้น นายสถานีก็ลาออกและย้ายหนีไป
ปอนด์อ่านบันทึกจนมือสั่น
เขาเพิ่งเข้าใจว่าเหตุใดเด็กชายจึงรอแม่อยู่ที่สถานี
เขาไม่ได้รอให้แม่มารับกลับบ้านอย่างเดียว
เขารอให้ใครสักคนรู้ความจริงว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา
หลายวันต่อมา มีการนำกระดูกของเด็กชายไปประกอบพิธีและจัดงานศพให้ตามสมควร
ตู้ไปรษณีย์สีแดงถูกย้ายออกจากสถานี
แต่ก่อนวันย้าย มีจดหมายฉบับสุดท้ายส่งมาถึงปอนด์
ด้านหน้าซองเขียนว่า
“ถึงพี่คนส่งจดหมาย”
ภายในมีข้อความว่า
“ขอบคุณนะครับ ตอนนี้ผมเจอแม่แล้ว”
ปอนด์ยิ้มทั้งน้ำตา
แต่เมื่อพลิกซองดู เขาพบว่ามีข้อความอีกบรรทัดเขียนด้วยหมึกสีดำ
“พี่อย่าลืมส่งจดหมายของพี่ด้วยนะครับ คนที่บ้านพี่ก็รออยู่”
ปอนด์ขมวดคิ้ว เพราะเขาไม่เคยส่งจดหมายให้ใคร
จนกระทั่งคืนนั้น เขากลับถึงบ้านและพบซองจดหมายวางอยู่บนโต๊ะ
หน้าซองเขียนชื่อพ่อของเขา
พ่อที่เสียชีวิตไปตั้งแต่ปอนด์ยังเด็ก
และด้านหลังซองมีข้อความว่า
“พ่อรออยู่ที่สถานีเดิม”
ตู้ไปรษณีย์ส่งจดหมายถึงคนตาย
ในหมู่บ้านเก่าแห่งหนึ่ง มีตู้ไปรษณีย์สีแดงตั้งอยู่หน้าสถานีรถไฟที่ปิดกิจการไปนานแล้ว
ชาวบ้านเล่าว่า ตู้ไปรษณีย์ใบนี้มีความแปลกประหลาด เพราะบางครั้งจะมีจดหมายส่งกลับมาหาผู้ส่ง ทั้งที่ปลายทางเป็นคนเสียชีวิตไปแล้ว
คนรุ่นเก่าจึงไม่กล้าหย่อนจดหมายลงไปหลังพระอาทิตย์ตกดิน
ปอนด์เป็นพนักงานไปรษณีย์ที่ได้รับมอบหมายให้เข้ามาจัดการเอกสารเก่าของสาขาที่กำลังจะปิดตัว เขาพบจดหมายจำนวนมากอยู่ในห้องเก็บของ แต่ไม่มีใครทราบว่าทำไมจดหมายเหล่านั้นจึงไม่เคยถูกนำส่ง
คืนหนึ่ง ขณะกำลังคัดแยกจดหมาย เขาพบซองหนึ่งไม่มีชื่อผู้ส่ง มีเพียงข้อความหน้าซองว่า
“ถึงคนที่ยังรออยู่”
ปอนด์เปิดดู ภายในเป็นจดหมายลายมือเก่า ๆ เขียนว่า
“แม่ครับ ผมยังอยู่ที่สถานีเดิมนะครับ ผมรอแม่มารับทุกวันเลย”
ไม่มีชื่อผู้เขียน ไม่มีวันที่ และไม่มีที่อยู่
ปอนด์คิดว่าเป็นจดหมายเก่าที่ตกค้าง จึงนำไปใส่ตู้ไปรษณีย์สีแดงหน้าสถานี
เช้าวันต่อมา จดหมายกลับมาวางอยู่บนโต๊ะทำงานของเขา
ด้านหลังซองมีข้อความเพิ่มขึ้นว่า
“ขอบคุณที่ส่งให้ครับ แต่แม่ยังไม่มา”
ปอนด์รู้สึกแปลกใจ จึงนำจดหมายไปถามผู้ใหญ่บ้าน
ผู้ใหญ่บ้านอ่านจบแล้วหน้าซีด
เขาเล่าว่า เมื่อสามสิบปีก่อน มีเด็กชายคนหนึ่งชื่อวินหายตัวไปที่สถานีรถไฟแห่งนี้ เด็กชายถูกทิ้งไว้ที่สถานีโดยแม่ที่ตั้งใจจะกลับมารับ แต่แม่ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตระหว่างทาง
ไม่มีใครพบตัวเด็กชายอีกเลย
ปอนด์เริ่มรู้สึกสงสาร จึงตัดสินใจเขียนจดหมายตอบกลับ
“วิน แม่ของหนูอาจไม่ได้กลับมาแล้ว แต่หนูไม่ต้องรออีกต่อไปนะ”
เขาหย่อนจดหมายลงตู้ไปรษณีย์ในคืนนั้น
เช้าวันรุ่งขึ้น มีจดหมายตอบกลับมาอีกครั้ง
“แม่บอกว่าจะมารับผมวันนี้ครับ”
ปอนด์เริ่มรู้สึกไม่ดี แต่ก็ยังอยากรู้ว่าเรื่องจะจบอย่างไร
คืนนั้น เขานั่งเฝ้าตู้ไปรษณีย์จนถึงเที่ยงคืน
เวลา 00:15 น. มีเสียงรถไฟดังมาจากรางที่ถูกปิดไปนาน
ปู๊น...
ไฟหน้ารถไฟสว่างขึ้นในความมืด
ปอนด์มองเห็นเด็กชายคนหนึ่งยืนอยู่บนชานชาลา เขาสวมเสื้อสีเหลืองและถือกระเป๋านักเรียนเก่า ๆ
เด็กชายหันมามองปอนด์แล้วถามว่า
“คุณเห็นแม่ผมไหมครับ?”
ปอนด์ตอบไม่ได้
เด็กชายยื่นจดหมายให้เขา
“แม่เขียนมาบอกว่าจะมารับผม แต่ผมอ่านไม่ออก คุณช่วยอ่านให้หน่อยได้ไหมครับ?”
ปอนด์รับจดหมายมาเปิดดู
ภายในมีข้อความสั้น ๆ
“วิน แม่ขอโทษ แม่ไม่ได้กลับมา เพราะแม่ตายไปนานแล้ว”
ปอนด์เงยหน้าขึ้น
แต่เด็กชายกลับหายไปแล้ว
เหลือเพียงกระเป๋านักเรียนวางอยู่บนพื้น
เช้าวันต่อมา ปอนด์นำกระเป๋าไปให้ผู้ใหญ่บ้านดู ทั้งคู่ตัดสินใจค้นหาหลักฐานเพิ่มเติมในสถานีเก่า
พวกเขาพบสมุดบันทึกของนายสถานี ระบุว่าเด็กชายชื่อวินไม่ได้หายตัวไปอย่างที่ทุกคนเข้าใจ
คืนที่แม่เสียชีวิต เด็กชายถูกนายสถานีคนหนึ่งพาไปซ่อนไว้ในห้องเก็บของ เพราะต้องการขโมยเงินที่แม่ฝากไว้
เด็กชายเสียชีวิตในห้องนั้นโดยไม่มีใครช่วยเหลือ
หลังจากนั้น นายสถานีก็ลาออกและย้ายหนีไป
ปอนด์อ่านบันทึกจนมือสั่น
เขาเพิ่งเข้าใจว่าเหตุใดเด็กชายจึงรอแม่อยู่ที่สถานี
เขาไม่ได้รอให้แม่มารับกลับบ้านอย่างเดียว
เขารอให้ใครสักคนรู้ความจริงว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา
หลายวันต่อมา มีการนำกระดูกของเด็กชายไปประกอบพิธีและจัดงานศพให้ตามสมควร
ตู้ไปรษณีย์สีแดงถูกย้ายออกจากสถานี
แต่ก่อนวันย้าย มีจดหมายฉบับสุดท้ายส่งมาถึงปอนด์
ด้านหน้าซองเขียนว่า
“ถึงพี่คนส่งจดหมาย”
ภายในมีข้อความว่า
“ขอบคุณนะครับ ตอนนี้ผมเจอแม่แล้ว”
ปอนด์ยิ้มทั้งน้ำตา
แต่เมื่อพลิกซองดู เขาพบว่ามีข้อความอีกบรรทัดเขียนด้วยหมึกสีดำ
“พี่อย่าลืมส่งจดหมายของพี่ด้วยนะครับ คนที่บ้านพี่ก็รออยู่”
ปอนด์ขมวดคิ้ว เพราะเขาไม่เคยส่งจดหมายให้ใคร
จนกระทั่งคืนนั้น เขากลับถึงบ้านและพบซองจดหมายวางอยู่บนโต๊ะ
หน้าซองเขียนชื่อพ่อของเขา
พ่อที่เสียชีวิตไปตั้งแต่ปอนด์ยังเด็ก
และด้านหลังซองมีข้อความว่า
“พ่อรออยู่ที่สถานีเดิม”