แม่เอาเรื่องส่วนตัวในครอบครัวไปเล่าให้คนอื่นฟัง

กระทู้นี้อาจจะเหมือนมาระบายเฉย ๆ นะคะ เราแค่ไม่รู้ว่าต้องพูดเรื่องนี้กับใคร และมีวิธีการจัดการอารมณ์ ความรู้สึกของตัวเองยังไงเลย

คือเราทะเลาะกับแม่เรื่องที่แม่ชอบเอาเรื่องส่วนตัวในบ้านไปเล่าให้คนอื่นฟังบ่อยมาก ๆ เขาเป็นคนที่ชอบคุยกับคนอื่น อยากเป็นที่ยอมรับ อยากใหัคนคุยด้วย เลยพยายามที่จะเอาเรื่องไปเล่าให้คนอื่นฟัง แต่นิสัยของคนในบ้านพ่อ พี่ และเราเป็นคนเงียบ ๆ ไม่สุงสิงกับใคร ซึ่งก็ตรงข้ามกับแม่กันทุกคนเลย และก่อนหน้านี้เราไม่ค่อยเล่าอะไรให้ครอบครัวเลย เพราะเราเป็นประประเภทเก็บเงียบ เครียดก็จัดการตัวเอง ไม่เคยเล่าให้ใครฟัง แม้กระทั่งเพื่อนสนิท จนมีช่วงม.6 เป็นช่วงสอบเข้ามหาลัยก็เครียดมาก จนหลุดพูดว่าอยากเข้าคณะอะไร พ่อแม่ก็เลยรู้ เราก็เลยเล่าให้ฟังเพราะเก็บไว้ไม่ไหวแล้วจริง ๆ แล้วแม่ก็เอาไปบอกญาติ ๆ ว่าเราอยากเข้าอะไร ทั้ง ๆ ที่เราก็บอกแล้วว่าห้ามบอก รอให้ติดก่อน แต่เขาก็ยังจะเอาไปพูด เราก็เลยไม่เล่าอะไรให้อีกเลย จริง ๆ ก็มีเล่าบ้าง แต่ที่เล่าไม่ใช่เรื่องจริงสักอย่าง เรากลายเป็นคนที่ต้องโกหกทุกเรื่องเพื่อใหัพ่อแม่สบายใจ ในใจก็รู้ว่าที่โกหกมันไม่ดี แต่เราไม่สามารถบอกความรู้สึกไปได้จริง ๆ เพราะมันจะถูกเอาไปบอกต่อ แล้วมีอยู่วันนึง แม่มาบอกว่าแม่ไปคุยกับแม่เพื่อนคนนึงมา แล้วที่คุยกันคือเรื่องหน้าอกเรา คือเราเป็นคนที่ผอมมาก เลยไม่ค่อยมีหน้าอก แล้วแม่เอาไปเล่าให้แม่เพื่อนที่เป็นผู้ชายฟังว่า เราอยู่ม.6 แล้วยังไม่มีนมยเลย แล้วก็ขำ ซึ่งเราได้มารู้แล้วหน้าเสียเลยอะ แบบเราเสียใจ เสียความรู้สึก อยากจะร้องไห้ตอนนั้นเลย เราไม่เข้าใจว่าทำไมถึงอยากให้คนอื่นยอมรับจนต้องเอาทุกเรื่องไปเล่าแบบนั้น แล้วก็มีวันนึงเราก็ขายของกับแม่ แล้วก็มีคนมาซื้อบุหรี่ แล้วแม่ก็เล่าให้เขาฟังว่าพ่อก็สูบบุหรี่เยอะเหมือนกัน ประมาณนี้ พอลูกค้าออกไปเราก็บอกแม่เลยว่าแบบทีหลังอย่าเอาเรื่องในครอบครัวไปเล่าได้ไหม พ่อไม่เคยสูบลบุหรี่ให้เราและพี่เห็นเลยตั้งแต่พวกเราเกิดมา เขาแอบสูบมาตลอด และไม่เคยสูบให้ใครเห็นด้วย แสดงว่าเขาก็ไม่ได้อยากให้ใครรู้ แล้วเราก็พูดถึงเรื่องหน้าอกเราด้วย ว่าเราไม่โอเค ตอนที่แม่เอาไปพูดแบบนั้น แต่แม่ก็สวนมาว่า ก็แค่เล่าขำ ๆ จริงจังทำไม คือเราแบบรู้สึกดิ่งเลย จากนั้นเราก็ไม่เล่าอะไรให้ฟังอีกเลย จนเข้ามหาลัยก็ไม่เล่าชีวิตจริงให้ฟัง จะแต่งเรื่องให้เขาสบายใจมากกว่า ทุกวันนี้แม่ก็ยังทำแบบเดิมอยู่ อีกอย่างคือแม่ชอบบ่นมาก เป็นมนุษย์แม่ที่บ่นได้ทุกเรื่อง ซึ่งเรารำคาญมาก แต่ไม่เคยโต้ตอบกลับเลย เพราะเราไม่ชอบพูด แค่ทำเป็นไม่ได้ยินบ้าง 

เราไม่รู้จะจัดการตัวเองยังไงเลย เพราะเรายิ่งโตแม่ยิ่งแก่ เวลาที่จะใช้ด้วยกันมันก็จะน้อยลง เรารักแม่นะ แต่เราก็เหนื่อยกับการกระทำของแม่มาก ๆ แม่บอกว่ารักเรา แต่การกระทำมันย้อนแย้งมาก แค่อยากรู้ว่ามีใครเคยเจอเหตุการณ์แนว ๆ นี้บ้างไหมคะ ทำยังไงได้บ้าง เราไม่อยากกลับบ้านเลยเวลามีวันหยุด ไม่อยากเล่าอะไรให้ฟัง นิสัยแม่กับเราต่างกันมากเกินไป จนเราทนไม่ไหวยิ่งแม่อายุเยอะขึ้นยิ่งบ่นมากขึ้นอีก