ขอบพระคุณท่านที่ทำวิจัยครับ ขออนุญาตนำบางส่วนมาใช้นะครับ กราบขอบพระคุณครับ
ชื่อวิทยานิพนธ์ : การศึกษาวิเคราะห์การอวดอุตตริมนุสสธรรมในคัมภีร์พระพุทธศาสนา เถรวาท
ผู้วิจัย : นายมานพ บุญชื่น
ปริญญา : พุทธศาสตรมหาบัณฑิต (สาขาวิชาพระไตรปิฎกศึกษา)
คณะกรรมการควบคุมวิทยานิพนธ์
: พระมหาสุรศักดิ์ ปจฺจนฺตเสโน, ผศ.ดร., พธ.บ. (บาลีสันสฤต), ศศ.ม. (พุทธศาสนศึกษา), M.Phil., Ph.D. (Buddhist Studies)
: รศ.ดร.สุเทพ พรมเลิศ, ป.ธ.๙, พธ.บ. (พระพุทธศาสนา),
ศศ.ม. (จารึกภาษาไทย), พธ.ด. (พระพุทธศาสนา)
วันที่สำเร็จการศึกษา : ๔ เมษายน ๒๕๖๒
บทคัดย่อ
วิทยานิพนธ์นี้เป็นงานวิจัยเอกสารเรื่อง การศึกษาวิเคราะห์การอวดอุตตริมนุสสธรรมใน
คัมภีร์พระพุทธศาสนาเถรวาท มีวัตถุประสงค์ ๓ ประการคือ
๑) เพื่อศึกษาการบัญญัติสิกขาบทการอวดอุตตริมนุสสธรรมในพระวินัยปิฎก ๒) เพื่อศึกษาความสำคัญและเกณฑ์การวินิจฉัยการกล่าวอวดอุตตริมนุสส ธรรมในคัมภีร์ พระพุทธศาสนา
๓) เพื่อศึกษาวิเคราะห์ผลกระทบของการอวดอุตตริมนุสสธรรมที่ไม่มีในตนต่อสังคมไทย
ผลการวิจัยพบว่า
การบัญญัติสิกขาบทการอวดอุตตริมนุสสธรรมในพระวินัยปิฎก
พระพุทธเจ้าทรงบัญญัติสิกขาบทห้ามภิกษุกล่าวอวดอุตตริมนุสสธรรมที่ไม่มีในตน
ผู้ใดกล่าวอวดฯต้องอาบัติปาราชิก
ขาดจากความเป็นพระภิกษุ
นอกจากนี้ยังทรงบัญญัติการปรับอาบัติในระดับต่าง ๆ ขึ้นอยู่กับวัตถุประสงค์ของผู้กล่าวอวด คือ
ปาราชิก ถุลลัจจัย ปาจิตตีย์ ทุกกฏ
พระพุทธเจ้าทรงให้ความสำคัญต่อสิกขาบทข้อนี้เป็นอย่างมาก
ทรงแสดงไว้ว่าผู้ที่กล่าวอวดอุตตริมนุสสธรรมที่ไม่มีในตนนี้ว่าเป็นยอดมหาโจร ฉันอาหารของชาวบ้านด้วยการไถยจิต
เกณฑ์ตัดสินเป็นไปตามพระบัญญัติสิกขาบท
ภิกษุบางรูปประกาศต่อหน้าพุทธศาสนิกชนว่าตนเองตัดกิเลสขาดแล้ว สิ้นกิเลสแล้ว
บางรูปกล่าวกับฆราวาสว่าตนเองคือพระอรหันต์
แต่บางรูปก็สร้างความยุ่งยากในการพิจารณาตัดสิน
เนื่องจากผู้กล่าวอวดหลีกเลี่ยงการพูดการแสดงแบบตรง
แต่กลับแสดงอาการโดยอ้อม เช่น
ภิกษุบางรูปไม่ได้กล่าวด้วยตนเองว่าตนคือพระอริยะ
แต่เมื่อมีผู้ที่กล่าวชื่นชมว่าภิกษุนั้นคือพระอริยะก็แสดงอาการยอมรับ
(ไม่ปฏิเสธ) ว่าตนเองคือพระอริยะ
บางรูปพยากรณ์คติที่ไปของผู้ตาย
เป็นการแสดงให้รู้ว่าภิกษุรูปนั้นรู้ชัดการจุติ อุบัติของสัตว์
แสดงว่าผู้พยากรณ์มีจุตูปปาตญาณอันเป็นคุณสมบัติของพระพุทธเจ้าหรือผู้ที่มีคุณสมบัติเช่นเดียวกับพระพุทธเจ้า
การที่ปุถุชนพยากรณ์คติที่ไปของผู้ตายเสมือนหนึ่งเป็นการกล่าวอวดอุตตริมนุสสธรรมที่ไม่มีในตน
บุคคลผู้ที่ได้กล่าวอวดว่าเป็นพระอริยะ
แต่มีการปฏิบัติตนผิดไปจากคุณสมบัติของพระอริยะ
นั่นแสดงว่าบุคคลนั้นได้กล่าวอวดอุตตริมนุสสธรรมที่ไม่มีในตน
ต้องอาบัติปาราชิก
(ข)
ผลกระทบของการกล่าวอวดอุตตริมนุสสธรรมที่ไม่มีในตน ต่อสังคมไทย จำแนกได้ดังนี้
คือ ทำลายพระธรรมวินัย ทำลายประเพณีและวัฒนธรรม ทำลายเศรษฐกิจ ผู้ที่กระทำผิดกฎหมายบ้านเมืองกลายเป็นอาชญากรของสังคม
พุทธศาสนิกชนไทยจำผลกระทบของการกล่าวอวดอุตตริมนุสสธรรมที่ไม่มีในตน ต่อสังคมไทย จำแนกได้ดังนี้
คือ ทำลายพระธรรมวินัย ทำลายประเพณีและวัฒนธรรม ทำลายเศรษฐกิจ ผู้ที่กระทำผิดกฎหมายบ้านเมืองกลายเป็นอาชญากรของสังคม
พุทธศาสนิกชนไทยจำนวนหนึ่งนิยมเลื่อมใสศรัทธาในตัวบุคคล
หวังพึ่งพาบุคคลดังกล่าวเพื่อเป็นแบบอย่างนำทางไปสู่ความสำเร็จทางธรรมและความเจริญมั่นคงในการดำรงชีวิต
ผู้ที่กล่าวอวดฯ กลายเป็นผู้นำทางจิตวิญญาณ ชี้นำแนวทางการปฏิบัติทาง
ศาสนา ทำให้ประชาชนมีความเห็นคล้อยตาม
--------
กราบขอบพระคุณนะครับ
วิธีสังเกตว่า ผู้ใด อวดอุตตริมนุสสธรรม ในพระพุทธศาสนา เถรวาท -- มีวิทยานิพนธ์อ้างอิงครับ
ขอบพระคุณท่านที่ทำวิจัยครับ ขออนุญาตนำบางส่วนมาใช้นะครับ กราบขอบพระคุณครับ
ชื่อวิทยานิพนธ์ : การศึกษาวิเคราะห์การอวดอุตตริมนุสสธรรมในคัมภีร์พระพุทธศาสนา เถรวาท
ผู้วิจัย : นายมานพ บุญชื่น
ปริญญา : พุทธศาสตรมหาบัณฑิต (สาขาวิชาพระไตรปิฎกศึกษา)
คณะกรรมการควบคุมวิทยานิพนธ์
: พระมหาสุรศักดิ์ ปจฺจนฺตเสโน, ผศ.ดร., พธ.บ. (บาลีสันสฤต), ศศ.ม. (พุทธศาสนศึกษา), M.Phil., Ph.D. (Buddhist Studies)
: รศ.ดร.สุเทพ พรมเลิศ, ป.ธ.๙, พธ.บ. (พระพุทธศาสนา),
ศศ.ม. (จารึกภาษาไทย), พธ.ด. (พระพุทธศาสนา)
วันที่สำเร็จการศึกษา : ๔ เมษายน ๒๕๖๒
บทคัดย่อ
วิทยานิพนธ์นี้เป็นงานวิจัยเอกสารเรื่อง การศึกษาวิเคราะห์การอวดอุตตริมนุสสธรรมใน
คัมภีร์พระพุทธศาสนาเถรวาท มีวัตถุประสงค์ ๓ ประการคือ
๑) เพื่อศึกษาการบัญญัติสิกขาบทการอวดอุตตริมนุสสธรรมในพระวินัยปิฎก ๒) เพื่อศึกษาความสำคัญและเกณฑ์การวินิจฉัยการกล่าวอวดอุตตริมนุสส ธรรมในคัมภีร์ พระพุทธศาสนา
๓) เพื่อศึกษาวิเคราะห์ผลกระทบของการอวดอุตตริมนุสสธรรมที่ไม่มีในตนต่อสังคมไทย
ผลการวิจัยพบว่า
การบัญญัติสิกขาบทการอวดอุตตริมนุสสธรรมในพระวินัยปิฎก
พระพุทธเจ้าทรงบัญญัติสิกขาบทห้ามภิกษุกล่าวอวดอุตตริมนุสสธรรมที่ไม่มีในตน
ผู้ใดกล่าวอวดฯต้องอาบัติปาราชิก
ขาดจากความเป็นพระภิกษุ
นอกจากนี้ยังทรงบัญญัติการปรับอาบัติในระดับต่าง ๆ ขึ้นอยู่กับวัตถุประสงค์ของผู้กล่าวอวด คือ
ปาราชิก ถุลลัจจัย ปาจิตตีย์ ทุกกฏ
พระพุทธเจ้าทรงให้ความสำคัญต่อสิกขาบทข้อนี้เป็นอย่างมาก
ทรงแสดงไว้ว่าผู้ที่กล่าวอวดอุตตริมนุสสธรรมที่ไม่มีในตนนี้ว่าเป็นยอดมหาโจร ฉันอาหารของชาวบ้านด้วยการไถยจิต
เกณฑ์ตัดสินเป็นไปตามพระบัญญัติสิกขาบท
ภิกษุบางรูปประกาศต่อหน้าพุทธศาสนิกชนว่าตนเองตัดกิเลสขาดแล้ว สิ้นกิเลสแล้ว
บางรูปกล่าวกับฆราวาสว่าตนเองคือพระอรหันต์
แต่บางรูปก็สร้างความยุ่งยากในการพิจารณาตัดสิน
เนื่องจากผู้กล่าวอวดหลีกเลี่ยงการพูดการแสดงแบบตรง
แต่กลับแสดงอาการโดยอ้อม เช่น
ภิกษุบางรูปไม่ได้กล่าวด้วยตนเองว่าตนคือพระอริยะ
แต่เมื่อมีผู้ที่กล่าวชื่นชมว่าภิกษุนั้นคือพระอริยะก็แสดงอาการยอมรับ
(ไม่ปฏิเสธ) ว่าตนเองคือพระอริยะ
บางรูปพยากรณ์คติที่ไปของผู้ตาย
เป็นการแสดงให้รู้ว่าภิกษุรูปนั้นรู้ชัดการจุติ อุบัติของสัตว์
แสดงว่าผู้พยากรณ์มีจุตูปปาตญาณอันเป็นคุณสมบัติของพระพุทธเจ้าหรือผู้ที่มีคุณสมบัติเช่นเดียวกับพระพุทธเจ้า
การที่ปุถุชนพยากรณ์คติที่ไปของผู้ตายเสมือนหนึ่งเป็นการกล่าวอวดอุตตริมนุสสธรรมที่ไม่มีในตน
บุคคลผู้ที่ได้กล่าวอวดว่าเป็นพระอริยะ
แต่มีการปฏิบัติตนผิดไปจากคุณสมบัติของพระอริยะ
นั่นแสดงว่าบุคคลนั้นได้กล่าวอวดอุตตริมนุสสธรรมที่ไม่มีในตน
ต้องอาบัติปาราชิก
(ข)
ผลกระทบของการกล่าวอวดอุตตริมนุสสธรรมที่ไม่มีในตน ต่อสังคมไทย จำแนกได้ดังนี้
คือ ทำลายพระธรรมวินัย ทำลายประเพณีและวัฒนธรรม ทำลายเศรษฐกิจ ผู้ที่กระทำผิดกฎหมายบ้านเมืองกลายเป็นอาชญากรของสังคม
พุทธศาสนิกชนไทยจำผลกระทบของการกล่าวอวดอุตตริมนุสสธรรมที่ไม่มีในตน ต่อสังคมไทย จำแนกได้ดังนี้
คือ ทำลายพระธรรมวินัย ทำลายประเพณีและวัฒนธรรม ทำลายเศรษฐกิจ ผู้ที่กระทำผิดกฎหมายบ้านเมืองกลายเป็นอาชญากรของสังคม
พุทธศาสนิกชนไทยจำนวนหนึ่งนิยมเลื่อมใสศรัทธาในตัวบุคคล
หวังพึ่งพาบุคคลดังกล่าวเพื่อเป็นแบบอย่างนำทางไปสู่ความสำเร็จทางธรรมและความเจริญมั่นคงในการดำรงชีวิต
ผู้ที่กล่าวอวดฯ กลายเป็นผู้นำทางจิตวิญญาณ ชี้นำแนวทางการปฏิบัติทาง
ศาสนา ทำให้ประชาชนมีความเห็นคล้อยตาม
--------
กราบขอบพระคุณนะครับ