หรือจริงๆแล้วเราไม่เหมาะกับการเป็นครูแค่ความรู้สึกตัวเองยังจัดการไม่ได้

เราเป็นคนนึงที่เป็นคนที่ฟันล่างคร่อมฟันบนคางยาว เราบอกตัวเองตลอดว่าเด็กก็คือเด็ก เขาอาจจะยังไม่รู้ความ ไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาพูดอยู่มันจะทำให้เราเสียใจมาก ภายนอกอาจจะเหมือนเราไม่คิดอะไรแต่จริงๆแล้วเรากลับมาร้องไห้ตลอด เวลาที่เด็กพูดถึงเกี่ยวกับคางของเรา เราจะพยายามตอบว่าครูก็เกิดมาก็เป็นแบบนี้แหละ ครูก็ไม่อยากเป็นแต่เลือกไม่ได้ ทั้งๆที่ข้างในเรามันร้องไห้ไปแล้ว เราไม่เคยเล่าหรือพูดเรื่องพวกนี้กับใคร
เราคิดมาตลอดว่าสักวันเราคงจะชินกับมันเพราะจริงๆคำถามนี้เราได้ยินมันมาตลอด เราเข้าใจว่าเวลาเจอสิ่งที่แปลกไม่เหมือนคนอื่นเราก็จะตั้งคำถามหรือสงสัยกับมันเป็นเรื่องปกติ แต่สิ่งที่เราพบเจอในตอนนี้มันทำให้เรารู้ว่าเราไม่เคยชินกับมันเลย สิ่งที่เราเจอคือคำถามที่ว่าคางครูเป็นอะไรทำไมมันยาวเราพยายามหลีกเลี่ยงไม่ตอบไม่ก็บอกไปว่าครูก็เป็นแบบนี้แหละตั้งแต่เด็กๆมันเป็นแบบนี้เองแต่เรากลับเจอคำถามนี้กับเด็กคนนี้ในทุกๆวันที่ไปโรงเรียนและก็เจอคำพูดนี้หน้าครูเหมือนดาราคนนึงที่คางยาวๆเลยกับเด็กอีกคนในทุกๆวัน แล้วก็เจอคำพูดที่ว่าพี่คนนี้เขาบอกว่าคางครูยาว ครูเพื่อนคนนี้บอกคางครูยาวทำไมครูเป็นแบบนี้อ่ะเราก็ตอบไปว่านักเรียนลองดูว่าแต่ละคนเกิดมาหน้าตาเหมือนกันไหม เขาก็ตอบว่าไม่เหมือน แล้วแต่ละคนเกิดมาเลือกได้ไหมว่าอยากเกิดมาหน้าตายังไง เขาก็ตอบว่าไม่ได้ เราก็ตอบไปว่าใช่ครูก็เลือกไม่ได้เหมือนกัน ถ้าเลือกได้ครูก็ไม่อยากเป็นแบบนี้หรอก แต่สิ่งที่ได้มาคือเด็กหัวเราะเราและเวลาเจอเราก็จะถามคำถามนี้อยู่ตลอดเราพยายามทุกวันที่จะไม่ตอบโต้หรือแสดงพฤติกรรมแย่ๆถึงเราจะคิดกับเด็กแย่แต่เราก็ไม่เคยแสดงพฤติกรรมไม่ดีหรือโต้ตอบด้วยคำที่ไม่ดี เราแย่มากไหมในฐานะที่เราอาจจะไปเป็นครูในอนาคต กับการเสียใจหรือพยายามหลีกเลี่ยงจากเด็กที่ตั้งคำถามพวกนี้กับเราซ้ำๆ หรือจริงๆแล้วเราไม่เหมาะกับการเป็นครูเพราะเรากลับคิดและโทษเด็กแต่เราพยายามจะคิดแล้วจริงๆว่าเด็กก็คือเด็ก😭😭