ทำไมภาษาลาวถึงเขียนวรรณยุกต์เหมือนภาษาไทย ทั้งที่ออกเสียงคนละแบบ

ติดปัญหาการแสดงผลวรรณยุกต์ค่ะ 55 สำเนียงล้านนาตะวันออก น่าจะออกเสียงประมาณ เลี้ยม กับ เหลี่ยม (ต่ำกว่าเอก คล้าย ๆ ภาษาไหหลำ คำว่า ดุ้ยสู) ป๋ายเหลี้ยม = ปลายแหลม เหลี่ยมโต๊ะ = ส่วนสันคมของขอบโต๊ะ เหล

หลู้ ออกเสียงว่า ลู้ ส่วนคำว่า ลู่ ออกเสียงว่า หลู่ ค่ะ ในภาษาเหนีย จึงเป็นคนละคำ คนละความหมายกันค่ะ แม้ในภาษาไทยกลาง จะเป็นเสียงวรรณยุกต์ โท เหมือนกัน

"ผู้ไท" คำนี้ เป็นทั้งชื่อกลุ่มชาติพันธุ์ ชื่อทางวัฒนธรรม และระบบภาษา เกืดขึ้นจากคำ 2 คำมารวมกัน คือคำว่า "ผู้" และคำว่า "ไท" ทั้งสองคำมีหน้าที่เหมือนกัน คือ ใช้แทนคนหรือ

ก็เรียนมาแต่เด็กว่าภาษาไทยมรวรรณยุกต์ 5 เสียง แต่ก็สังเกตว่าภาษาเหนือ อีสาน รวมถึงภาษาถิ่นของสุโขทัย เองจะมีเสียงวรรณยุกต์นึงที่คิดว่าสำเนียงมาตรฐานไม่มี ผมไม่แน่ใจว่าเสียงวรรณยุกต์เสียงที่ 6 ของภาษาเ

คือ จี้ = เอาไฟจี้เพื่อเผาศพ จี่ = จี่ศพ (แต่จริง ๆ คือเผาหมดเลย) น่ะค่ะ ทำไมจึงเป็น ชี่ แทน (วรรณยุกต์เดียวกับคำว่า "ค่า" ค่ะ)

อย่างเช่นคำจากภาษาอังกฤษ คำว่า Jam แต่ในภาษาไทยอ่านว่าแยม Jeans อ่านว่ายีนส์ รู้สึกสงสัยเพราะในภาษาไทยสามารถออกเสียงได้ทุกเสียง มีสระ มีวรรณยุกต์ ไม่เหมือนกับภาษาอื่นเช่นภาษาญี่ปุ่น ภาษาจีนที่มีเสียงจ

คือสงสัยว่าคนอีสานบางถิ่นไม่เคยใช้คำว่า'ซาว'​ในความหมายของคำว่ายี่สิบเลยเหรอทั้งที่หลายๆถิ่นใช้กัน​ คือบางถิ่นพอไปใช้ซาวดันบอกว่าอย่ามาลาวอุบล​ อุดรอะไรแบบนี้​ มีด้วยเหรอที่ใช้คำว่ายี่สิบที่ยืมมาจากภา