คิดว่าลืมได้แล้ว แต่กลับได้แค่คิด

ถ้าผมเขียนให้อ่านงงขอโทษด้วยนะครับ

คือในช่วงแรกผมยอมรับว่าค่อนข้างเจ็บมาก กินข้าวไม่ลง กินน้อยแบบมากๆ จากเป็นคนกินเยอะ แบบจากกินสองจาน กินได้แค่ครึ่งจาน ตอนนอนก็ร้องไห้ คิดนั้น คิดนี้ ถ้าไม่ทำแบบนั้นไปในตอนนั้น เรายังจะอยู่ด้วยกันอยู่ไหม คือแบบโทษตัวเองอยู่แบบนั้น

กว่าจะผ่านมาแต่ละวันก็ยากนะครับ แต่ยังดีที่ตอนนั้นผมได้กลับบ้าน ผมเลยได้ลองใช้ชีวิตใหม่ๆ ไปเที่ยวป่า เที่ยวเขา ไปดูธรรมชาติ ไปพักผ่อนในที่แปลกตา หรือ สถานที่ใหม่ๆ ไปทำกิจกรรมหรืออะไรใหม่ๆ

ส่วนเรื่องเงินก็เป็นเงินที่ผมเก็บแยกไว้ถ้าจะเอาไปเที่ยวเล่นกับเขานั้นหละครับ จนเหมือนมันก็ลืมเขาไปได้ในระดับนึง แบบดีขึ้นมากๆจากเมื่อก่อน

จนหมดเวลาเที่ยวก็ต้องกลับไปเรียน ไปทำโปรเจค ทำนู้นนั้นนี้ยุ่งๆ และก็มีการไปดูหมอดูซึ่งเขาทำนายเกี่ยวกับเรื่องแฟนเก่านั้นหละครับ ผมก็ไปตามอ่านรีวิวมาแล้วเลยอยากลอง ก็เลยได้เสียเงินดูไป ซึ่งผมดูไปสองคน คนแรกหมอดูบอกให้โฟกัสตัวเอง และมีโอกาศได้กลับมาปรับความเข้าใจกัน ส่วนอีกคน บอกว่าเขามีคนใหม่ไปแล้วให้ผมมูฟออนได้แล้ว ซึ่งผมรู้สึกในตอนนั้นมันค่อนข้างเชื่อทั้งสองคนนะครับ ณ ตอนนั้นเพราะหมอดูค่อนข้างตอบยาวแล้วมีคำแนะนำให้ผมมั่นใจว่าควรทำยังไงต่อ บราๆ

ผมก็พยายามทำตัวให้ยุ่งเพราะไม่อยากนึกถึงเขาแต่มันก็มีเวลาคิดถึงเขาขึ้นมาอยู่ดี แบบอยากเล่าให้ฟังว่าวันนี้เจออะไร ตอนกลับบ้านไปเที่ยวไหน อยากได้กำลังใจ หรือ แบบอยากเห็นเขาอยู่แบบนี้อะครับ

ภาพเขาลอยขึ้นมาเป็นแบบนี้ตอนผมว่างหรือไม่ได้ทำอะไร และผมก็คิดได้ว่าตัวเองก็ไม่ได้ร้องไห้ไม่ได้โหยหาให้เขากลับมาแล้วนี้ ในหัวผมคิดว่าหรือเรามูฟออนได้เพราะไม่ได้รู้สึกว่าเศร้าหรือซึมตอนนึกถึงเขา จะคิดแค่แบบตอนนั้นก็ดีเนาะ แบบจะเห็นเขาในมุมที่แบบตลก เห็นเขาดูหนังแล้วเขาร้องไห้ ตอนเขาดูหนังแล้วกลัว ตอนเขากินข้าว ตอนเขานอน บราๆ และเราไม่ได้รู้สึกเศร้าแต่มันเป็นความรู้สึกแบบ ตอนนั้นก็ดีเหมือนกันเนอะ

หลังจากนั้นประมาณ 3-4 สัปดาห์มั้งครับ อยู่ๆผมก็เกิดฝันขึ้นมา ฝันว่าเขาคืนดี เขากลับมาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเหมือนเดิม ในฝันมันดีมากๆ จนได้ตื่นมาอยู่ๆความรู้สึกเดิมก็กลับมาด้วยมันไม่หายไป มันไม่ได้รู้สึกแบบตอนนั้นก็ดีเหมือนกันแล้วแต่มันเป็นความรู้สึกแบบซึมๆ เศร้าๆ คิดวนๆ แปลกๆ แต่ผมไม่ได้ร้องไห้นะครับ

คือแบบอยู่ๆความรู้สึกผิดทั้งหมดมันก็เข้ามาในหัวทั้งหมดแบบเหมือนสาเหตุที่เลิกกันเพราะตัวเราทำตัวแบบนี้กับเขา เขาคงไม่กลับมาได้แต่ยอมรับแบบนั้น

คือเดี่ยวผมจะเล่าย้อนถึงสาเหตุเลิกนะครับ เผื่อจะได้ด่าผมถูกประเด็นอยากได้คำด่าด้วยครับ คือตอนนั้นผมเล่นเกมมั้งครับ แล้วในเกมมันเปิดไมค์ได้ซึ่งผมได้กระทำการซึ่งไม่สมควรครับ คือมันเหมือนผมเรื้อนนิดนึงครับกับเพื่อน คือเล่นกับเพื่อนสองคนเชิงๆคุยเล่น บวก มีแนวจีบ เขาได้ยินเขาเลยไม่โอเคร แล้วก็ตัดสินใจเลิกกับผมครับในรอบแรก ซึ่งผมผิดมากๆในเรื่องนี้ ผมได้ตามง้อเขาจนเขากลับมาเลยได้คุยปรับความเข้าใจและตกลงกัน ผมปรับให้เขาครับเรื่องนี้ผมก็ไม่ได้เล่นอีกเลย แล้วก็อยู่ด้วยมาได้ประมาณ เดือนนึงกว่าๆครับ

เขาน้ำเสียงผมเลยสงสัยว่าเป็นอะไรเขาไม่อยากบอกจนผมถามไปเรื่อยๆ เขาจึงยอมบอกว่าเขารักผมน้อยลง ซึ่งด้วยเหตุผลที่ผมไม่ได้ปลอบใจเขามากพอ เขาบอกว่าผมก็เป็นพอ ไม่รู้จักการให้กำลังใจเลย ซึ่งเขาเป็นแฟนคนแรก ผมเลยไม่มีประสบการ์ณ ผมพยายามบอกเขาต่างๆนาๆ ว่าให้โอกาศได้ไหม ตอนนั้นไม่รู้ว่าต้องปลอบยังไงเขาบอกไม่อยากบอกแล้วไม่อยากได้กำลังใจจากผมแล้ว เลยเลือกที่จะตัดสินใจแบบนั้น

จากวันนั้นผมก็เลยเลือกกับเขา แต่ผมง้ออยู่นะครับ เขาบอกสาเหตุตอนเคลียกันว่าไม่ได้รักแล้ว อยากโฟกัสตัวเอง อยากอยู่คนเดียว ผมไม่ปลอบ ประมาณนี้ครับ ตอนนั้นผมก็ไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมหมดรักกันง่ายขนาดนี้ ไหนสัญญาว่ามีอะไรจะบอกกันตรงๆ เขากับเลือกเงียบให้พัง ผมพูดกับเขาแบบนั้นเหตุผลตอบกับมาแค่ว่า เขาไม่อยากต้องบอกทุกอย่าง เขาเหนื่อย และความรู้สึกเปลี่ยนไปตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว

นั้นหละครับเหตุผลทั้งหมด ซึ่งจนวันนี้ผมยังโทษตัวเองอยู่เพราะเหมือนทั้งหมดมันพังเพราะผมจริงๆ

แต่ผมก็โอเครขึ้นแล้วครับ กินข้าวได้ ใช้ชีวิตมีความสุข จนถึงผมฝันนั้นหละครับที่บอก

เรื่องราวความผิดพลาดเมื่อมันย้อนกลับมาเหมือนผมต้องเริ่มมูฟออนใหม่อีกครั้งแบบผมเลยสงสัยว่า ที่ผ่านมาผมแค่หลอกตัวเอง เก็บความรู้สึกหรอ ทำไมอยู่ๆถึงจากไม่ได้คิดว่าจะซึมได้แล้วในตอนที่ไม่มีเขา วันนี้กลับมานั่งซึม

คือผมควรทำยังไงหรอครับถึงจะไม่กลับเป็นแบบเดิม ผมเข้าใจนะครับว่ายังไงเขาไม่กลับมาแล้ว แล้วผมก็ไม่หวังด้วย