เรามักจะเล่าเรื่องต่าง ๆ ของเราให้น้องฟัง ไม่ว่าจะเรื่องเพื่อน เรื่องเรียน เรื่องทำอะไรผิดพลาด แล้วอีกหลายเรื่องมาเล่าสู่กันฟัง แม่ก็พลอยได้ยินเรื่องที่เราเล่าให้น้องฟังบ้าง เราก็ไม่ได้อะไรเพราะก็ไม่ใช่เรื่องที่เล่าให้ใครฟังไม่ได้ แล้วมีวันนึงเราไปยื่นใบสมัครงานเสร็จกลับมาบ้านเล่าก็เล่าว่าไปแล้วเป็นยังไงบ้าง เพราะเป็นครั้งแรกที่เราไปสมัครงาน เราก็เล่า ๆ ไป แล้วก็บอกว่าระหว่างส่งเอกสารมีสั่นบ้าง คนมันตื่นเต้นอะนะ เล่าไปแล้วก็ไม่ได้มีอะไร พอมาวันนี้เราก็พูดเล่นกับแม่เรื่องประโยคภาษาอังกฤษ อยู่ ๆ แม่ก็พูดขึ้นมาว่าทำไมชอบพูดปมด้อยให้คนอื่นฟัง อย่างมือสั่น ตื่นเต้นเงี้ยตอนไปยื่นสมัครงาน เห็นแล้วก็ว่าไม่ผ่าน แล้วก็พูดย้ำว่าอย่าไปพูดปมด้อยตัวเองให้คนอื่นได้ยิน ซึ่งเราไม่เข้าใจว่าทำไมอยู่ ๆ ถึงพูดขึ้นมา แม่เคยพูดประมาณนี้มาก่อน นี่ไม่ใช่ครั้งแรก แต่ในมุมเรา เวลาเราเล่าอะไรให้ฟัง เราก็ไม่ได้เล่าเรื่องที่เราทำผิดพลาดให้คนอื่นฟังเยอะ เรามักจะมาเล่าในมุมตลกมากกว่า แล้วก็เล่าประสบการณ์ต่าง ๆ มาแลกเปลี่ยนความคิดกับน้อง รวมถึงเรื่องที่เราอาจทำผิดพลาด เราเล่าก็ไม่ได้ด้อยค่าตัวเอง แค่อยากเล่าประสบการณ์ให้ฟังว่าทำแบบนี้แล้วมันเกิดแบบนั้น แค่นั้นเลย พอแม่พูดแบบนี้ เราก็กลับมาคิดว่าที่เราบอกเล่าเรื่องผิดพลาดของตัวเองมันแย่ขนาดนั้นเลยหรอ เราไม่ได้ด้อยค่าตัวเอง เราไม่ได้ต้องการคำพูดให้กำลังใจ แต่คำพูดของแม่มันกำลังบั่นทอนจิตใจเรา
ผิดมากไหมคะ ถ้าเล่าเรื่องแบบนี้ให้ครอบครัวฟัง