คนกระจอกที่ไม่ยอมลุกจนชีวิตพัง

ผมอายุ 38 ปีแต่ทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง ชีวิตมันเริ่มมีแผลในใจตั้งแต่จบช้ากว่าเพื่อนไป 1 ปีด้วยการติด F ตัวเดียวความเสียใจมันโถมเข้ามาจนร้องไห้ น้ำหนักจาก 80 เหลือ 55 ภายใน 3 เดือน หลังจากนั้นก็หางานทำมาตลอด ไม่ได้เลย จนไปสอบใบวิชาชีพเฉพาะทางมาได้ใช้เวลาสอบถึง 9 ครั้งกว่าจะผ่านแต่สุดท้ายตาก็แพ้แสงจนกลายเป็นวุ่นในตาเสื่อม ในอายุ 30 ปี ตอนนั้นพังหมด ทั้งร้านในฝันตาสู้แสงไม่ได้สภาพจิตใจย้ำแย่อยู่ 2-3 ปี จนลุกมาได้อีกครั้งอย่างที่ทุกคนรู้กันโควิดยาวๆ ไม่ได้ทำอะไรเลยเพราะไม่กล้าเดินทาง กลัวคนที่บ้านติดสุดท้ายกว่าเรื่องจะเงียบก็ 36 คนที่บ้านสลับกันป่วยอีก พ่อผ่าตัด ยายเสีย ล่าสุดปีนี้ แม่ก็ป่วย ผมแทบจะไปไหนไม่ได้เลยเพราะคนที่แข็งแรงที่สุดคือผม และผมก็ไม่ใช่ลูกคนเดียว จนรู้ตัวอีกที ก็ 38 ปี หางานทำไม่ได้เลยอยู่ในจังหวัดเล็กๆที่แทบไม่มีอะไรเลย ใจผมไม่เคยอยากอยู่บ้านเลยอยากจะไปอยู่ที่อื่น แต่สุดท้ายก็ทิ้งไปไม่ได้ เพราะ พ่อกับแม่ ก็ 69 ปีแล้ว กว่าจะรู้ตัวท่านก็แก่มากแล้ว ผมคงกลายเป็นคนแก่ที่ไร้ค่า ในอนาคตด้วยใจที่มันผิดหวังซ้ำๆ