จากกรณีรองผู้ว่าราชการจังหวัดปราจีนบุรีจัดกิจกรรมชวนกินปลา เพื่อสร้างความมั่นใจว่าปลาในพื้นที่ปลอดภัยจากมลพิษ จขกท คิดว่าการทำแบบนี้ไม่ได้มีประโยชน์ในการพิสูจน์ความปลอดภัยเท่าไรนัก เพราะเรื่องนี้ควรใช้ผลตรวจวัดทางวิทยาศาสตร์เป็นหลัก ไม่ใช่ใช้การกินของคนใดคนหนึ่งเป็นเครื่องยืนยัน
อีกประเด็นหนึ่งคือ การเกิดพิษเฉียบพลันจากโลหะหนักในกรณีที่มีการปนเปื้อนระดับต่ำแบบนี้ไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นได้ง่าย ๆ ร่างกายมนุษย์มีกลไกในการกำจัดหรือจัดการสารบางส่วนได้ หากได้รับสัมผัสเพียงครั้งหรือสองครั้ง (ขึ้นอยู่กับชนิดและปริมาณ) แต่ปัญหาที่น่ากังวลกว่าคือการได้รับสารปนเปื้อนซ้ำๆ เป็นเวลานาน
พูดอีกอย่างคือ กินปลาแล้วไม่เป็นอะไรในวันนี้ ไม่ได้แปลว่ากินปลาจากแหล่งเดิมทุกวันไปอีกหลายปีแล้วจะไม่มีปัญหา
และหากย้อนดูประวัติการเกิดพิษจากอาหารและสิ่งแวดล้อม จะพบข่าวเกี่ยวกับกรณีกินการเมืองที่ทำให้เกิดอาการเจ็บป่วยเฉียบพลันอย่างรวดเร็ว มักเกี่ยวข้องกับพิษทางชีวภาพ ซึ่งสามารถทำให้เกิดอาการได้ภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมงหรือไม่กี่วันหลังได้รับสัมผัส
อินเดียเคยมีกรณีคล้ายกันมาแล้ว เช่น
สุดท้าย ความปลอดภัยทางสิ่งแวดล้อมไม่ควรพิสูจน์ด้วยการเอาสุขภาพของใครมาเดิมพัน แต่ควรพิสูจน์ด้วยข้อมูลและการตรวจวัดที่น่าเชื่อถือ
ชวนกินปลาเพื่อพิสูจน์ความปลอดภัย? วัดสารปนเปื้อนน่าจะมีประโยชน์กว่า