สวัสดีค่ะ มาแชร์ประสบการณ์ตอนที่ไปสอบที่ม.ค่ะ คิดเสียว่านี่เป็นนิยายเรื่องนึงเอาสนุกๆนะคะ *กระทู้นี้ไม่ได้มีเจตนาพาดพึงถึงพูดใดในทางเสียหาย* ไม่มีเจตนาจะทำให้เชื่อเสียสถาบรรเสื่อมเสีย ถ้าดิฉันกระทำผิดพลาดประการณ์ใดขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย
.
.
.
.
.
สวัสดีค่ะ เราขอแทนชื่อตัวเองว่า"ริน"นะคะ รินเป็นนศ.พรีดีกรี ส่วนภูมิภาคของภาคตะวันออกแห่งนึงในประเทศไทย คณะนิติศาสตร์ สาขานิติศาสตร์ค่ะ ตอนรินไปสอบครั้งแรก ยอมรับเลยว่าเด๋อด๋ามากๆ ไปแบบไม่มีความรู้ติดตัวเลย ตอนไปสอบนั่งรถไฟเข้าเมืองไปสอบฟิวสาวน้อยสู้ชีวิตมาก รินไม่รู้ว่าห้องสอบอยู่ตรงไหน ทำไมห้องสอบถึงเหมือนรหัสวิชา ตอนนั่นเคว้งสุด ก็เลยเดินไปหาพี่ผญ.คนนึงแล้วถามเขาว่า"พี่คะห้อง...นี้อยู่ตรงไหนหรอคะหนูพึ่งมาครั้งแรก"พี่สาวคนนั้นก็เลยอธิบายอละก็แนะนำให้เราเดินไปตรงนั้นนี้จนเราก็เจอห้องสอบอยากขอบคุณพี่เขามากเลย แต่ปัจจุบันนี้ไม่เจอพี่เขาเลย หลังจากเทอม1ผ่านไป ไปสอบเทอมสอง รินพบกับผช.คนหนึ่ง หล่อมากสุภาพบุรุษสุดๆคือเขาดีย์มาาากกกกกงานดีสุดๆ รินเห็นเขาวันเสาร์ เย็นวันนั้นปัดทินเดอร์แล้วมันแมทส์เอาาหล่ะ!!!เขาต้องมีใจใฟ้เราบ้างแหละไม่มากก็น้อยวันต่อมาเราเห็นเขา แต่ก็ไม่แน่ใจว่าใช่เขาหรือป่าว แต่มั่นใจว่าใช่ อห...เจ้าประคุณรุนช่องงยิ่งมองใกล้ๆรู้เลยคนนี้เป็นคนที่ใช่ ทั้งๆที่เรากะเขาห่างแค่รั้วโรงอาหารแต่ก็ยังนั่งพิมคุยกันในแชท5555ขำตัวเองม๊ากกก พอขึ้นไปสอบรอบบ่ายหลังสอบเสร็จออกตากห้องเขาก็อาสาจะไปส่งเรานะ แต่ติดที่ว่าเราเรียกรถมาแล้วอะดิ ทีแรกเขาชวนไปนั่งเล่นที่โรงอาหารด้วยกัน แต่รินเองไปรอรถอยู่ข้างตึกสอบก็เลยอดเจออดคุยเลออ สัปดาห์ตอนมา วันเสาร์ตอนเช้า เขานั่งรอสอบอยู่โต๊ะข้างหลังริน รินก็รู้ตัวนะคะว่าเค้านั่งอยู่ตรงนั้น พอใกล้เวลาเข้าสอบเขาเดินมาแตะไหล่รินตรงๆเลยค่ะ รินสดุ้งโหย่งเลย เขาบอกว่าถ้าไม่รังเกียดให้เขาไปส่งขึ้นรถไฟไหม พ่อเขาไปด้วย รินเองด้วยความเด๋อด๋าเลยตอบตกลงไป เย็นวันนั้นก็ขึ้นรถเก๋งคันสีส้มคันนั้น มีรินแล้วก็มีพ่อเขาไปด้วยเขาก็ไปส่งขึ้นรถไฟตามเวลา เราก็เริ่ทรู้สึกมีไฟในการเรียนมาขึ้นสุดๆวันต่อมาสอบวันสุดท้าย... ตอนเช้ารินลงรถไฟมา เขาก็มารอรับรินไปม.ด้วยกันรินตื่นเต้นสุดๆเลยหล่ะเค้าเป็นสุภาพบุรุษที่สุดเลย ตัวรินเองก็ไม่เคยพบเคยเจอ พวกเราคุยกันหลายเรื่องเลย อ้อๆขอให้นามสมมุติบุคคลคนนี้ว่า*สิงหา*นะคะ ตอนถึงรามเขาก็สั่งกาแฟมาดื่มแก้วนึงแล้วเราก็นั่งทานข้าวด้วยกันหน้าร้านน้ำ แล้วก็แยกย้ายไปสอบ ตอนเที่ยงก็มานั่งด้วยกันตรงม้าหินอ่อ เขาก็ถามเราว่า*รินอยากทานไอติมไหม* พอดีว่ามันมีรถไอติมอยู่ร้านนึงจอดอยู่ไม่ไกล รินก็เลยตอบไปว่า *อ่อรินไม่อยากอะ* เขาก็เฉยๆไม่ได้อะไร แล้วสิงหาก็ถามอีกว่า *รินกินไอติมไหม* รินก็คิดว่าเขาอยากกกินแหละ รินเลยว่า*ถ้าสิงหากินรินก็กินด้วย* ก็เลยไปเดินไปซื้อไอติมกัน ไม่รู้ว่าไอติมเขาอร่อยหรือเราอินไปเอง555 จากนั้นสิงหาก็ไปส่งขึ้นรถไฟเหมือนเดิม เทอม1ผ่านไป คสพ.ก็ไม่ได้พัฒนาไปไกลกว่านั้น เราก็รู้สึกดีกับเขานะ แต่ในฐานะเพื่อนเทอมสองเขาก็มารับมาส่งเราเช่นเคยจนกระทั่ง...*ริน*..*สิงหามีเเฟนแล้วนะ ต่อไปนี้จะคุยน้อยลงยะ สิงหาไม่อยากให้แฟนสิงหารุ้สึกไม่ดี* ฟ้าเปลี่ยนสีเลยค่ะ ตอนนั้นก็รู้สึกนอยๆนะแต่ก็ไม่ได้อะไร แค่ปิดไอจีเก่าแล้วก็ไม่ได้ทักหาเขาอีกเลย รินท่องกับตัวเองไว้ เราเป็นแค่เพื่อนกัน เราเป็นแค่เพื่อนกัน เราเป็นแค่เพื่อนกัน จากนั้นล่าสุดวันสอบวันแรกวันนี้...รินเห็นเขานั่งหันหลังอยู่ใส่เสื้อสีเดิม แต่เข้มว่ารอบที่แล้วนิดหน่อย รินเข้าไปนั่งลงตรงหน้าเขา รินว่า*ขอนั่งด้วยนะคะ* สิงหาหันหน้ามาแล้วบอกแค่ว่า*ครับ* หัวใจเราหล่นวูบเลย ราวกับว่าสิงหาทำเหมือนเราไม่เคยรู้จักกันก่อน วันนี้รู้สึกทำตัวเสร่อมากกกอยากมุดดินหนีเลยแหละค่ะ แล้วก็มีเรื่องราวอีกนิดหน่อยไว้มาต่อตอนที่เขาได้อ่านโพสนี้แล้วกันนะคะ😂 เรื่องล่าสึดเดี่ยวเขาจำได้ ของเขายังอยู่กับเราอยู่เลยวันนี้ แต่อยากให้เขารู้ว่า เขาทำเรามีไฟในการสอบในการเรียนรามมากตตั้งแต่กรู้จักเขา เกรดดีขึ้นมากเลยขอบคุณค่ะ
.
.
.
เรื่องราวทั้งหมดนี้เป็นปสก.ส่วนตัวนะคะ เป็นแรงในการผลักดันให้ตั้งใจเรียน อยากให้มองเป็นเรื่องน่ารักๆเรื่องนึงนะคะ อย่าคิดไรเยอะแดะพน.ต้องเจอกันอีก ขอบคุณที่อ่านเรื่องราวเรื่องนี้จนจบนะคะขอบคุณค่ะ
//เปลวเทียนให้แสง รามคำแหงให้ทาง//
รอรักที่ ม.ราม
.
.
.
.
.
สวัสดีค่ะ เราขอแทนชื่อตัวเองว่า"ริน"นะคะ รินเป็นนศ.พรีดีกรี ส่วนภูมิภาคของภาคตะวันออกแห่งนึงในประเทศไทย คณะนิติศาสตร์ สาขานิติศาสตร์ค่ะ ตอนรินไปสอบครั้งแรก ยอมรับเลยว่าเด๋อด๋ามากๆ ไปแบบไม่มีความรู้ติดตัวเลย ตอนไปสอบนั่งรถไฟเข้าเมืองไปสอบฟิวสาวน้อยสู้ชีวิตมาก รินไม่รู้ว่าห้องสอบอยู่ตรงไหน ทำไมห้องสอบถึงเหมือนรหัสวิชา ตอนนั่นเคว้งสุด ก็เลยเดินไปหาพี่ผญ.คนนึงแล้วถามเขาว่า"พี่คะห้อง...นี้อยู่ตรงไหนหรอคะหนูพึ่งมาครั้งแรก"พี่สาวคนนั้นก็เลยอธิบายอละก็แนะนำให้เราเดินไปตรงนั้นนี้จนเราก็เจอห้องสอบอยากขอบคุณพี่เขามากเลย แต่ปัจจุบันนี้ไม่เจอพี่เขาเลย หลังจากเทอม1ผ่านไป ไปสอบเทอมสอง รินพบกับผช.คนหนึ่ง หล่อมากสุภาพบุรุษสุดๆคือเขาดีย์มาาากกกกกงานดีสุดๆ รินเห็นเขาวันเสาร์ เย็นวันนั้นปัดทินเดอร์แล้วมันแมทส์เอาาหล่ะ!!!เขาต้องมีใจใฟ้เราบ้างแหละไม่มากก็น้อยวันต่อมาเราเห็นเขา แต่ก็ไม่แน่ใจว่าใช่เขาหรือป่าว แต่มั่นใจว่าใช่ อห...เจ้าประคุณรุนช่องงยิ่งมองใกล้ๆรู้เลยคนนี้เป็นคนที่ใช่ ทั้งๆที่เรากะเขาห่างแค่รั้วโรงอาหารแต่ก็ยังนั่งพิมคุยกันในแชท5555ขำตัวเองม๊ากกก พอขึ้นไปสอบรอบบ่ายหลังสอบเสร็จออกตากห้องเขาก็อาสาจะไปส่งเรานะ แต่ติดที่ว่าเราเรียกรถมาแล้วอะดิ ทีแรกเขาชวนไปนั่งเล่นที่โรงอาหารด้วยกัน แต่รินเองไปรอรถอยู่ข้างตึกสอบก็เลยอดเจออดคุยเลออ สัปดาห์ตอนมา วันเสาร์ตอนเช้า เขานั่งรอสอบอยู่โต๊ะข้างหลังริน รินก็รู้ตัวนะคะว่าเค้านั่งอยู่ตรงนั้น พอใกล้เวลาเข้าสอบเขาเดินมาแตะไหล่รินตรงๆเลยค่ะ รินสดุ้งโหย่งเลย เขาบอกว่าถ้าไม่รังเกียดให้เขาไปส่งขึ้นรถไฟไหม พ่อเขาไปด้วย รินเองด้วยความเด๋อด๋าเลยตอบตกลงไป เย็นวันนั้นก็ขึ้นรถเก๋งคันสีส้มคันนั้น มีรินแล้วก็มีพ่อเขาไปด้วยเขาก็ไปส่งขึ้นรถไฟตามเวลา เราก็เริ่ทรู้สึกมีไฟในการเรียนมาขึ้นสุดๆวันต่อมาสอบวันสุดท้าย... ตอนเช้ารินลงรถไฟมา เขาก็มารอรับรินไปม.ด้วยกันรินตื่นเต้นสุดๆเลยหล่ะเค้าเป็นสุภาพบุรุษที่สุดเลย ตัวรินเองก็ไม่เคยพบเคยเจอ พวกเราคุยกันหลายเรื่องเลย อ้อๆขอให้นามสมมุติบุคคลคนนี้ว่า*สิงหา*นะคะ ตอนถึงรามเขาก็สั่งกาแฟมาดื่มแก้วนึงแล้วเราก็นั่งทานข้าวด้วยกันหน้าร้านน้ำ แล้วก็แยกย้ายไปสอบ ตอนเที่ยงก็มานั่งด้วยกันตรงม้าหินอ่อ เขาก็ถามเราว่า*รินอยากทานไอติมไหม* พอดีว่ามันมีรถไอติมอยู่ร้านนึงจอดอยู่ไม่ไกล รินก็เลยตอบไปว่า *อ่อรินไม่อยากอะ* เขาก็เฉยๆไม่ได้อะไร แล้วสิงหาก็ถามอีกว่า *รินกินไอติมไหม* รินก็คิดว่าเขาอยากกกินแหละ รินเลยว่า*ถ้าสิงหากินรินก็กินด้วย* ก็เลยไปเดินไปซื้อไอติมกัน ไม่รู้ว่าไอติมเขาอร่อยหรือเราอินไปเอง555 จากนั้นสิงหาก็ไปส่งขึ้นรถไฟเหมือนเดิม เทอม1ผ่านไป คสพ.ก็ไม่ได้พัฒนาไปไกลกว่านั้น เราก็รู้สึกดีกับเขานะ แต่ในฐานะเพื่อนเทอมสองเขาก็มารับมาส่งเราเช่นเคยจนกระทั่ง...*ริน*..*สิงหามีเเฟนแล้วนะ ต่อไปนี้จะคุยน้อยลงยะ สิงหาไม่อยากให้แฟนสิงหารุ้สึกไม่ดี* ฟ้าเปลี่ยนสีเลยค่ะ ตอนนั้นก็รู้สึกนอยๆนะแต่ก็ไม่ได้อะไร แค่ปิดไอจีเก่าแล้วก็ไม่ได้ทักหาเขาอีกเลย รินท่องกับตัวเองไว้ เราเป็นแค่เพื่อนกัน เราเป็นแค่เพื่อนกัน เราเป็นแค่เพื่อนกัน จากนั้นล่าสุดวันสอบวันแรกวันนี้...รินเห็นเขานั่งหันหลังอยู่ใส่เสื้อสีเดิม แต่เข้มว่ารอบที่แล้วนิดหน่อย รินเข้าไปนั่งลงตรงหน้าเขา รินว่า*ขอนั่งด้วยนะคะ* สิงหาหันหน้ามาแล้วบอกแค่ว่า*ครับ* หัวใจเราหล่นวูบเลย ราวกับว่าสิงหาทำเหมือนเราไม่เคยรู้จักกันก่อน วันนี้รู้สึกทำตัวเสร่อมากกกอยากมุดดินหนีเลยแหละค่ะ แล้วก็มีเรื่องราวอีกนิดหน่อยไว้มาต่อตอนที่เขาได้อ่านโพสนี้แล้วกันนะคะ😂 เรื่องล่าสึดเดี่ยวเขาจำได้ ของเขายังอยู่กับเราอยู่เลยวันนี้ แต่อยากให้เขารู้ว่า เขาทำเรามีไฟในการสอบในการเรียนรามมากตตั้งแต่กรู้จักเขา เกรดดีขึ้นมากเลยขอบคุณค่ะ
.
.
.
เรื่องราวทั้งหมดนี้เป็นปสก.ส่วนตัวนะคะ เป็นแรงในการผลักดันให้ตั้งใจเรียน อยากให้มองเป็นเรื่องน่ารักๆเรื่องนึงนะคะ อย่าคิดไรเยอะแดะพน.ต้องเจอกันอีก ขอบคุณที่อ่านเรื่องราวเรื่องนี้จนจบนะคะขอบคุณค่ะ
//เปลวเทียนให้แสง รามคำแหงให้ทาง//