“ผู้ชายในห้องปิด” — ตอนที่ 10 — พรุ่งนี้ค่อยเริ่มกันใหม่

หลังจากอ่านเรื่องราวความเหงาและความเสียใจของผู้ชายคนนี้มาหลายตอน
ผมเริ่มสงสัยว่า...
หรือที่ผ่านมา ผมมัวแต่ค้นหาความเศร้าของเขา จนลืมไปว่าเขาก็เคยมีความสุข
วันหนึ่ง ผมพบโฟลเดอร์ชื่อว่า “เรื่องไร้สาระ”
ข้างในมีทั้งรูปนักเรียนที่ทำให้เขาหัวเราะ รองเท้ากีฬาคู่เก่าที่พื้นหลุด กาแฟที่หกบนโต๊ะ และหมาตัวหนึ่งที่ชอบนอนทับกองงาน
เรื่องธรรมดาที่เขาเก็บเอาไว้ เพราะมันทำให้วันเหนื่อย ๆ ยังมีอะไรให้ยิ้มได้
แล้วผมก็พบรายการหนึ่ง...
“สิ่งที่อยากทำ”
พาหมาไปเดินเล่นสวนใหม่
ชวนลูกไปกินข้าว
พาภรรยาไปร้านอาหารที่เธออยากไป
ไปเที่ยวทะเลอีกสักครั้ง
ถ่ายรูปครอบครัวพร้อมหน้ากัน...
บางข้อมีเครื่องหมายถูก
บางข้อยังว่างเปล่า
ผมไม่รู้ว่าเขาได้ทำสิ่งเหล่านั้นครบหรือเปล่า
แต่สิ่งที่ทำให้ผมสะเทือนใจที่สุด คือข้อความที่เขาเขียนไว้ท้ายรายการ
“ชีวิตยังมีเวลาให้ทำอะไรอีกตั้งหลายอย่าง
ไม่ต้องรีบทำทั้งหมดในปีเดียวก็ได้
ค่อย ๆ ทำ
ค่อย ๆ ไป”
ผู้ชายคนนี้ไม่ได้มีเพียงความทรงจำในอดีต
เขายังมีอนาคตที่เฝ้ารอ
ยังมีคนที่อยากใช้เวลาด้วย
และยังมีเรื่องอีกมากมายที่อยากทำ
ก่อนที่ผมจะปิดคอมพิวเตอร์ ผมพบอีเมลฉบับหนึ่ง
หัวข้อว่า “พรุ่งนี้”
เขาเขียนไว้ว่า...
**“บางทีความสุข
อาจไม่ได้หมายถึงการไม่มีเรื่องให้เสียใจ
แต่อาจหมายถึง
ถึงจะมีเรื่องให้เสียใจอยู่บ้าง
เราก็ยังมองเห็นบางอย่าง
ที่ทำให้อยากตื่นขึ้นมาในวันพรุ่งนี้”**
ผมอ่านจบ แล้วมองไปรอบห้อง
ห้องที่ครั้งหนึ่งผมเคยมองเห็นแต่ความเงียบเหงา
วันนี้กลับเต็มไปด้วยร่องรอยของคนที่เคยหัวเราะ เคยรัก และเคยมีความสุขจริง ๆ
ก่อนออกจากห้อง ผมเห็นกระดาษจดงานแผ่นหนึ่ง
บนนั้นมีลายมือของเขาเขียนว่า
“พรุ่งนี้อย่าลืม...”
ผมยืนมองคำแรกอยู่นาน
พรุ่งนี้...
คำธรรมดาที่เราใช้กันทุกวัน
โดยไม่เคยคิดเลยว่า
มันมีความหวังซ่อนอยู่มากแค่ไหน
และในที่สุด ผมก็เข้าใจแล้วว่า...
ในคืนที่ผู้ชายคนนี้เขียนว่า
“พรุ่งนี้ค่อยเริ่มกันใหม่”
เขาไม่ได้กำลังยอมแพ้ให้กับชีวิต
เขาเพียงกำลังบอกตัวเองว่า...
**“วันนี้เหนื่อยแล้ว
พักก่อนก็ได้
เพราะยังมีอีกหลายอย่าง
ที่อยากตื่นขึ้นมาใช้ชีวิตเพื่อมัน”**

ผู้ชายในห้องปิด — ตอนที่ 10 — พรุ่งนี้ค่อยเริ่มกันใหม่
อ่านเรื่องเต็มได้ที่เพจ -------- เรื่องที่ไม่เคยเล่า