📍 สปอยล์เต็มวันพีซตอนที่ 1197 ตัวเต็ม
รวมทุกบทสนทนา
- ภาพปกตอนเป็นรูปของ โซโล, บอนนี่ และซันจิ โดยบอนนี่เสกให้ซันจิกลายเป็นเด็กและเขากำลังทะเลาะกับโซโลอยู่เพราะโซโลยื่นลูกอมให้
ชื่อตอน: ความรักคือการป้องกัน
- ตอนนี้เริ่มต่อจากตอนก่อน กิลลิ่งลิงแฮมกำลังหัวเสียใส่ซันจิ เพราะซันจิเพิ่งพูดใส่เขาว่า "ให้เขาสำเหนียกตะเองซะบ้าง" กิลลิ่งแฮมเลยต่อว่าซันจิว่า "แก ไอ้ขยะซันจิเอ้ย!!" ซันจิบอกว่า "งั้นเหรอฝันร้ายบ้านั่นหายไปแล้วสินะ" กิลลิ่งแฮมรู้สึกแปลกๆกับพลังฮาคิที่ซันจิเพิ่มขึ้นราวกับจะทะลักออกมาเลยถามต่อว่า “เกิดอะไรขึ้นกับแกในเวลาสั้นๆ” แต่ซันจิคาบบุหรี่สูบชิลๆ ยืนสูบบุหรี่แบบไม่สนใจกิลลิ่งแฮมสักนิด กิลลิ่งแฮมบอกว่า "หนอย… ไปตายซะซันจิ!" แล้วใช้ท่า "หอกศักดิ์สิทธิ์ลองกินุส" โจมตีใส่ซันจิ
- ทันใดนั้นซันจิก็ดีดบุหรี่ทิ้งใส่เข้ากิลลิ่งแฮม เราจะเห็นว่ามีลำแสงพุ่งออกมาจากหอก แล้วซันจิก็หายตัวไปโผล่อยู่ข้างหลังคิลลิงแฮม!
ซันจิ: ฉันจะปกป้องทุกคนเอง! ฉันจะทำให้ขาคู่นี้มันแข็งแกร่งยิ่งกว่าทุกสรรพสิ่งในโลกนี้ ฉันนี่แหละคือชายที่แข็งแกร่งที่สุดตอนนี้! แกพูดถูก...อีวา! อิฟรีต จัมบ์!
- ระหว่างที่ ซันจิง้างเท้าเตรียมอัดกิลลิ่งแฮม กิลลิงแฮมก็เหงื่อตกทันที เขาตกใจมากที่ซันจิโผล่มาอยู่ข้างหลังของเขา
- กิลลิ่งแฮมใช้หอกแทงเข้าใส่ขาของซันจิด้วยความเร็วสูง ขณะที่หอกปะทะเข้ากับขาของซันจิ กิลลิ่งแฮมก็หัวเราะออกมา ในขณะที่ซันจิกำลังนึกถึงอดีต เขาคิดว่า ฉันอยากจะตาย ฉันอยากจะทำลายร่างกายนี้! ยอมตายยังดีกว่าต้องลงเอยกลายเป็นพวกเดียวกับพวกนั้น... และมีแค่แกคนเดียวที่มองออกสินะ (เขานึกถึงอิวานคอฟ) เขาสแยะยิ้มแล้วพูดว่า: แกพูดถูก บางทีฉันอาจจะเคยคิดว่าร่างกายนี้มันเป็นแค่สวะชิ้นนึงก็ได้..น่าขำดีใช่มั้ยล่ะ!!
- เราจะเห็นว่าขาของซันจิถูกเคลือบด้วยฮาคิและลุกโชนไปด้วยเปลวไฟ และมันคือ ฮาคิเกราะขั้นสูงสุด นั้นเอง เราจะเห็นรอยร้าวปรากฏขึ้นบนหอกลองจินุสทันทีที่มันกระทบกับขาของเขา
- และการเตะครั้งนี้ของซันจิที่เตะเพียงครั้งเดียวแต่ความรุนแรงทำให้ใบหน้าที่หล่อเหลาไร้ที่ติของกิลลิ่งแฮม กลายสภาพเหมือนคนโดนอัดจนยับเยิน ราวกับว่าเขาโดนรุมกระทืบจนใบหน้าบวมไม่เห็นตา ปาก หู มันบวมยับจนมองไม่เห็นอะไรแต่นี่เกิดขึ้นด้วยการเตะแค่ครั้งเดียวของซันจิ
- กิลลิงแฮมปลิวทะลุกำแพงบ้านหลังใหญ่ไปหลายหลังไกลไปหลายกิโล กิลลิงแฮมร้อง "โอ๊ย เจ็บๆๆๆ" แล้วด่าซันจิว่าเป็นไอ้สารเลว ขณะที่เลือดไหลเต็มหน้าแถมโกรธจัดๆ เขายังพูดอีกว่า: "นี่แกหยามกันชัดๆทั้งๆที่ฉันมี 'หอกศักดิ์สิทธิ์ลองกินุส! เรื่องนี้ถือเป็นการหยามเกียรติของตระกูลริโมทีฟ !"
- ส่วนซันจิหวนนึกถึงเรื่องราวในอดีตของอีวาและเซฟขาแดงพร้อมกับคิดได้ว่า: "ร่างกายนี้ไม่ได้เป็นของเจอร์ม่า แต่มันถูกหล่อหลอมขึ้นมาโดยตาแก่บ้านั่น และผ่านการฝึกฝนอย่างหนักในอาณาจักรคามาบักกะ..." และเขายังนึกถึงหน้าแม่ของตัวเองและคำพูดของอีวา
- อีวา: ซันจิบอย นายถูกปกป้องไว้ด้วยความเสียสละที่เดิมพันด้วยชีวิตของแม่นาย... นายเป็นเด็กที่เกิดมาพร้อมกับ "ความรัก"... นั่นแหละคือตัวตนที่แท้จริงของนาย... ซันจิบอย!! ร่างกายนี้ไม่ได้เป็นของเจอร์ม่านะ...
- ตัดกลับมาที่ซันจิ เขาคิดในใจว่า: ถ้าฉันปกป้องร่างกายนี้เอาไว้ไม่ได้ ขาข้างนี้ล่ะ ที่คุณแม่ผู้มอบไว้ให้ฉัน... ถ้าแค่นี้ยังปกป้องไม่ได้ แล้วฉันจะปกป้องอะไรได้อีก…?!
- ซันจิคิดกับตัวเองว่าเขามีร่างกายที่ต้องปกป้อง และเขาผ่านความยากลำบากมานับไม่ถ้วนก็ด้วยร่างกายนี้แหละ จากนั้นเขาก็นึกถึง บอนจัง, จาบรา, อับซาลอม, วาดาสึมิ, วินสโมค จัดจ์ และควีน
- ในขณะเดียวกัน ทางด้านกิลลิ่งแฮมก็บ่นพึมพำกับตัวเองว่า “เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย ทำไมฉันฟื้นตัวช้าลง? หมอนั่นไม่มีทางใช้สิ่งแบบนั้นได้แน่ๆ หมอนั่นมันก็แค่คนธรรมดาแท้ๆ” แล้วกิลลิ่งแฮมก็ร้องโอ๊ยๆๆๆ... พร้อมกับเลือดยังคงไหลไม่หยุด
- ซันจิใช้ท่าเดิมซ้ำอีกครั้งใส่กิลลิ่งแฮม จนหน้าของกิลลิ่งแฮมมีสภาพยับเยินจนกลายเป็นหน้าของเผ่ามังกรฟ้าตอนที่โดนลูฟี่ต่อย
- กิลลิ่งแฮมคิดในใจว่า ฮาคิเกราะของตัวเองเนี่ยมันนิ่มเกินไปซะแล้ว...!! เขาเลยตั้งใจจะป้องกันตัวเองด้วยสิ่งที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่จะหาได้ ในขณะที่ซันจิก็รัวซัดเขาไม่ยั้งด้วยท่าเดิมซ้ำๆ จนกิลลิ่งแฮมร้อง "โอ๊ยๆๆ" ไม่หยุด
- เราจะเริ่มสังเกตเห็นได้ว่า การโจมตีของซันจิเริ่มติดฮาคิราชันย์อ่อนๆ หุ้มมากับการเตะของเขาโดยที่เขาไม่รู้ตัว ทางด้านกิลลิ่งแฮมที่นอนอยู่กับพื้นด้วยสภาพปางตาย อ้าปากค้างแถมมีเลือดไหลออกจากจมูก ได้พูดกับซันจิว่า
กิลลิ่งแฮม: "...แกมันไอ้สารเลว!! แกเคย...!! เคยคอหักซ้ำแล้วซ้ำเล่าในชีวิตนี้บ้างไหมฟะ?! แฮ่ก... แฮ่ก..."
ซันจิ: "ฉันเข้าใจที่แกพูดเรื่องฮาคิราชันย์แล้วล่ะ... เอาเป็นสั้นๆ ง่ายๆ... นั้นสิ คงอารมณ์ประมาณนี้สินะ ตอนนี้ถ้าทำให้แกรู้สึก 'อยากตาย' ซะบ้างเนี่ย มันน่าจะเป็นความคิดที่ดีนะ"
- กิลลิ่งแฮมที่ลิ้นห้อยด้วยความช็อก คิดในใจว่า 'ไอ้บ้านี่มันพูดบ้าอะไรของมันเนี่ย...?!’ กิลลิ่งแฮมคิดต่ออีกว่า ‘ซันจิอาจจะยังไม่รู้ตัว แต่หมอนี่กำลังใช้ฮาคิราชันย์อยู่แหงๆ แถมอัตราการฟื้นฟูร่างกายของฉันก็ช้าลงอย่างเห็นได้ชัด” ซึ่งก็เพราะพลังฮาคิราชันย์ของซันจิที่อัดใส่เขานี่แหละ
- จากนั้นกิลลิ่งแฮมก็เริ่มวิ่งหนี แล้วยิงลำแสงจากลองกินุสใส่ซันจิ ก่อนจะใช้พลัง "โอเมน" ห่อหุ้มร่างกายตัวเองจนกลายเป็นเกราะสุดเท่ (ถ้าลูฟี่มาเห็นคงตาเป็นประกายรูปดาวแน่ๆ) กิลลิ่งแฮมที่กำลังหอบหายใจพูดขึ้นว่า
กิลลิ่งแฮม: "การที่แกเล่นหักคอของฉัน... ตอนเด็กๆไม่ได้ถูกสั่งสอนมาหรือไงฟ่ะ?! เขาไม่ให้หักคอคนอื่นกันหรอกนะเฟ้ย!”
ซันจิ: "เวลาที่จะปลดข้อต่อกระดูกสันหลังส่วนคอของกระต่ายป่า แกจะต้องระมัดระวัง... ไม่ให้มันต้องทรมานนาน..."
กิลลิ่งแฮม: "โทษทีนะที่ขัดจังหวะตอนแกกำลังพูด ระหว่างที่แกกำลังคิดอะไรไร้สาระ ฉันก็ได้ขอพลังเพิ่มจากท่านผู้นั้นเพิ่มมาจนเมื่อกี้เทียบไม่ติดแล้ว ฉันได้รับ 'โอเมนจำนวลมหาศาลจนใช้ไม่หมด' มาจากท่านผู้ยิ่งใหญ่แล้ว..."
- เราจะได้รู้ว่า ถ้ากิลลิ่งแฮมแพ้ เขาจะไม่มีที่ให้ยืนอยู่อีกแล้ว ดังนั้นเขาจึงต้องชนะซันจิให้ได้ เขายังเตือนซันจิด้วยว่าอย่าเพิ่งรีบร้อน ในจังหวะที่ซันจิกระโดดเข้าไปโจมตี กิลลิ่งแฮมบอกว่าเขามีข่าวร้ายจะบอก และสิ่งเดียวที่จะทำลายเกราะโอเมนนี้ลงได้ก็คือ "*ฮาคิราชันย์ขั้นสูง" เท่านั้น
- หลังจากนั้นทั้งสองคนก็เข้าปะทะกัน ระหว่าง ขา กับ หอก แรงปะทะทำให้ทุกสิ่งที่ขวางทางหอกลองกินุสถูกตัดขาดทั้งหมด รวมถึงบ้านหลังยักษ์ด้วย ส่วนซันจิก็กระเด็นปลิวไปไกล ทำเอากิลลิ่งแฮมดีใจสุดๆ แต่พอผ่านไปเสี้ยววินาทีเท่านั้น เขาก็สังเกตเห็นว่า... หอกลองกินุสมันก็หายไปจากมือเขาด้วยเช่นกัน (ไปอยู่ที่พื้น)
- ซันจินอนอยู่กับพื้นแต่ขาของเขายังคงลุกโชนไปด้วยเปลวไฟ ซันจินึกถึงคำพูดของอีวาจังที่ว่า "ความรักก็คือการป้องกันอย่างนึง" แล้วพูดกับตัวเองว่า: "ฉันไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด... ทั้งๆที่โดนโจมตีเข้าไปเต็มๆ แต่กลับรู้สึกเหมือนว่าฉันเป็นฝ่ายจู่โจมซะเอง 'ฮาคิเกราะ' ของฉันในตอนนี้มันเหนือชั้กว่าทุกคนที่ฉันเคยเจอไปสุดๆไปเลย... ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนว่าตัวเองสามารถทำลายได้ทุกอย่าง ป้องกันได้ทุกอย่าง
- ช่วงสุดท้ายของตอน ซันจิลุกขึ้นยืนและนึกถึงโซโล พร้อมกับพูดว่า: “โซโล นายน่ะจะต้องเป็นดาบให้กับลูฟี่นะ ส่วนฉัน...ก็จะเป็นโล่ให้กับเขาเอง” ทันใดนั้นซันจิได้แผ่ฮาคิราชันออกมา นี่เป็นการยืนยันว่าเขาปลุกฮาคิราชันสำเร็จแล้ว
- หน้าสุดท้าย ซันจิโจมตีกิลลิ่งแฮมด้วยฮาคิเกราะขั้นสูงสุดและราชันขั้นสูง ส่งผลให้อาวุธในตำนานอย่างลองกินุสหักเป็นสองท่อน พร้อมกับทำลายเกราะหุ้มโอเมนส่วนหัวของกิลลิ่งแฮมแตกเป็นเสี่ยงๆ (ประกายฮาคิของซันจิมันคล้ายกับฉากที่การ์ปใช้หมัดแลกกับคุซัน) เราจะเห็นสีหน้าของซันจิที่ยิ้มอย่างมั่นใจ ส่วนกิลลิ่งแฮมกระอักเลือดและตาขาวไปแล้ว
จบตอน
อาทิตย์หน้าไม่งด
วันพีช 1197 : ความรักคือการปกป้อง (ตัวเต็ม)
รวมทุกบทสนทนา
- ภาพปกตอนเป็นรูปของ โซโล, บอนนี่ และซันจิ โดยบอนนี่เสกให้ซันจิกลายเป็นเด็กและเขากำลังทะเลาะกับโซโลอยู่เพราะโซโลยื่นลูกอมให้
ชื่อตอน: ความรักคือการป้องกัน
- ตอนนี้เริ่มต่อจากตอนก่อน กิลลิ่งลิงแฮมกำลังหัวเสียใส่ซันจิ เพราะซันจิเพิ่งพูดใส่เขาว่า "ให้เขาสำเหนียกตะเองซะบ้าง" กิลลิ่งแฮมเลยต่อว่าซันจิว่า "แก ไอ้ขยะซันจิเอ้ย!!" ซันจิบอกว่า "งั้นเหรอฝันร้ายบ้านั่นหายไปแล้วสินะ" กิลลิ่งแฮมรู้สึกแปลกๆกับพลังฮาคิที่ซันจิเพิ่มขึ้นราวกับจะทะลักออกมาเลยถามต่อว่า “เกิดอะไรขึ้นกับแกในเวลาสั้นๆ” แต่ซันจิคาบบุหรี่สูบชิลๆ ยืนสูบบุหรี่แบบไม่สนใจกิลลิ่งแฮมสักนิด กิลลิ่งแฮมบอกว่า "หนอย… ไปตายซะซันจิ!" แล้วใช้ท่า "หอกศักดิ์สิทธิ์ลองกินุส" โจมตีใส่ซันจิ
- ทันใดนั้นซันจิก็ดีดบุหรี่ทิ้งใส่เข้ากิลลิ่งแฮม เราจะเห็นว่ามีลำแสงพุ่งออกมาจากหอก แล้วซันจิก็หายตัวไปโผล่อยู่ข้างหลังคิลลิงแฮม!
ซันจิ: ฉันจะปกป้องทุกคนเอง! ฉันจะทำให้ขาคู่นี้มันแข็งแกร่งยิ่งกว่าทุกสรรพสิ่งในโลกนี้ ฉันนี่แหละคือชายที่แข็งแกร่งที่สุดตอนนี้! แกพูดถูก...อีวา! อิฟรีต จัมบ์!
- ระหว่างที่ ซันจิง้างเท้าเตรียมอัดกิลลิ่งแฮม กิลลิงแฮมก็เหงื่อตกทันที เขาตกใจมากที่ซันจิโผล่มาอยู่ข้างหลังของเขา
- กิลลิ่งแฮมใช้หอกแทงเข้าใส่ขาของซันจิด้วยความเร็วสูง ขณะที่หอกปะทะเข้ากับขาของซันจิ กิลลิ่งแฮมก็หัวเราะออกมา ในขณะที่ซันจิกำลังนึกถึงอดีต เขาคิดว่า ฉันอยากจะตาย ฉันอยากจะทำลายร่างกายนี้! ยอมตายยังดีกว่าต้องลงเอยกลายเป็นพวกเดียวกับพวกนั้น... และมีแค่แกคนเดียวที่มองออกสินะ (เขานึกถึงอิวานคอฟ) เขาสแยะยิ้มแล้วพูดว่า: แกพูดถูก บางทีฉันอาจจะเคยคิดว่าร่างกายนี้มันเป็นแค่สวะชิ้นนึงก็ได้..น่าขำดีใช่มั้ยล่ะ!!
- เราจะเห็นว่าขาของซันจิถูกเคลือบด้วยฮาคิและลุกโชนไปด้วยเปลวไฟ และมันคือ ฮาคิเกราะขั้นสูงสุด นั้นเอง เราจะเห็นรอยร้าวปรากฏขึ้นบนหอกลองจินุสทันทีที่มันกระทบกับขาของเขา
- และการเตะครั้งนี้ของซันจิที่เตะเพียงครั้งเดียวแต่ความรุนแรงทำให้ใบหน้าที่หล่อเหลาไร้ที่ติของกิลลิ่งแฮม กลายสภาพเหมือนคนโดนอัดจนยับเยิน ราวกับว่าเขาโดนรุมกระทืบจนใบหน้าบวมไม่เห็นตา ปาก หู มันบวมยับจนมองไม่เห็นอะไรแต่นี่เกิดขึ้นด้วยการเตะแค่ครั้งเดียวของซันจิ
- กิลลิงแฮมปลิวทะลุกำแพงบ้านหลังใหญ่ไปหลายหลังไกลไปหลายกิโล กิลลิงแฮมร้อง "โอ๊ย เจ็บๆๆๆ" แล้วด่าซันจิว่าเป็นไอ้สารเลว ขณะที่เลือดไหลเต็มหน้าแถมโกรธจัดๆ เขายังพูดอีกว่า: "นี่แกหยามกันชัดๆทั้งๆที่ฉันมี 'หอกศักดิ์สิทธิ์ลองกินุส! เรื่องนี้ถือเป็นการหยามเกียรติของตระกูลริโมทีฟ !"
- ส่วนซันจิหวนนึกถึงเรื่องราวในอดีตของอีวาและเซฟขาแดงพร้อมกับคิดได้ว่า: "ร่างกายนี้ไม่ได้เป็นของเจอร์ม่า แต่มันถูกหล่อหลอมขึ้นมาโดยตาแก่บ้านั่น และผ่านการฝึกฝนอย่างหนักในอาณาจักรคามาบักกะ..." และเขายังนึกถึงหน้าแม่ของตัวเองและคำพูดของอีวา
- อีวา: ซันจิบอย นายถูกปกป้องไว้ด้วยความเสียสละที่เดิมพันด้วยชีวิตของแม่นาย... นายเป็นเด็กที่เกิดมาพร้อมกับ "ความรัก"... นั่นแหละคือตัวตนที่แท้จริงของนาย... ซันจิบอย!! ร่างกายนี้ไม่ได้เป็นของเจอร์ม่านะ...
- ตัดกลับมาที่ซันจิ เขาคิดในใจว่า: ถ้าฉันปกป้องร่างกายนี้เอาไว้ไม่ได้ ขาข้างนี้ล่ะ ที่คุณแม่ผู้มอบไว้ให้ฉัน... ถ้าแค่นี้ยังปกป้องไม่ได้ แล้วฉันจะปกป้องอะไรได้อีก…?!
- ซันจิคิดกับตัวเองว่าเขามีร่างกายที่ต้องปกป้อง และเขาผ่านความยากลำบากมานับไม่ถ้วนก็ด้วยร่างกายนี้แหละ จากนั้นเขาก็นึกถึง บอนจัง, จาบรา, อับซาลอม, วาดาสึมิ, วินสโมค จัดจ์ และควีน
- ในขณะเดียวกัน ทางด้านกิลลิ่งแฮมก็บ่นพึมพำกับตัวเองว่า “เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย ทำไมฉันฟื้นตัวช้าลง? หมอนั่นไม่มีทางใช้สิ่งแบบนั้นได้แน่ๆ หมอนั่นมันก็แค่คนธรรมดาแท้ๆ” แล้วกิลลิ่งแฮมก็ร้องโอ๊ยๆๆๆ... พร้อมกับเลือดยังคงไหลไม่หยุด
- ซันจิใช้ท่าเดิมซ้ำอีกครั้งใส่กิลลิ่งแฮม จนหน้าของกิลลิ่งแฮมมีสภาพยับเยินจนกลายเป็นหน้าของเผ่ามังกรฟ้าตอนที่โดนลูฟี่ต่อย
- กิลลิ่งแฮมคิดในใจว่า ฮาคิเกราะของตัวเองเนี่ยมันนิ่มเกินไปซะแล้ว...!! เขาเลยตั้งใจจะป้องกันตัวเองด้วยสิ่งที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่จะหาได้ ในขณะที่ซันจิก็รัวซัดเขาไม่ยั้งด้วยท่าเดิมซ้ำๆ จนกิลลิ่งแฮมร้อง "โอ๊ยๆๆ" ไม่หยุด
- เราจะเริ่มสังเกตเห็นได้ว่า การโจมตีของซันจิเริ่มติดฮาคิราชันย์อ่อนๆ หุ้มมากับการเตะของเขาโดยที่เขาไม่รู้ตัว ทางด้านกิลลิ่งแฮมที่นอนอยู่กับพื้นด้วยสภาพปางตาย อ้าปากค้างแถมมีเลือดไหลออกจากจมูก ได้พูดกับซันจิว่า
กิลลิ่งแฮม: "...แกมันไอ้สารเลว!! แกเคย...!! เคยคอหักซ้ำแล้วซ้ำเล่าในชีวิตนี้บ้างไหมฟะ?! แฮ่ก... แฮ่ก..."
ซันจิ: "ฉันเข้าใจที่แกพูดเรื่องฮาคิราชันย์แล้วล่ะ... เอาเป็นสั้นๆ ง่ายๆ... นั้นสิ คงอารมณ์ประมาณนี้สินะ ตอนนี้ถ้าทำให้แกรู้สึก 'อยากตาย' ซะบ้างเนี่ย มันน่าจะเป็นความคิดที่ดีนะ"
- กิลลิ่งแฮมที่ลิ้นห้อยด้วยความช็อก คิดในใจว่า 'ไอ้บ้านี่มันพูดบ้าอะไรของมันเนี่ย...?!’ กิลลิ่งแฮมคิดต่ออีกว่า ‘ซันจิอาจจะยังไม่รู้ตัว แต่หมอนี่กำลังใช้ฮาคิราชันย์อยู่แหงๆ แถมอัตราการฟื้นฟูร่างกายของฉันก็ช้าลงอย่างเห็นได้ชัด” ซึ่งก็เพราะพลังฮาคิราชันย์ของซันจิที่อัดใส่เขานี่แหละ
- จากนั้นกิลลิ่งแฮมก็เริ่มวิ่งหนี แล้วยิงลำแสงจากลองกินุสใส่ซันจิ ก่อนจะใช้พลัง "โอเมน" ห่อหุ้มร่างกายตัวเองจนกลายเป็นเกราะสุดเท่ (ถ้าลูฟี่มาเห็นคงตาเป็นประกายรูปดาวแน่ๆ) กิลลิ่งแฮมที่กำลังหอบหายใจพูดขึ้นว่า
กิลลิ่งแฮม: "การที่แกเล่นหักคอของฉัน... ตอนเด็กๆไม่ได้ถูกสั่งสอนมาหรือไงฟ่ะ?! เขาไม่ให้หักคอคนอื่นกันหรอกนะเฟ้ย!”
ซันจิ: "เวลาที่จะปลดข้อต่อกระดูกสันหลังส่วนคอของกระต่ายป่า แกจะต้องระมัดระวัง... ไม่ให้มันต้องทรมานนาน..."
กิลลิ่งแฮม: "โทษทีนะที่ขัดจังหวะตอนแกกำลังพูด ระหว่างที่แกกำลังคิดอะไรไร้สาระ ฉันก็ได้ขอพลังเพิ่มจากท่านผู้นั้นเพิ่มมาจนเมื่อกี้เทียบไม่ติดแล้ว ฉันได้รับ 'โอเมนจำนวลมหาศาลจนใช้ไม่หมด' มาจากท่านผู้ยิ่งใหญ่แล้ว..."
- เราจะได้รู้ว่า ถ้ากิลลิ่งแฮมแพ้ เขาจะไม่มีที่ให้ยืนอยู่อีกแล้ว ดังนั้นเขาจึงต้องชนะซันจิให้ได้ เขายังเตือนซันจิด้วยว่าอย่าเพิ่งรีบร้อน ในจังหวะที่ซันจิกระโดดเข้าไปโจมตี กิลลิ่งแฮมบอกว่าเขามีข่าวร้ายจะบอก และสิ่งเดียวที่จะทำลายเกราะโอเมนนี้ลงได้ก็คือ "*ฮาคิราชันย์ขั้นสูง" เท่านั้น
- หลังจากนั้นทั้งสองคนก็เข้าปะทะกัน ระหว่าง ขา กับ หอก แรงปะทะทำให้ทุกสิ่งที่ขวางทางหอกลองกินุสถูกตัดขาดทั้งหมด รวมถึงบ้านหลังยักษ์ด้วย ส่วนซันจิก็กระเด็นปลิวไปไกล ทำเอากิลลิ่งแฮมดีใจสุดๆ แต่พอผ่านไปเสี้ยววินาทีเท่านั้น เขาก็สังเกตเห็นว่า... หอกลองกินุสมันก็หายไปจากมือเขาด้วยเช่นกัน (ไปอยู่ที่พื้น)
- ซันจินอนอยู่กับพื้นแต่ขาของเขายังคงลุกโชนไปด้วยเปลวไฟ ซันจินึกถึงคำพูดของอีวาจังที่ว่า "ความรักก็คือการป้องกันอย่างนึง" แล้วพูดกับตัวเองว่า: "ฉันไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด... ทั้งๆที่โดนโจมตีเข้าไปเต็มๆ แต่กลับรู้สึกเหมือนว่าฉันเป็นฝ่ายจู่โจมซะเอง 'ฮาคิเกราะ' ของฉันในตอนนี้มันเหนือชั้กว่าทุกคนที่ฉันเคยเจอไปสุดๆไปเลย... ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนว่าตัวเองสามารถทำลายได้ทุกอย่าง ป้องกันได้ทุกอย่าง
- ช่วงสุดท้ายของตอน ซันจิลุกขึ้นยืนและนึกถึงโซโล พร้อมกับพูดว่า: “โซโล นายน่ะจะต้องเป็นดาบให้กับลูฟี่นะ ส่วนฉัน...ก็จะเป็นโล่ให้กับเขาเอง” ทันใดนั้นซันจิได้แผ่ฮาคิราชันออกมา นี่เป็นการยืนยันว่าเขาปลุกฮาคิราชันสำเร็จแล้ว
- หน้าสุดท้าย ซันจิโจมตีกิลลิ่งแฮมด้วยฮาคิเกราะขั้นสูงสุดและราชันขั้นสูง ส่งผลให้อาวุธในตำนานอย่างลองกินุสหักเป็นสองท่อน พร้อมกับทำลายเกราะหุ้มโอเมนส่วนหัวของกิลลิ่งแฮมแตกเป็นเสี่ยงๆ (ประกายฮาคิของซันจิมันคล้ายกับฉากที่การ์ปใช้หมัดแลกกับคุซัน) เราจะเห็นสีหน้าของซันจิที่ยิ้มอย่างมั่นใจ ส่วนกิลลิ่งแฮมกระอักเลือดและตาขาวไปแล้ว
จบตอน
อาทิตย์หน้าไม่งด