รู้สึกตัวเองเป็นที่พึ่งให้ใครไม่ได้เลย

ก่อนอื่นนะคะ เราเป็นคนที่ไม่ค่อยพูดแต่เดี๋ยวนี้พยายามพูดให้เยอะๆ แล้วถ้ามีญาติหรือเพื่อนไม่สบายแล้วมีเราเฝ้าแค่คนเดียวเราจะทำอะไรไม่ถูกเลยค่ะ สมมุติเพื่อนเป็นลม เราก็นั่งนิ่งทำไงดี ต้องทำไรบ้าง บางทีหานู้นนี่มาให้เราก็ไม่รู้อีกว่าแบบนี้หมอไม่ให้ทำ คือเราอยู่เหมือนคนที่ไม่รู้อะไรเลยค่ะ ให้ได้แค่กำลังใจ แต่ ณ ตอนนั้นเชื่อมั้ยค่ะ ความช่วยเหลือทางกายสำคัญกว่ามากๆ พอมีครูมาเขาก็งงว่าทำไมเราถึงอยู่เฉย ทำไมไม่พาไปนั่น ทำไมไม่บอกใคร อยู่เหมือนคนเจอทางตันตลอดเวลาเลยค่ะ ให้ได้แค่กำลังแต่สุดท้ายกำลังใจก็ไม่ได้ทำให้เพื่อนหาย สมมุติเพื่อนรถล้มงี้เราก็ได้แค่บอกเพื่อนว่าไม่เป็นไร คือปลอบทางใจอ่ะค่ะ แทนที่จะพาไปรพ.หรือขอความช่วยเหลือจากคนแถวนั้น สุดท้ายเพื่อนก็อาการแย่ลง บางทีเราก็บอกเพื่อนว่าขอโทษนะที่ช่วยอะไรไม่ได้ เขาก็บอกไม่เป็นไร แต่ลึกๆในใจเขาก็แอบคิดยุแหละ พอจะมีใครให้คำปรึกด้านนี้บ้างค่ะ เป็นมานานแล้ว ขนาดโตแล้ว ยังดูแลใครไม่ได้เลย เด็กยังรู้เรื่องกว่าเลยมั้ง